Ταξίδια 14 έως 16 ωρών
«Η Παρί Σεν Ζερμέν και η Μπάγερν είναι τα φαβορί, η Μπαρτσελόνα θα μπορούσε να αποτελέσει την έκπληξη, ενώ και η Ίντερ έχει τις δυνατότητες να φτάσει μακριά. Αν όμως έπρεπε να διαλέξω μία ομάδα, θα ήθελα να το κατακτήσει η Ατλέτικο», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο προπονητής της Σαχτάρ Ντόνετσκ, Αρντά Τουράν, μιλώντας στην ιταλική εφημερίδα Gazzetta dello Sport.
Η Σαχτάρ Ντόνετσκ παραμένει εδώ και δεκαετίες το τελευταίο προπύργιο του ποδοσφαίρου της Ανατολικής Ευρώπης. Οι Ουκρανοί, που νίκησαν με 3-1 την ΑΕΚ στο Λονδίνο στη 2η αγωνιστική της League phase του Champions League, αντιμετωπίζουν την Τετάρτη (21/10) στο Μιλάνο την Ίντερ, για την 3η αγωνιστική.
Η ομάδα του Τουράν απαρτίζεται από δώδεκα Βραζιλιάνους και έχει πολύ χαμηλό μέσο όρο ηλικίας. Στον πάγκο της βρίσκεται εδώ και ενάμιση χρόνο ο Αρντά Τουράν, ο οποίος, ως παίκτης στην Ευρώπη εκτός Τουρκίας, αγωνίστηκε στην Ατλέτικο Μαδρίτης και τη Μπαρτσελόνα.
«Όταν έφτασα, βρήκα ένα ταλαντούχο σύνολο που χρειαζόταν να χτίσει μια ισχυρή συλλογική ταυτότητα. Στην πρώτη μας σεζόν, κατακτήσαμε το πρωτάθλημα και φτάσαμε στα ημιτελικά του Conference League. Τώρα, θέλουμε να αποδείξουμε ότι ανήκουμε στο Champions League, ένα επίπεδο όπου οι μικρές λεπτομέρειες συχνά αποδεικνύονται καθοριστικές και ακόμη και μια λανθασμένη στάση του σώματος μπορεί να κοστίσει ακριβά. Έχουμε ένα σύστημα παιχνιδιού στο οποίο πιστεύουμε· ξέρουμε πάντα τι πρέπει να κάνουμε. Θέλουμε να ελέγχουμε τον αγώνα, να διατηρούμε την κατοχή της μπάλας και να αντιδρούμε άμεσα αν τη χάσουμε. Από αθλητική σκοπιά, αυτό που πετυχαίνουμε είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν και δεν θέλω αυτό να εκληφθεί ως δικαιολογία», είπε και συνέχισε:
«Ξοδεύουμε ώρες ταξιδεύοντας με λεωφορείο και τρένο, χωρίς να αφήνουμε στους παίκτες χρόνο για αποκατάσταση. Ελάχιστα βρίσκουμε διαστήματα για προπόνηση· για τους ευρωπαϊκούς αγώνες, τα ταξίδια μας διαρκούν κατά μέσο όρο από 14 έως 16 ώρες. Μερικές φορές, δεν προλαβαίνουμε καν να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πρέπει να λάβουμε υπόψη όχι μόνο τη σωματική καταπόνηση από τους αγώνες, αλλά και την εξάντληση που προκαλούν όλες αυτές οι μετακινήσεις. Από επιστημονική άποψη, είναι σχεδόν αδύνατο να διατηρηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα. Έχουμε μια νεανική ομάδα και οι λιγότερο έμπειροι παίκτες είναι πιο ευάλωτοι σε τραυματισμούς. Είμαι ευγνώμων στον σύλλογό μου· μερικές φορές καταστρώνουν απίστευτα σχέδια για να ελαχιστοποιήσουν τις επιπτώσεις της σύγκρουσης σε εμάς», πρόσθεσε.
«Και πάλι, δεν θέλω να ακουστεί αυτό ως δικαιολογία. Αλλά, ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτή την κατάσταση ως φυσιολογική. Υπάρχει πόλεμος στην Ουκρανία· άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά και ο κόσμος πρέπει να το γνωρίζει αυτό. Οι άνθρωποι εκεί επιδεικνύουν απίστευτη δύναμη και ανθεκτικότητα, δεν έχουν χάσει τη δίψα τους για ζωή. Μπορεί να περάσουν τη νύχτα σε ένα καταφύγιο και το επόμενο πρωί να βγουν έξω για να πάνε στη δουλειά τους ή να συνοδεύσουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Αρνούνται να αφήσουν τη ζωή να σταματήσει. Μπροστά σε τέτοιους ανθρώπους, θα ήταν άδικο να παραπονιόμαστε εμείς. Για μερικές ώρες, το ποδόσφαιρο μπορεί να προσφέρει χαρά σε αυτούς τους ανθρώπους· δεν είμαστε απλώς μια ομάδα, εκπροσωπούμε την ελπίδα μιας ολόκληρης χώρας», πρόσθεσε.
Τον ρώτησαν τι αισθάνεται όταν ηχεί ο συναγερμός και πρέπει να κατευθυνθεί σε καταφύγιο.
«Δεν μπορείς να το καταλάβεις αν δεν το ζήσεις. Όταν ακούγεται ο συναγερμός, δεν σκέφτεσαι τον εαυτό σου – σκέφτεσαι την ομάδα, τους παίκτες και τους ανθρώπους που αγαπούν. Όταν έβλεπα τον Ισάκε να αγωνίζεται εναντίον της PSV, στο ντεμπούτο του στο Champions League, θυμήθηκα μια φωτογραφία που έχω στο κινητό μου: με δείχνει να τον σκεπάζω με μια κουβέρτα στο λόμπι ενός ξενοδοχείου, την ώρα ενός βομβαρδισμού, προσπαθώντας να τον βοηθήσω να κοιμηθεί, ακριβώς όπως θα έκανα για τα δικά μου παιδιά. Αυτή η εικόνα αποτυπώνει την ουσία της ομάδας μας: προσέχουμε ο ένας τον άλλον και συνεχίζουμε να προχωράμε μπροστά».
Τον ρώτησαν επίσης τι είδους προπονητής είναι και από ποιον αντλεί έμπνευση.
«Στον αμυντικό τομέα, παίρνω πολλά στοιχεία από τον Σιμεόνε: την τοποθέτηση, τη συνοχή, το πρέσινγκ και το κλείσιμο των διαδρόμων πάσας. Στην επίθεση, κοιτάζω τον Λουίς Ενρίκε για τρόπους διάσπασης μιας οργανωμένης άμυνας. Όσον αφορά τις σχέσεις με τους παίκτες και τη διαχείριση του άγχους, σκέφτομαι τον Τερίμ· για την προετοιμασία, τον Ορτέγκα· και για την οργάνωση των στημένων φάσεων, τον Μπούργος… αλλά ένας προπονητής δεν χτίζει την ταυτότητά του βασιζόμενος μόνο σε ένα άτομο – μαθαίνεις από όλους και στη συνέχεια ενσωματώνεις αυτά τα μαθήματα στο δικό σου σύστημα», τόνισε χαρακτηριστικά.
