Αναπάντητα παραμένουν τα ερωτήματα για την έκθεση χιλιάδων παιδιών και εγκύων στο τεράστιο τοξικό νέφος από την κατάρρευση των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η τρομοκρατική επίθεση της Αλ Κάιντα στις ΗΠΑ άφησε ανοιχτό το ζήτημα του αν οι τοξίνες και το ψυχικό τραύμα αύξησαν τους μακροχρόνιους κινδύνους υγείας.
Όταν τα αεροσκάφη της American Airlines και της United Airlines καταλήφθηκαν από αεροπειρατές και κατευθύνθηκαν πάνω στους πύργους, που κατέρρευσαν ο ένας μετά τον άλλον, σχεδόν 25.000 παιδιά ζούσαν ή φοιτούσαν σε σχολείο στο γειτονικό Κάτω Μανχάταν και χιλιάδες άλλα στις γύρω συνοικίες. Κάποια ήταν βρέφη και νήπια, ενώ άλλα δεν είχαν ακόμη γεννηθεί.
Παρότι εκτέθηκαν στο τεράστιο τοξικό νέφος και στη σκόνη που έπεσε και περιείχε κονιορτοποιημένο σκυρόδεμα, υαλοβάμβακα, αμίαντο και άλλα ρυπογόνα τις ημέρες και τις εβδομάδες μετά την πτώση των πύργων, ελάχιστα από αυτά τα παιδιά γράφτηκαν για να συμμετάσχουν στις χρηματοδοτούμενες από την κυβέρνηση μελέτες για την υγεία των επιζησάντων της 11ης Σεπτεμβρίου που ακολούθησαν.
Στις συγκεκριμένες μελέτες συμμετείχαν κυρίως διασώστες και άλλοι ενήλικες. Έτσι, δεν υπήρχε τρόπος να εντοπιστούν χρόνιες παθήσεις, μεταξύ των οποίων καρκίνοι, καρδιαγγειακές νόσοι και προβλήματα αναπαραγωγικής υγείας. Όπως σημειώνουν επιστήμονες, είναι πιθανό αυτές να εμφανίζονται μόλις τώρα, καθώς τα παιδιά αυτά φθάνουν στην ηλικία των 30 και των 40.
Ένα επιπλέον ερώτημα αφορά το αν η έκθεση στις τοξίνες και στο ψυχικό τραύμα της 11ης Σεπτεμβρίου και μετά αύξησε τους μακροχρόνιους κινδύνους για την υγεία τους.
Για να εξετάσει αυτά τα ερωτήματα, το Κογκρέσο ανακοίνωσε το 2022 ότι θα χρηματοδοτήσει μελέτη για αυτά τα πρόσωπα, υπό την εποπτεία των Αμερικανικών Κέντρων για τον Έλεγχο και την Πρόληψη των Ασθενειών.
Τον περασμένο μήνα, τα Κέντρα ανακοίνωσαν ότι θα ζητήσουν αιτήσεις από ερευνητές για τη σύσταση του Συντονιστικού Κέντρου Ερευνών για τους Νέους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, καθώς και για την ταυτοποίηση και παρακολούθηση μιας Ομάδας Έρευνας Νέων.
Δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό πόσους συμμετέχοντες προσδοκά να συγκεντρώσει η υπηρεσία, πότε ακριβώς θα ζητήσει προτάσεις και ποιο είναι το ύψος της διαθέσιμης χρηματοδότησης.
Η υπηρεσία έχει ξεκαθαρίσει ότι οι συμμετέχοντες στην έρευνα θα πρέπει τότε να ήταν 21 ετών ή νεότεροι ή αγέννητοι και να κατοικούσαν κάτω από την 14η λεωφόρο στο Μανχάταν ή σε οποιαδήποτε περιοχή του Μπρούκλιν στις 11 Σεπτεμβρίου ή μετά. Μια άλλη ομάδα, με συμμετέχοντες παρεμφερούς ηλικίας που όμως δεν εκτέθηκαν στα επακόλουθα των επιθέσεων, θα συγκροτηθεί ως μέτρο σύγκρισης.
Το Πρόγραμμα Υγείας των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών για το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και το Μητρώο Υγείας του Παγκοσμίου Κέντρου Υγείας των αρχών της Νέας Υόρκης πρόσφεραν και τα δύο υπηρεσίες για παιδιά τα πρώτα χρόνια μετά τις επιθέσεις.
Ωστόσο, οι περισσότεροι νέοι που εμφάνισαν προβλήματα μετά τις επιθέσεις απευθύνθηκαν στους παιδιάτρους τους, ενώ πολλοί ενήλικες επιζήσαντες ήταν ανασφάλιστοι και χρειάζονταν τις υπηρεσίες των προγραμμάτων, όπως εξηγεί η ειδική πνευμονολόγος Τζόαν Ρέιμπμαν του Ιατρικού Κέντρου NYU Langone.
Σε ενήλικες επιζήσαντες και στους διασώστες εντοπίστηκαν δεκάδες μορφές καρκίνων και άλλα προβλήματα υγείας που σχετίζονται με την έκθεσή τους στις τοξικές ουσίες μετά την επίθεση. Η Ρέιμπμαν, ιδρύτρια του World Trade Center Environmental Health Center, δήλωσε ότι η εξεύρεση συμμετεχόντων απαιτεί πολύ μεγάλη στήριξη από την κοινότητα.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι σήμερα διασκορπισμένοι σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ. Είναι όλοι τους μεγαλύτεροι και ενδέχεται να μη θέλουν να επιστρέψουν σε εκείνη την περίοδο. Θα χρειαστεί πολλή δουλειά με τις ομάδες της κοινότητας για να προσπαθήσουμε να τους στρατολογήσουμε, σημειώνει η ίδια.
Η Ρέιμπμαν και η δρ Λι Γουίλσον, ιατρική διευθύντρια του World Trade Center Environmental Health Center σήμερα, παραδέχτηκαν και οι δύο ότι τα παιδιά σε εμπόλεμες ζώνες πιθανόν αντιμετωπίζουν ορισμένες από τις ίδιες μακροπρόθεσμες συνέπειες με τα παιδιά της 11ης Σεπτεμβρίου. Η νέα μελέτη μπορεί να φωτίσει τα μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης, καθώς και τις πηγές που θα μπορούν να διατεθούν, κατέληξε η Γουίλσον.
