«Η πιο ουσιαστική μορφή πατριωτισμού, είναι να παραδώσουμε στα παιδιά μας, μια χώρα καλύτερη από εκείνη που παραλάβαμε» τόνισε ο ΠτΔ Κωνσταντίνος Τασούλας κατά την ομιλία του στην εκδήλωση «Ελληνική Βιομηχανία/χθες, σήμερα, αύριο».
«Η εθνική αυτοπεποίθηση, καθώς βαδίζουμε προς το 2050, θα κριθεί στην ικανότητά μας να κρατήσουμε τους ανθρώπους μας δημιουργικούς, την οικονομία μας παραγωγική και ανοιχτή στον κόσμο και την κοινωνία μας ενωμένη» ανέφερε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας στην εναρκτήρια ομιλία του στην εκδήλωση «Ελληνική Βιομηχανία/χθες, σήμερα, αύριο», που συνδιοργανώνουν η Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Ελληνική Παραγωγή-Συμβούλιο Βιομηχανιών για την Ανάπτυξη», το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών και το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, στην Εθνική Πινακοθήκη.
Ο κ. Τασούλας σημείωσε μεταξύ άλλων ότι «σήμερα συγκεντρώνονται οι οικονομικές, τεχνολογικές και γεωπολιτικές προϋποθέσεις για να πραγματοποιήσει η χώρα μας στο πεδίο της βιομηχανίας ένα αναπτυξιακό βήμα αντίστοιχο των μεταπολεμικών δεκαετιών. Εκεί βρίσκεται το κλειδί της σύγκλισης. Η αλλαγή του παραγωγικού μας προτύπου είναι, έτσι, μια απόφαση για μια οικονομία πιο ανθεκτική στις κρίσεις και για μια κοινωνία πιο συνεκτική».
«Η εγχώρια παραγωγή πρέπει να γίνει ξανά συστατικό του πατριωτισμού», υπογράμμισε, προσθέτοντας πως οραματίζεται «μια Ελλάδα που καινοτομεί, δημιουργεί και εξάγει». Όπως είπε, πρόκειται για εθνικό στόχο που υπερβαίνει κυβερνήσεις και παρατάξεις και αφορά την Πολιτεία, τις επιχειρήσεις, τους εργαζόμενους, τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα, ενώ τόνισε ότι η βιομηχανία πρέπει να αποκτήσει στον δημόσιο διάλογο τη θέση εθνικής προτεραιότητας. Επισήμανε επίσης ότι η χώρα εξακολουθεί να εισάγει περισσότερα απ’ όσα εξάγει, με αποτέλεσμα επίμονο έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο.
Όπως εξήγησε, «ο πιο ισχυρός μοχλός σε αυτή την προσπάθεια είναι η παιδεία» και το μέλλον της ελληνικής βιομηχανίας θα κριθεί στη γέφυρα που πρέπει να χτιστεί ανάμεσα στην παραγωγή και την εκπαίδευση, στα πανεπιστήμια, στα εργαστήρια και στους ερευνητές. Ανέφερε ακόμη ότι ο αριθμός των ερευνητών που εργάζονται στη βιομηχανία αυξήθηκε εντυπωσιακά τα τελευταία χρόνια και πως αυτή η δυναμική πρέπει να πολλαπλασιαστεί, ώστε η γνώση να μετατρέπεται σε έργο.
Σύμφωνα με τον ίδιο, «όταν η γνώση γίνεται έργο, η κοινωνία αποκτά ισχυρά θεμέλια και φτερά», καθώς αντέχει στις κρίσεις, ανοίγεται με αυτοπεποίθηση στον κόσμο, ανταγωνίζεται και διακρίνεται. Πρόσθεσε ότι μια χώρα που στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις είναι τελικά πιο ασφαλής, ενώ η ασφάλεια αυτή έχει πλέον και ευρωπαϊκή διάσταση, επειδή η στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης και η άμυνα της πατρίδας περνούν μέσα από την πρόσβαση σε ενέργεια, κρίσιμες πρώτες ύλες και τεχνολογίες.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σημείωσε ότι η ενεργειακή κρίση έδειξε πόσο ευάλωτη γίνεται μια χώρα όταν εξαρτάται από εισαγόμενα καύσιμα και υπογράμμισε την ανάγκη να αξιοποιηθεί με σύνεση και με σεβασμό προς το περιβάλλον ο εθνικός πλούτος στην παραγωγή ενέργειας, προς όφελος και των τοπικών κοινωνιών. Παράλληλα, παρατήρησε ότι η βιομηχανία είναι και ζήτημα κοινωνικής συνοχής και έφερε ως παράδειγμα τη Στερεά Ελλάδα, όπου η βιομηχανία παράγει μεγάλο μέρος της τοπικής οικονομίας και τα περιφερειακά βιομηχανικά οικοσυστήματα κρατούν ζωντανή την ύπαιθρο και δίνουν στους νέους τη δυνατότητα να μείνουν στον τόπο τους, κάνοντας την παραγωγή απάντηση και στο δημογραφικό.
Όπως είπε, «όποιος παράγει, αναγνωρίζεται από το έργο του», γιατί το έργο γίνεται προσφορά: δουλειά για τους ανθρώπους, ζωή για τις πόλεις και τα χωριά, ευημερία για ολόκληρη την κοινωνία. Συμπλήρωσε ότι αυτό που χρειάζεται περισσότερο η χώρα είναι «λιγότερο θόρυβο και περισσότερο έργο».
Αναφερόμενος στον τίτλο της εκδήλωσης, υποστήριξε ότι συμπυκνώνει μια ολόκληρη εθνική διαδρομή: «Ελληνική Βιομηχανία: Χθες, Σήμερα, Αύριο», τρεις λέξεις που αφηγούνται ποιοι υπήρξαμε, τι καταφέραμε και πού οφείλουμε να φτάσουμε. Ειδικότερα, ανέφερε ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου η αλλαγή επιταχύνεται εκθετικά και πως η τεχνολογική πρόοδος μεταβάλλει τα μέσα παραγωγής, διαμορφώνοντας διεθνώς μια βιομηχανία ριζικά διαφορετική από τα εργοστάσια και τις γραμμές παραγωγής του παρελθόντος, ενώ οι γεωπολιτικές εξελίξεις αναδεικνύουν ως κορυφαία προτεραιότητα τις εθνικές επενδύσεις σε στρατηγικούς τομείς.
Παρατήρησε επίσης ότι σε ολόκληρο τον δημοκρατικό κόσμο κυβερνήσεις και κοινωνίες επανασχεδιάζουν τη βιομηχανική πολιτική για να εξασφαλίσουν ευημερία και στρατηγική αυτονομία, ενώ η κυριαρχία και η ασφάλεια ενός κράτους μετριούνται πλέον και με την ικανότητά του να παράγει τα απαραίτητα για την ευημερία και την προστασία των πολιτών του.
Μάλιστα, υπογράμμισε πως η Ελλάδα βρίσκεται σε θέση που σπάνια γνώρισε στη σύγχρονη ιστορία της. Η σταθεροποίηση της χώρας στην ευρωζώνη, μετά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, προσφέρει την ιστορική ευκαιρία για γενναίες επενδύσεις που θα συμβάλουν στην έλευση μιας νέας εποχής για την ελληνική βιομηχανία.
Όπως είπε, σήμερα η μεταποίηση απασχολεί περίπου 420.000 ανθρώπους, ενώ οι θέσεις εργασίας στη βιομηχανία αμείβονται περίπου κατά ένα τρίτο υψηλότερα από τον μέσο όρο, προσφέροντας σταθερότητα και προοπτική εξέλιξης. Πρόσθεσε ότι κάθε ευρώ που παράγει η βιομηχανία γεννά συνολικά 2,8 ευρώ για την εθνική οικονομία και ότι κάθε νέα θέση εργασίας στον κλάδο φέρνει τρεισήμισι θέσεις σε ολόκληρη τη χώρα.
Τόνισε ακόμη ότι μέσα στην τελευταία δεκαετία οι εξαγωγές διπλασιάστηκαν και συνεχίζουν να ενισχύονται, ενώ το 87% των ελληνικών εξαγωγών είναι βιομηχανικά προϊόντα. Ανέφερε ότι ελληνικά προϊόντα ταξιδεύουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, με προϊόντα διύλισης πετρελαίου να φτάνουν στην Ιταλία, κινητήρες στη Σιγκαπούρη, είδη ένδυσης στη Γερμανία, μπαταρίες στην Ολλανδία και ελληνικά τρόφιμα σε τραπέζια από την Αμερική και το Ηνωμένο Βασίλειο έως την Κίνα και την Ιαπωνία.
Ειδικότερα, υποστήριξε ότι οι Έλληνες εργάζονται περισσότερες ώρες από τους περισσότερους Ευρωπαίους, όμως μπορούν να κάνουν πολλά για να αυξήσουν την παραγωγικότητα. Όπως ανέφερε επικαλούμενος τον Πρόεδρο της «Ελληνικής Παραγωγής» κ. Στασινόπουλο, η παραγωγικότητα εξαρτάται λιγότερο από τον ίδιο τον εργαζόμενο και περισσότερο από τα εργαλεία που έχει στα χέρια του, ενώ μια σύγχρονη γραμμή παραγωγής πολλαπλασιάζει την αξία κάθε ώρας εργασίας. Η απάντηση, σημείωσε, βρίσκεται σε περισσότερες παραγωγικές επενδύσεις και σε ένα περιβάλλον που τις προσελκύει και τις διευκολύνει.
Αναφερόμενος στους χιλιάδες νέους επιστήμονες που έφυγαν στα χρόνια της κρίσης, υπενθύμισε ότι αρκετοί επιστρέφουν σήμερα και εξέφρασε την επιθυμία να επιστρέψουν όλοι όσοι το θέλουν, βρίσκοντας θέσεις αντάξιες των γνώσεων και των ονείρων τους. Γι’ αυτό, είπε, η εργασία στην παραγωγή αξίζει να ανακτήσει το κύρος που της αρμόζει.
Κλείνοντας, επισήμανε ότι η παραγωγή διδάσκει και την αξία του μακρόπνοου σχεδίου και της στέρεης θεσμικής υποστήριξης. Ένα εργοστάσιο χρειάζεται χρόνια για να σχεδιαστεί και να χτιστεί, όμως όταν λειτουργήσει προσφέρει δουλειά, γνώση και ευημερία για δεκαετίες. Γι’ αυτό, κατέληξε, πρέπει να σκεφτόμαστε πέρα από τον επόμενο εκλογικό κύκλο, με το βλέμμα στις γενιές που έρχονται, καθώς αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική μορφή πατριωτισμού: να παραδώσουμε στα παιδιά μας μια χώρα καλύτερη από εκείνη που παραλάβαμε.
