Ο Βλαντίμιρ Πούτιν εμφανίζεται αποφασισμένος να κλιμακώσει περαιτέρω τον πόλεμο στην Ουκρανία αντί να αναζητήσει διέξοδο υποχώρησης, σύμφωνα με εκτενή ανάλυση του περιοδικού Economist.
Η στάση του Ρώσου προέδρου εδράζεται στην ανάγκη διατήρησης της εξουσίας του και στη βαθύτερη φιλοσοφία του καθεστώτος του, το οποίο δεν συγχωρεί την προβολή αδυναμίας ή την αποτυχία.
Οι ανησυχίες στα κράτη του ΝΑΤΟ εντείνονται, καθώς η Μόσχα επιχειρεί να διασπάσει το στρατιωτικό αδιέξοδο αναζητώντας νέους τρόπους πίεσης. Ενδεικτική του δυτικού προβληματισμού ήταν η αθόρυβη επίσκεψη του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη ρωσική πρωτεύουσα, την ώρα που χώρες όπως η Φινλανδία, η Γερμανία, η Ρουμανία και η Σλοβακία καταγράφουν αυξημένα περιστατικά δολιοφθορών και παραβιάσεων στα σύνορά τους.
Υβριδικός πόλεμος στην Ευρώπη και νέο κύμα στρατολόγησης
Στο πλαίσιο των σχεδιασμών του, το Κρεμλίνο προσανατολίζεται στην ενίσχυση των υβριδικών επιθέσεων στην Ευρώπη, στοχεύοντας εργοστάσια παραγωγής αμυντικού υλικού και εφοδιαστικές αλυσίδες προς την Ουκρανία, αποφεύγοντας ωστόσο μια ευθεία στρατιωτική σύγκρουση με τη Συμμαχία.
Εντός της ουκρανικής επικράτειας, η Μόσχα προετοιμάζει εκτεταμένα πλήγματα στις ενεργειακές υποδομές ενόψει του χειμώνα.
Για να ενισχύσει τις δυνάμεις του στο μέτωπο, ο Πούτιν σχεδιάζει να διοχετεύσει επιπλέον 300.000 έως 400.000 στρατιώτες, αξιοποιώντας πιεστικές μεθόδους στρατολόγησης στις ρωσικές περιφέρειες χωρίς να προχωρήσει σε επίσημη ανακήρυξη νέου κύματος κινητοποίησης.
Η αυξανόμενη εσωτερική δυσαρέσκεια και ο φόβος της ήττας
Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό της Ρωσίας καταγράφεται αυξανόμενη δυσαρέσκεια, καθώς οι ουκρανικές επιθέσεις με drones σε διυλιστήρια και εμπορικά κέντρα logistics πλήττουν την αίσθηση κανονικότητας. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειονότητα των πολιτών θεωρεί την κατάσταση ιδιαίτερα τεταμένη, ενώ η εμπιστοσύνη στην κρατική προπαγάνδα υποχωρεί σταδιακά.
Παράλληλα, έντονος προβληματισμός επικρατεί και στις τάξεις της ρωσικής ελίτ για τον χρόνο και τους πόρους που σπαταλούνται χωρίς ουσιαστικό στρατιωτικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, ο Ρώσος πρόεδρος εκτιμά πως οποιοσδήποτε συμβιβασμός χωρίς την επίτευξη των βασικών του στόχων θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο την ίδια του τη ζωή, γεγονός που τον ωθεί να επιλέγει σταθερά τον δρόμο της κλιμάκωσης και της εσωτερικής καταστολής.
