Η αναμέτρηση της Αργεντινής με την Αγγλία (15/7, 22:00) στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν είναι απλώς μια σπουδαία ποδοσφαιρική μάχη, αλλά και μια αναμέτρηση διαφορετικών ιστορικών διαδρομών και αντιλήψεων γύρω από την εθνική ταυτότητα.
Η Αγγλία, η χώρα που γέννησε το ποδόσφαιρο αλλά δεν συμμετείχε στις τρεις πρώτες διοργανώσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχει μεταμορφώσει την εικόνα της Εθνικής ομάδας. Το σημερινό αγγλικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη, πολυπολιτισμική κοινωνία της χώρας, με παίκτες από διαφορετικές καταβολές να είναι κεντρικά πρόσωπα.
Αντίθετα, η ποδοσφαιρική ταυτότητα της Αργεντινής παραμένει στενά συνδεδεμένη με έναν μύθο που διαμορφώθηκε από τη δεκαετία του 1920, σε αντιπαράθεση με το αγγλικό μοντέλο παιχνιδιού. Ο Πάμπλο Αλαμπάρσες, καθηγητής λαϊκής κουλτούρας στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, σημειώνει ότι η εισαγωγή του ποδοσφαίρου από τους Βρετανούς ενθάρρυνε την ανάπτυξη ενός διαφορετικού τρόπου παιχνιδιού που θα εξέφραζε μια ξεχωριστή εθνική φυσιογνωμία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί άρθρο του 1928 από τον γνωστό συντάκτη Μποροκότο, ο οποίος περιέγραψε τον ιδανικό Αργεντίνο ποδοσφαιριστή: έναν κοντό, αδύνατο παίκτη με σκούρα μαλλιά και πονηρό χαμόγελο. Αυτή η εικόνα παραπέμπει σήμερα στον Ντιέγκο Μαραντόνα, αν και γράφτηκε πολλές δεκαετίες πριν από τη γέννησή του. Ο χαρακτήρας του «pibe», του ποδοσφαιριστή της γειτονιάς με την τεχνική και την ευρηματικότητα, αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της αργεντίνικης ποδοσφαιρικής ταυτότητας.
Η Αργεντινή του 20ού αιώνα διαμορφώθηκε από μεγάλα μεταναστευτικά κύματα, κυρίως από την Ιταλία. Παρά την περιορισμένη μετανάστευση στις επόμενες δεκαετίες, η ιδέα του «pibe» παραμένει ζωντανή. Χαρακτηριστικά όπως οι ψυχολογικές τακτικές του τερματοφύλακα Εμιλιάνο Μαρτίνες στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ απέναντι στη Γαλλία είναι εκφράσεις αυτής της κουλτούρας.
Η Αγγλία, από την άλλη, υπήρξε χώρα μεταναστών τα τελευταία χρόνια, με ανθρώπους από τις πρώην αποικίες να εγκαθίστανται στη χώρα. Αυτή η κοινωνική αλλαγή αποτυπώνεται στην Εθνική ομάδα, όπου πολλοί παίκτες είναι δεύτερης ή τρίτης γενιάς μετανάστες. Η αγγλική ταυτότητα έχει αλλάξει σημαντικά, με την Εθνική να εκφράζει πλέον περισσότερους πολίτες διαφορετικών εθνοτικών καταβολών.
