Περισσότεροι από δύο στους τρεις συμμετέχοντες στην έρευνα ανέφεραν ότι ως παιδιά είχαν ζήσει τουλάχιστον μία δυσμενή εμπειρία, όπως κακοποίηση, παραμέληση ή βία μέσα στην οικογένεια. Πάνω από ένας στους πέντε δήλωσε επίσης ότι είχε περάσει τέσσερις ή περισσότερες τέτοιες εμπειρίες.
Όσοι είχαν βιώσει περισσότερες δύσκολες εμπειρίες στην παιδική ηλικία ανέφεραν συχνότερα ότι είχαν ασκήσει ή υποστεί σωματική βία ως νέοι ενήλικες.
Ειδικότερα, μεταξύ όσων ανέφεραν τέσσερις ή περισσότερες, το 26,8% είπε ότι είχε ασκήσει σωματική βία τον προηγούμενο χρόνο, δηλαδή περίπου ένας στους τέσσερις.
Στην ομάδα που δεν ανέφερε καμία, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 2,4%. Παράλληλα, το 36,9% της πρώτης ομάδας δήλωσε ότι είχε δεχθεί σωματική βία, έναντι 6% της δεύτερης.
Το θέμα της κακοποίησης και βίας των νέων απασχόλησε και το πρόσφατο Διεθνές συνέδριο με τίτλο Connect to Protect, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα. Σε αυτό συμμετείχαν περισσότεροι από 110 ομιλητές και 360 σύνεδροι από πέντε ηπείρους, με οκτώ κεντρικές ομιλίες, πάνω από τριάντα συνεδρίες, πέντε βιωματικά εργαστήρια και έκθεση αναρτημένων εργασιών (posters).
Η πρόσβαση στην εκπαίδευση και στην εργασία παραμένει επίσης ζητούμενο. Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2025 το 11% των νέων ηλικίας 15-29 ετών στην Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε εργαζόταν ούτε συμμετείχε σε εκπαίδευση ή κατάρτιση. Το στοιχείο αυτό δεν συνδέει τους συγκεκριμένους νέους με την παραβατικότητα.
Δείχνει, όμως, πόσοι βρίσκονται εκτός βασικών διαδρομών μάθησης και επαγγελματικής προοπτικής και πόσο αναγκαίες είναι οι ευκαιρίες επιστροφής σε αυτές.
Για τα παιδιά σχολικής ηλικίας, το σχολείο έχει ιδιαίτερη σημασία. Εκεί μπορούν να γίνουν αντιληπτές αλλαγές που χρειάζονται προσοχή, όπως συχνές απουσίες, απομάκρυνση από φίλους, έντονες συγκρούσεις ή μια ξαφνική πτώση στην επίδοση.
Καμία από αυτές τις αλλαγές δεν αποδεικνύει ότι ένα παιδί θα γίνει βίαιο.
Είναι, όμως, λόγος να το πλησιάσει κάποιος και να προσπαθήσει να καταλάβει τι συμβαίνει.
Αυτό απαιτεί χρόνο και υποστήριξη και για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Χρειάζεται να ξέρουν σε ποιον μπορούν να απευθυνθούν, πώς θα συνεργαστούν με την οικογένεια και ποιες υπηρεσίες μπορούν να βοηθήσουν.
Η αναγνώριση του τραύματος και η ουσιαστική συμμετοχή των παιδιών χρειάζεται να γίνονται καθημερινή πρακτική. Η οικογένεια πρέπει να μπορεί να ζητήσει βοήθεια πριν η κατάσταση φτάσει σε κρίση. Και οι υπηρεσίες χρειάζεται να συνεργάζονται, ώστε η υποστήριξη να έχει συνέχεια.
Σε αυτή την προσπάθεια έχουν θέση και τοπικές παρεμβάσεις, που δεν βρίσκονται μόνο στην Αθήνα. Ανάμεσα σε αυτές το Connect Thessaloniki της ΑμΚΕ ΙΑΣΙΣ, που παρέχει ψυχοκοινωνική υποστήριξη σε νέους στο πλαίσιο της πρόληψης και αντιμετώπισης της νεανικής παραβατικότητας.
