Η ιστορία του Κιβωτίου του Άρη Αλεξάνδρου αποτυπώνει μια βουβή αγάπη και την αναγνώριση ενός αγνώστου. Ο αφηγητής, με έναν πληθυντικό που υποδηλώνει την αμηχανία του, αναλογίζεται τη σχέση του με έναν άντρα που είναι φτιαγμένος μόνο από λέξεις — λέξεις που παραμένουν κλειδωμένες και άδειες. Αναμφίβολα δικές σας, αλλά και δικές μου με έναν τρόπο, αν και δεν αποκαλύπτουν τη μορφή σας. Το βιβλίο, που διαβάστηκε πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια, δεν αποκαλύπτει ούτε πρόσωπο, ούτε σώμα, ούτε καν το όνομά σας, αφήνοντας τον αναγνώστη να αναρωτιέται για την ταυτότητά σας.
Σήμερα, ο αφηγητής συνεχίζει να σας συναντά σε διάφορους χώρους, όπως καφενεία και ταξίδια, πάντα μόνο σας ή με συνομήλικους άντρες, αλλά ποτέ με γυναικεία παρέα. Η βούληση του συγγραφέα φαίνεται να είναι να παραμείνετε ένας άνθρωπος χωρίς πρόσωπο, μια μορφή που ενσαρκώνει την ανωνυμία και την κοινότητα.
Με την πάροδο του χρόνου, η παρουσία σας γίνεται σπάνια, και ενώ παλιότερα ήσασταν γνωστός, τώρα γίνεστε σχεδόν ανύπαρκτος. Οι αλλαγές στην εμφάνισή σας, όπως τα λευκά μαλλιά και η απουσία του δυναμισμού σας, είναι ενδεικτικές της πορείας σας. Όμως, η ουσία παραμένει: επιζήσατε και η ζωή σας συνεχίζεται με αξιοπρέπεια, χωρίς να έχετε πλουτίσει.
Η αφήγηση του Κιβωτίου συνδυάζει την πραγματικότητα με τη φαντασία, και οι αναφορές σας γίνονται επικίνδυνες βόμβες που εκρήγνυνται στα χέρια των νέων. Η μνήμη και οι αναφορές σας δημιουργούν μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, και η αναγνώριση σας γίνεται μια βουβή διαδικασία που αποκαλύπτει την ανθρώπινη διάσταση της ιστορίας.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
