Από το προσυνέδριο της ΝΔ στο Ηράκλειο ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να ορίσει με σαφήνεια το πολιτικό δίλημμα της επόμενης προεκλογικής περιόδου, μιλώντας για την Ελλάδα του 2030, όπως τη φαντάζεται ο ίδιος, και το ενδεχόμενο επιστροφής στη δεκαετία του 1980.
Επί της ουσίας η Ελλάδα που παρουσίασε ο πρωθυπουργός είναι η Ελλάδα που κινείται προς το μέλλον με όρους σχεδίου, συνέπειας και μετρήσιμου αποτελέσματος, απέναντι στη χώρα που ανακυκλώνει πρακτικές και αντιλήψεις του παρελθόντος.
Μέσα από την παρέμβασή του ο πρωθυπουργός θέλησε να καταστήσει σαφές ότι το αφήγημα του είναι συνεκτικό και δεν περιορίζεται σε θεωρητικές εξαγγελίες, αλλά εδράζεται, όπως ο ίδιος επισήμανε, στην υλοποίηση συγκεκριμένων έργων και πολιτικών. Στον πυρήνα αυτού του αφηγήματος βρίσκεται η έννοια της αποτελεσματικότητας. Αυτό που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν να προβάλλει την κυβέρνησή του ως δύναμη που, παρά τα λάθη ή τις αδυναμίες της, εγγυάται την παραγωγή πολιτικού αποτελέσματος.
Από το «θα» το «γίνεται»
Προσπάθησε, δηλαδή, να δείξει ότι το συγκριτικό του πλεονέκτημα είναι η μετάβαση από το «θα» στο «γίνεται», ενώ η υλοποίηση σύνθετων έργων λειτουργεί ως απτή απόδειξη πολιτικής συνέπειας. Με αυτόν τον τρόπο, επιχειρεί να οικοδομήσει μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, οι οποίοι καλούνται να αξιολογήσουν όχι τις προθέσεις, αλλά τα αποτελέσματα και φυσικά να τα ψηφίσουν στις επόμενες εθνικές εκλογές.
Απέναντι σε αυτό το αφήγημα της Ελλάδας που αλλάζει και εξελίσσεται, ο Πρωθυπουργός αντιπαραθέτει την εικόνα αντιπολίτευσης που, όπως υποστηρίζει, περιορίζεται στην στείρα άρνηση χωρίς να καταθέτει καμία σαφή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνηση. Η κριτική του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν εστιάζει μόνο στη διαφωνία επί πολιτικών επιλογών, αλλά στην απουσία ενός συγκροτημένου σχεδίου για το μέλλον. Έτσι, το πολιτικό διακύβευμα δεν αφορά απλώς διαφορετικές προσεγγίσεις διακυβέρνησης, αλλά δύο διακριτές αντιλήψεις για την πορεία της χώρας.
Ο στόχος του «Ελλάδα 2030»
Η αναφορά στην «Ελλάδα του 2030» λειτουργεί, επομένως, ως συμβολικός και ουσιαστικός στόχος. Συμβολικός, γιατί αποτυπώνει την επιδίωξη για μια σύγχρονη, ανταγωνιστική και λειτουργική χώρα. Ουσιαστικός, γιατί συνδέεται με συγκεκριμένες παρεμβάσεις που, κατά την κυβερνητική οπτική, ήδη υλοποιούνται και διαμορφώνουν νέες αναπτυξιακές προοπτικές.
Ο «μπαμπούλας» της Ελλάδας του 1980
Αντίστροφα, η επίκληση της «επιστροφής στη δεκαετία του 1980» χρησιμοποιείται ως «φόβητρο» για να περιγράψει ένα μοντέλο που ταυτίζεται με τον κρατισμό, την αναποτελεσματικότητα και την έλλειψη δημοσιονομικής πειθαρχίας. Πρόκειται για ένα πολιτικό σχήμα που λειτουργεί ως αντίβαρο στο κυβερνητικό αφήγημα, αναδεικνύοντας τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο «αύριο» και το «χθες».
Τελικά, το δίλημμα που τίθεται είναι βαθιά πολιτικό αλλά και πρακτικό. Ποια Ελλάδα μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της επόμενης δεκαετίας; Μια Ελλάδα που σχεδιάζει και υλοποιεί, κρίνοντας τον εαυτό της από τα αποτελέσματα, ή μια Ελλάδα που αναλώνεται σε αντιπαραθέσεις χωρίς σαφές σχέδιο; Η απάντηση, όπως επισημαίνουν κυβερνητικοί κύκλοι, ανήκει στους πολίτες. Εκείνοι όπου, σε τελική ανάλυση, αξιολογούν κάθε πολιτική στρατηγική.
