Η πολιτική αντιπαράθεση μέχρι τις εθνικές εκλογές του 2027 θα κινηθεί πάνω σε ένα ξεκάθαρο δίλημμα που επιδιώκει να αναδείξει η κυβέρνηση, σταθερότητα ή λαϊκισμός.
Από τη μία πλευρά βρίσκεται η επιλογή της δημοσιονομικής υπευθυνότητας, της συνέχισης των μεταρρυθμίσεων και της πολιτικής σταθερότητας που πρεσβεύει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Από την άλλη, η επιστροφή σε μια λογική ανεξέλεγκτων υποσχέσεων και παροχών χωρίς αντίκρισμα, που η Ελλάδα έχει πληρώσει πολύ ακριβά στο πρόσφατο παρελθόν και την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να ταυτίσει με τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Το μήνυμα που εκπέμπει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πως η χώρα δεν πρόκειται να επιστρέψει στις εποχές όπου «τάζαμε τα πάντα στους πάντες», δημιουργώντας προσδοκίες που τελικά κατέληγαν σε ελλείμματα, μνημόνια και επώδυνα μέτρα για την κοινωνία. Η κριτική του προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης εδράζεται ακριβώς σε αυτό το σημείο. Όπως υποστηρίζει, όσοι γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να αναλάβουν τη διακυβέρνηση μπορούν εύκολα να υπόσχονται τα πάντα, χωρίς να εξηγούν πώς θα χρηματοδοτηθούν οι εξαγγελίες τους και χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους περιορισμούς που επιβάλλει η οικονομική πραγματικότητα.
Η κυβερνητική επιχειρηματολογία
Η κυβερνητική επιχειρηματολογία βασίζεται στα αποτελέσματα της τελευταίας επταετίας. Η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται με ρυθμούς υψηλότερους από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, η ανεργία έχει υποχωρήσει σημαντικά, δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας, το δημόσιο χρέος μειώνεται σταθερά ως ποσοστό του ΑΕΠ και η χώρα επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα, τηρώντας τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες. Στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν ότι αυτή η πορεία δεν πρέπει να τεθεί σε κίνδυνο από πολιτικές που θυμίζουν τις πρακτικές που οδήγησαν τη χώρα στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της μεταπολίτευσης.
Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, η αναφορά στο παράδειγμα της Πορτογαλίας. Οι δύο χώρες βρέθηκαν αντιμέτωπες με παρόμοια κρίση πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια. Η Πορτογαλία χρειάστηκε ένα μόνο πρόγραμμα προσαρμογής, καθώς το πολιτικό της σύστημα επέδειξε μεγαλύτερη συνεννόηση στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Στην Ελλάδα, αντίθετα, ο λαϊκισμός, οι εύκολες υποσχέσεις και η πολιτική σύγκρουση οδήγησαν σε τρία μνημόνια και σε μια δεκαετία βαθιάς κοινωνικής και οικονομικής δοκιμασίας.
Επιμονή στα έργα
Μέχρι την ολοκλήρωση της κυβερνητικής θητείας, η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας παραμένει προσανατολισμένη στην υλοποίηση των προεκλογικών δεσμεύσεων. Η ολοκλήρωση έργων σε υποδομές, υγεία και παιδεία, η λήψη στοχευμένων μέτρων για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων αποτελούν τον βασικό άξονα της κυβερνητικής πολιτικής. Παράλληλα, η διεκδίκηση της αυτοδυναμίας παρουσιάζεται ως αναγκαία προϋπόθεση για να συνεχιστεί αυτή η πορεία χωρίς πολιτικές αστάθειες ή ευκαιριακές συνεργασίες. Το διακύβευμα που επιχειρεί να θέσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι, επομένως, ευρύτερο από μια απλή εκλογική αναμέτρηση. Αφορά την επιλογή ανάμεσα σε μια σταθερή κυβέρνηση με συγκεκριμένο σχέδιο και σε μια αντιπολίτευση που, σύμφωνα με την κυβερνητική ανάγνωση, επαναφέρει συνταγές του παρελθόντος.
