Η ιστορική συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, η πρώτη που υπογράφεται από προεδρικά πρόσωπα των δύο χωρών μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, παρουσιάζεται από τους υποστηρικτές της ως η συμφωνία του αιώνα.
Ωστόσο, οι αντίπαλοι της Τεχεράνης στη Μέση Ανατολή, περιλαμβανομένου του Ισραήλ και των χωρών του Κόλπου, την βλέπουν ως μια συμφωνία που μπορεί να ενισχύσει τη θέση του Ιράν, καθιστώντας το πιο ισχυρό και νομιμοποιημένο στην περιοχή.
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο Ιρανός ομόλογός του Μασούντ Πεζεσκιάν υπέγραψαν την Τετάρτη το πρωτόκολλο που τερματίζει τον πόλεμο που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου, με την υπογραφή να γίνεται στο συμβολικό περιβάλλον των Βερσαλλιών κατά τη διάρκεια της συνόδου G7.
Το πρωτόκολλο, που περιλαμβάνει 14 σημεία, παρατείνει την κατάπαυση του πυρός για 60 ημέρες, δίνοντας χρόνο για διαπραγματεύσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια μόνιμη λύση και να αντιμετωπίσουν ζητήματα όπως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Η συμφωνία αυτή φαίνεται να έχει πολιτικές και στρατηγικές επιπτώσεις, καθώς το Ιράν κερδίζει χώρο για ελιγμούς, ενώ οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν κατάφεραν να επιτύχουν τους στόχους τους για την αποδυνάμωση του Ιράν. Εάν η συμφωνία διατηρηθεί, το Ιράν μπορεί να εξασφαλίσει την άρση των κυρώσεων και την ανανέωση των εξαγωγών πετρελαίου, ενώ η Ουάσινγκτον δεν κατάφερε να ανατρέψει το καθεστώς της Τεχεράνης.
Η συμφωνία, που επηρεάζει άμεσα και το Λίβανο, ενισχύει τη θέση της Χεζμπολάχ και αναδιαμορφώνει το πολιτικό τοπίο της περιοχής, με τις χώρες του Κόλπου να εκφράζουν ανησυχίες για τις συνέπειες της.
