Η Επανάσταση του 1821 στην Αττική
Κατά τον χαιρετισμό του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε ακόμη ότι ο συγγραφέας «συγκρατεί μνήμες, πρόσωπα, γεγονότα και περιστατικά, τα οποία καθόρισαν την ιστορία της Παιανίας, σε συνδυασμό με το μεγάλο γεγονός της Εθνεγερσίας», ενώ πρόσθεσε πως «δεν είναι τόσο πολύ γνωστή η συμβολή της Αττικής στην Επανάσταση του 1821» και ότι η έρευνα του κ. Πρίφτη την ξεδιπλώνει «με τρόπο παραστατικό και σχολαστικό, αλλά και πολύ παιδαγωγικό».
Στη συνέχεια, στον εκτενή χαιρετισμό του, ο κ. Τασούλας είπε: «Κυρίες και Κύριοι,
Με ιδιαίτερη χαρά βρίσκομαι σήμερα εδώ σε μια μεγάλη συγκέντρωση, που δεν συνηθίζεται για ιστορικά γεγονότα ενός τόπου, τα οποία αποκαλύπτονται εντυπωσιακά μπροστά στα μάτια μας χάρη σε αυτό το σπουδαίο βιβλίο του συντοπίτη σας Κώστα Πρίφτη. Άκουσα με ιδιαίτερη προσοχή τους ομιλητές και εντυπωσιάστηκα πραγματικά από τη σημασία που έχει για την τοπική κοινωνία ένα γεγονός, το οποίο, εάν δεν υπήρχε αυτό το πάθος του Κώστα – και το είδατε στον τρόπο με τον οποίο μιλούσε – θα είχε περιέλθει, φοβούμαι, στη λήθη. Συγκρατεί αυτό το βιβλίο μνήμες, πρόσωπα, γεγονότα και περιστατικά, τα οποία καθόρισαν την ιστορία της Παιανίας, σε συνδυασμό με το μεγάλο γεγονός της Εθνεγερσίας. Δεν είναι τόσο πολύ γνωστή η συμβολή της Αττικής στην Επανάσταση του 1821. Και αυτή η έρευνα του κυρίου Πρίφτη ξεδιπλώνει με τρόπο παραστατικό και σχολαστικό, αλλά και πολύ παιδαγωγικό, αυτήν τη συμβολή.
Είναι εντυπωσιακό το κίνητρο του συγγραφέα. Ξεκίνησε η έρευνα από ένα βιβλίο ενός γιατρού, συγχωριανού σας, ο οποίος είχε ξεκινήσει αυτή την προσπάθεια και από τον οποίο έπρεπε ο Κώστας να πάρει τη σκυτάλη και να την πάει παραπέρα. Είναι το πάθος της έρευνας των αρχείων και του να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από παλιές ιστορίες, να βλέπεις την καταγωγή σου, την προέλευσή σου, τη ρίζα σου. Είναι απόλαυση, πιστέψτε με, αυτή η έρευνα. Λέει σε ένα ποίημά του ο Καβάφης: “Εν μέρει για να εξακριβώσω μια εποχή, εν μέρει και την ώρα να περάσω, την νύχτα χθες πήρα μια συλλογή επιγραφών των Πτολεμαίων να διαβάσω”. Και εν συνεχεία εντυπωσιάζεται από αυτές τις καταγραφές και επικεντρώνεται σε ένα πρόσωπο της Δυναστείας των Πτολεμαίων, τον Καισαρίωνα. Όπως επικεντρώθηκε ο κ. Πρίφτης στη συμβολή των προγόνων σας στην Επανάσταση του 1821. Ποιο είναι το κίνητρο αυτής της καταγραφής; Είναι η αντίσταση στη λήθη. Είναι να παραδοθεί όλη αυτή η σπουδαία ιστορία στους επόμενους και να διατηρηθεί, να συντηρηθεί. Ο Θουκυδίδης γράφει περήφανος για το σύγγραμμά του ότι ο στόχος του είναι να μείνει κτήμα ες αεί. Να μείνει κτήμα για πάντα. Διέσωσε μια ιστορία εσαεί. Για πάντα. Ο Ηρόδοτος ξεκινάει την ιστορία του λέγοντας ότι ο στόχος του είναι αυτά τα σπουδαία που έγιναν από τους Έλληνες να μη μείνουν εξίτηλα· να μη διαγραφούν, να μην τα πάρει η λήθη.
Αυτό το βιβλίο, λοιπόν, του κ. Πρίφτη επιτυγχάνει αυτόν ακριβώς τον στόχο. Το πάθος όσων ιστορούν να μείνουν ανεξίτηλα αυτά τα γεγονότα. Και είναι εντυπωσιακό το πώς μέσα από ιστορίες απλοϊκών, κυριολεκτικά, ανθρώπων καταλαβαίνει κανείς, όπως τόνισε νωρίτερα ο καθηγητής Αριστείδης Χατζής, πώς πραγματοποιήθηκε και πέτυχε η Μεγάλη Επανάσταση του 1821. Αυτοί οι 312 Μεσογείτες και άλλοι δεν είχαν μελετήσει ούτε τον Πλάτωνα ούτε τον Μέγα Αλέξανδρο ούτε τον Αριστοτέλη· ήταν άνθρωποι του καθημερινού μόχθου, σκληραγωγημένοι, οι οποίοι συνδέονταν με ένα ισχυρότατο νήμα, με το νήμα της Ορθόδοξης θρησκείας και αυτό τους έκανε να νιώθουν ότι αποτελούν μέρος μιας ομάδας, μιας κοινωνίας, η οποία ήταν ξεχωριστή και η οποία είχε παρελθόν, είχε παρόν, αλλά είχε και κάποιες αξιώσεις.
Τονίστηκε ο χαρακτήρας της Επανάστασης. Ο χαρακτήρας της Επανάστασης περιγράφεται στη Διακήρυξη της Επιδαύρου στα μέσα Ιανουαρίου του 1822, η οποία λέει ότι ο στόχος μας είναι να ανακτήσουμε – άρα τα είχαμε κάποτε – την τιμή, την ελευθερία και την ιδιοκτησία μας. Αυτά, τα οποία η μάστιγα της οθωμανικής τυραννίας μας στερεί και τα οποία απολαύουν οι ευνομούμενοι λαοί της Ευρώπης. Άρα κι εμείς τα δικαιούμαστε. Τιμή, ελευθερία και ιδιοκτησία ήταν τα ζητούμενα. Να συμπλεύσουμε με την Ευρώπη. Βλέπετε, το προανάκρουσμα της ευρωπαϊκής μας πορείας, του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας, βρίσκεται στα έγκατα της νεοελληνικής ιστορίας. Από εκεί ξεκινάει αυτό το οποίο ελέχθη πολύ αργότερα: Ανήκομεν εις την Δύσιν. Αυτό διεκδικήσαμε και αυτό κατακτήσαμε χάρη σε αυτούς τους απλοϊκούς, αγράμματους ανθρώπους που υπέγραφαν με έναν σταυρό.
Το βιβλίο του κ. Πρίφτη διασώζει αυτές τις ιστορίες και αυτό, όπως είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι η ουσιαστική του συμβολή. «Ουσιαστικά αυτές διασώζονται μέσα από το βιβλίο του. Είναι φωνές από το παρελθόν, οι οποίες δεν θα χαθούν και αποτελούν κτήμα ες αεί», σημείωσε, προσθέτοντας ότι ο συγγραφέας συνδυάζει την ιατρική επιστημοσύνη με την ιστορική αναζήτηση. Αναφέρθηκε, επίσης, στη σύνδεση της οικογένειας Γκατσόπουλου με το Λιόπεσι, την Ήπειρο και τον επιμεθόριο Πωγωνίσκο της Κόνιτσας, ενώ στάθηκε και στο εξώφυλλο που παρουσιάζει «τις αδρές μορφές αυτών των ανθρώπων εκείνης της εποχής».
Ο κ. Τασούλας έκλεισε τον χαιρετισμό του με Καβάφη, διαβάζοντας τους στίχους: «Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.
Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.
Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —
σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει».
Και πρόσθεσε: «Που σβήνει; Όχι. Το βιβλίο του κυρίου Πρίφτη διασώζει αυτή τη μουσική από την πρώτη ποίηση της ζωής μας, διασώζει τις ιστορίες των προγόνων σας».
ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ
