Με βαθιά θλίψη το ΚΚΕ αποχαιρετά τον Σπύρο Χαλβατζή, τον επί χρόνια βουλευτή του κόμματος, για τον οποίο αναφέρει ότι έδωσε πάνω από έξι δεκαετίες στην υπόθεση του ΚΚΕ, της εργατικής τάξης και της πάλης για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.
Στην ανακοίνωσή της, η Κεντρική Επιτροπή σημειώνει πως ο σ. Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε εκείνη τη γενιά κομμουνιστών, της οποίας η ζωή δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Η πορεία του ήταν δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, αλλά και με τις δύσκολες και τις όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης.
Γεννημένος το 1947 στην Κοζάνη, μεγάλωσε σε οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης, ήταν μαχητής του ΕΛΑΣ, γνώρισε τη Μακρόνησο και την εξορία, ενώ η μητέρα του ήταν επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Από παιδί βίωσε τις στερήσεις μιας λαϊκής οικογένειας και από τα 11 του χρόνια δούλευε ως γουνεργάτης, ακολουθώντας στη συνέχεια τον ίδιο δρόμο αγώνα.
Το 1962 ήρθε σε επαφή στην Καστοριά με στελέχη της ΕΔΑ και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα έγινε γραμματέας της. Μέχρι τις 21 Απριλίου 1967 ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη ν. Καστοριάς, οπότε συνελήφθη για πρώτη φορά και εξορίστηκε αρχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και τον Ωρωπό, για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβρη του 1970.
Τον Φλεβάρη του 1968 τάχθηκε υπέρ των αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ και, μαζί με άλλους συντρόφους στην εξορία στο Λακκί της Λέρου, έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση του κόμματος.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία, στις αρχές του 1973, χρεώθηκε στην οργάνωση της Αθήνας, στο Γραφείο Πόλης της ΚΝΕ, και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς προσλήφθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ. Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο. Όταν απολύθηκε, δούλεψε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο, συμμετείχε στην Α’ Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ και εξελέγη μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ τον Ιούνιο του 1975 έως και το 1977. Τον Φεβρουάριο του 1975 εξελέγη στο Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ, ενώ στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ και στο 2ο Συνέδριο της ΚΝΕ αναδείχθηκε Γραμματέας του ΚΣ, θέση στην οποία έμεινε έως το 1986. Λίγο μετά το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ εξελέγη μέλος της Γραμματείας της ΚΕ και το 1986, στο 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ.
Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του είχε η μάχη των ετών 1989-1991, όταν βρέθηκε στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση της αυτοτελούς ύπαρξης και του επαναστατικού χαρακτήρα του κόμματος απέναντι στην επιχείρηση διάλυσης του ΚΚΕ από τους οπορτουνιστές. Στο 13ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, ενώ επανεκλέχτηκε στο 14ο, το 15ο, το 16ο και το 17ο Συνέδριο. Στο 18ο Συνέδριο εξελέγη μέλος της ΚΕ. Στη συνέχεια ανέλαβε διάφορα καθήκοντα, ενώ διετέλεσε πρόεδρος του ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών) και μέλος της Διοίκησής του έως σήμερα.
Υπήρξε επανειλημμένα βουλευτής του Κόμματος από το 2007 έως το 2014, καθώς και νομαρχιακός και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, επικεφαλής των συνδυασμών που στήριζε το ΚΚΕ. Ο σ. Σπύρος έγραψε επίσης τρία βιβλία, ανάμεσά τους τα «Η πορεία της νεολαίας και Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα» και «Η συνέχεια, το ΚΚΕ στη σύγχρονη εποχή» από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
Το ΚΚΕ υπογραμμίζει πως για τον σ. Σπύρο η κομμουνιστική ιδιότητα δεν περιοριζόταν στην οργανωμένη δράση, στις ευθύνες και στις μάχες του κόμματος, αλλά ήταν στάση ζωής. Όπως έγραφε ο ίδιος, η στάση ζωής του κομμουνιστή είναι μόνιμο στοιχείο στην ποιοτική δουλειά του κόμματος, που σημαίνει εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στην ιστορική της αποστολή, εμπιστοσύνη στο εργατικό κίνημα, σεβασμό στους εργαζόμενους και σταθερή ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική επαγρύπνηση, χωρίς επανάπαυση και αυτάρκεια.
Παράλληλα, επισημαίνεται ότι ο σ. Σπύρος έζησε διώξεις και παρανομία, φυλακές και εξορίες, μεγάλες ελπίδες αλλά και μεγάλες ανατροπές, δύσκολες καμπές και δοκιμασίες. Είδε βεβαιότητες μιας εποχής να γκρεμίζονται, όμως δεν εγκατέλειψε ποτέ τη μεγάλη του βεβαιότητα, ότι αυτός ο κόσμος της εκμετάλλευσης δεν είναι αιώνιος. Αυτή τη βεβαιότητα, τονίζει το ΚΚΕ, αφήνει παρακαταθήκη στους συντρόφους του και ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές κομμουνιστών.
«Σήμερα αποχαιρετούμε τον σύντροφό μας με βαθιά θλίψη, αλλά και με περηφάνια για τη ζωή και τη διαδρομή του. Θα μας λείψει η παρουσία του, η πείρα του, η συντροφική του έγνοια. Θα μείνει όμως μαζί μας ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να αφήσει πίσω του ένας κομμουνιστής, το παράδειγμα μιας ζωής δεμένης μέχρι τέλους με την υπόθεση για την οποία αγωνίστηκε», τονίζει η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ.
Και δεσμεύεται ότι θα συνεχίσει με τη γνώση πως τίποτα από όσα έδωσαν οι προηγούμενες γενιές κομμουνιστών δεν πήγε χαμένο. Ότι κάθε φυλακή, κάθε εξορία, κάθε δύσκολη μάχη και κάθε μικρή ή μεγάλη πράξη αντοχής έγινε κρίκος μιας αλυσίδας που φτάνει μέχρι σήμερα και προχωρά παραπέρα. «Γιατί αυτή είναι η δύναμη του ΚΚΕ. Η δύναμη μιας μεγάλης συλλογικής υπόθεσης που περνά από γενιά σε γενιά, που έγινε σκοπός ζωής για χιλιάδες ανθρώπους, που άντεξε γιατί στις πιο δύσκολες στιγμές βρέθηκαν κομμουνιστές που δεν έκαναν πίσω. Ένας από αυτούς ήταν ο σ. Σπύρος και γι’ αυτό η ζωή του θα μείνει δεμένη με την Ιστορία του Κόμματος που υπηρέτησε, με τους αγώνες που έδωσε, με τις γενιές των κομμουνιστών που συνεχίζουν και θα συνεχίσουν», αναφέρει.
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένειά του, στη συντρόφισσά του στη ζωή και στον αγώνα Μαριάνθη, στα δύο του παιδιά Αλέκο και Πάνο, στα εγγόνια και σε όλους τους οικείους του.
