Στον αναπτυγμένο κόσμο, από τις αίθουσες των Βρυξελλών έως τους διαδρόμους της Ουάσιγκτον, επικρατεί μια ανησυχητική αφήγηση: οι σύγχρονες οικονομίες χάνουν την ανταγωνιστικότητά τους. Πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες υποστηρίζουν ότι οι μισθοί είναι υπερβολικά υψηλοί και το κόστος εργασίας δυσβάσταχτο.
Η εμμονή στη μείωση του εργατικού κόστους έχει σοβαρές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα των ευρωπαϊκών κολοσσών. Η προτεινόμενη λύση για την οικονομική στασιμότητα είναι η υποτίμηση της εργασίας και η απορρύθμιση της αγοράς, με την ελπίδα ότι οι ιδιωτικές επενδύσεις θα επιστρέψουν.
Ωστόσο, μια νέα μελέτη από τη Μαριάνα Μαζουκάτο αποδομεί το κυρίαρχο αφήγημα, αποκαλύπτοντας ότι το πραγματικό εμπόδιο στην ανάπτυξη δεν είναι οι μισθοί αλλά η κακή κατανομή του κεφαλαίου. Η έρευνα της εξετάζει τα οικονομικά των 300 μεγαλύτερων μη χρηματοπιστωτικών εταιρειών της Ευρώπης και καταδεικνύει ότι οι παραγωγικές επενδύσεις και οι πραγματικοί μισθοί παραμένουν στάσιμοι, ενώ τα εταιρικά κέρδη σημειώνουν ρεκόρ.
Οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν μετατραπεί σε οιονεί τράπεζες, αποκομίζοντας κέρδη από χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες αντί να επενδύουν στην παραγωγή. Αυτή η αλλαγή έχει οδηγήσει σε αυξημένες πληρωμές προς τους μετόχους, την ίδια στιγμή που οι παραγωγικές επενδύσεις μειώνονται δραματικά.
Η έρευνα δείχνει ότι οι εργαζόμενοι πληρώνουν το τίμημα αυτής της χρηματοοικονομικής συσσώρευσης, καθώς οι απολύσεις και οι αναδιαρθρώσεις αυξάνονται, με πολλές εταιρείες να ανακοινώνουν απολύσεις παρά την κερδοφορία τους. Η ανάγκη για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ κράτους και επιχειρήσεων είναι πιο επιτακτική από ποτέ.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
