Πόσο αθώα ήταν τελικά η δήλωση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, που έθεσε επί της ουσίας το δίλημμα Μητσοτάκης ή ντου από την Τουρκία;
Πόσο ανώδυνη και, τελικά, πόσο αποκαλυπτική ήταν αυτή η δήλωση σε μια περίοδο που συγκεκριμένα ΜΜΕ και κυβερνητικά στελέχη δείχνουν να ανεβάζουν το θέμα της κινδυνολογίας που συνδέεται με την τουρκική επιθετικότητα και αναζητούν τρόπους να αξιοποιήσουν και την παραμικρή δήλωση της Άγκυρας;
Και αν ήταν μόνο ο Φλωρίδης, ίσως το θέμα να μην ήταν τόσο σοβαρό.
Ωστόσο, η ΝΔ ενόψει εκλογών δείχνει έτοιμη να αξιοποιήσει έως και να εκμεταλλευθεί τα εθνικά θέματα, παίζοντας επί της ουσίας με την εθνική ασφάλεια.
Αλήθεια, μπορεί το αφήγημα περί εξωτερικού κινδύνου και ο χορός δισεκατομμυρίων γύρω από τα εξοπλιστικά, για τα οποία οι αποφάσεις φέρουν τη σφραγίδα του Μαξίμου, να καλύψουν όλα τα άλλα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικογένεια στην καθημερινότητά της πίσω από μια άκρατη κινδυνολογία που καταλήγει στο Μητσοτάκης ή χάος;
Άμοιρη ευθυνών δεν είναι και η αντιπολίτευση και κυρίως στα δεξιά της ΝΔ, που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί τα εθνικά εδώ και αρκετό καιρό, καταγγέλλοντας την όποια προσπάθεια του Υπουργείου Εξωτερικών για διάλογο ως κατευνασμό και υποχωρητικότητα, δίνοντας χώρο σε κινδυνολόγους και ακραίες φωνές που πρεσβεύουν πως η απραξία είναι το πλέον ασφαλές καταφύγιο. Κυρίως για μια δεξιά κυβέρνηση.
Και μπορεί η ΝΔ να θέλει να ξεχάσει, ωστόσο όλοι οι υπόλοιποι θυμούνται τις αντιδράσεις και την προεκλογική εκστρατεία με τη Συμφωνία των Πρεσπών το 2019, αλλά και την προσπάθεια να βαφτιστούν συγκεκριμένοι μουσουλμάνοι υποψήφιοι βουλευτές το 2023 ως απειλή για τη χώρα, ενώ τα ήρεμα νερά είχαν αρχίσει να διαφαίνονται στον ορίζοντα με αφορμή την αλληλεγγύη των λαών Ελλάδας και Τουρκίας στους καταστροφικούς σεισμούς στη γείτονα.
Η ρητορική του Μαξίμου περί διάθεσης για λύσεις αποδεικνύεται ανειλικρινής, αφού η ένταση πουλάει.
Το ίδιο ισχύει και για την Τουρκία, που με την πρώτη ευκαιρία αναζωπυρώνει την ένταση και βάζει τέλος στην ηρεμία, επαναφέροντας σταδιακά την πολιτική των navtex, των παραβιάσεων και από την Παρασκευή και των υπερπτήσεων, με δύο τουρκικά F-16 οπλισμένα να πετάνε πάνω από τη Ρω και ένα UAV πάνω από τη Ζουράφα.
Ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι υπαρκτός, ωστόσο αυτός ο κίνδυνος του τουρκικού δεν μπορεί να χρησιμοποιείται κατά το δοκούν και να γίνεται προεκλογικό παιχνίδι στα χέρια οποιασδήποτε πολιτικής δύναμης.
Και μάλιστα, ενώ τα ήρεμα νερά πέρασαν ανεκμετάλλευτα και η κυβέρνηση δεν δείχνει διάθεση να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, π.χ. στην ΕΕ, ζητώντας κυρώσεις.
Δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για αφηγήματα τύπου Μητσοτάκης ή χάος ή για χαρακτηρισμούς περί προδοσίας που έχουν αποδοθεί κατά καιρούς στον Γεραπετρίτη από τα δεξιά της ΝΔ όταν επιχειρούσε τον διάλογο.
Και μάλιστα σε ένα περιβάλλον σφοδρών συγκρούσεων και τεκτονικών γεωπολιτικών αλλαγών, με κάποιους να αναγνωρίζουν στην περίοδο που διανύουμε τις απαρχές ενός ενδεχόμενου Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Με τις σταθερές να καταρρέουν, το διεθνές δίκαιο να αποδομείται και να μην ισχύει πλέον ούτε ως δίκαιο του ισχυρού, την πολυμέρεια να μετατρέπεται σε στοίχημα και τις απειλές να μεγιστοποιούνται, η εκμετάλλευση των εθνικών θεμάτων προς άγραν ψήφων δεν είναι απλώς επικίνδυνη αλλά μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική.
Οι υπερβολές στη χρήση των εθνικών θεμάτων δίνουν τροφή και στην ακροδεξιά, με τις δηλώσεις Φλωρίδη αλλά και τη φημολογία περί πρωτοβουλιών στα εθνικά με προεκλογικό χαρακτήρα να καταδικάζονται τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από την ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ.
Ενώ γίνεται απόλυτα σαφές ότι τα εθνικά θέματα δεν μπορούν να μπαίνουν στο τραπέζι της προεκλογικής αντιπαράθεσης ως δίλημμα που παραπέμπει σε εκβιασμό, ούτε επιτρέπονται αντιφάσεις.
Με την ευθύνη να βαραίνει τόσο τους πολιτικούς και τους δημοσιολόγους, όσο και τα ΜΜΕ.
