Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης ανέφερε ότι η σημερινή Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής για την επιλογή προέδρου της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα ανέδειξε, όπως είπε, την ανευθυνότητα και την υποκρισία της αντιπολίτευσης και ιδίως του ΠΑΣΟΚ.
Όπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή του, το ΠΑΣΟΚ, με την αποχή του, αρνήθηκε να στηρίξει έναν υποψήφιο που το ίδιο είχε προτείνει στο παρελθόν: τον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Άλκη Δερβιτσιώτη, την υποψηφιότητα του οποίου αποδέχθηκε και η κυβέρνηση.
Το ίδιο πρόσωπο είχε προταθεί από το ΠΑΣΟΚ πριν από λίγους μήνες για τη θέση του Συνηγόρου του Πολίτη, σημειώνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, προσθέτοντας ότι τότε το κόμμα τον θεωρούσε κατάλληλο για να ηγηθεί μιας Ανεξάρτητης Αρχής, ενώ σήμερα δεν τον στηρίζει για την προεδρία μιας άλλης, εξίσου σημαντικής Ανεξάρτητης Αρχής, για την οποία είχε επίσης θέσει υποψηφιότητα.
Ο κ. Μαρινάκης θυμίζει επίσης ότι και η συγκεκριμένη κοινοβουλευτική διαδικασία είχε προταθεί από το ΠΑΣΟΚ και είχε γίνει αποδεκτή από την κυβέρνηση, υποστηρίζοντας πως το κόμμα αντιφάσκει διπλά, τόσο ως προς το πρόσωπο όσο και ως προς τη διαδικασία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το αποτέλεσμα είναι να παραμένει σε εκκρεμότητα η επιλογή νέου προέδρου της Αρχής, ενώ η θέση είναι κενή από τον Ιούνιο του 2025, για μια Ανεξάρτητη Αρχή με εξαιρετικά κρίσιμες αρμοδιότητες που ενισχύονται διαρκώς στο πλαίσιο του ενωσιακού δικαίου.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σημειώνει ακόμη ότι και οι Ανεξάρτητες Αρχές γίνονται όμηροι των μικροπολιτικών επιλογών του κ. Ανδρουλάκη, τον οποίο περιγράφει ως αρχηγό που βρέθηκε από συγκυρία στην ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον θεσμικό του ρόλο με όρους διαμαρτυρίας και άρνησης.
Η χώρα έχει ανάγκη από μια αντιπολίτευση που θα συμβάλλει στην πρόοδο και στον εκσυγχρονισμό της, καταλήγει ο κ. Μαρινάκης, σημειώνοντας ότι δεν χρειάζεται μια αντιπολίτευση που αρνείται ακόμη και όσα η ίδια έχει προτείνει.
Τέλος, παραδίδει την αντίφαση αυτή στην κρίση των πολιτών και κυρίως των φίλων του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι, όπως αναφέρει, βλέπουν το κόμμα τους να μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε ένα κίνημα διαμαρτυρίας.
