Η παρθενική συμμετοχή της Βαλένθια στο φάιναλ φορ της EuroLeague επαναφέρει στο προσκήνιο ένα διαρκές μοτίβο της διοργάνωσης: οι ομάδες που φτάνουν για πρώτη φορά σε αυτό το επίπεδο συχνά δυσκολεύονται να κατακτήσουν το τρόπαιο. Από το 1988, που καθιερώθηκε το format του φάιναλ φορ, η εμπειρία και η ικανότητα διαχείρισης της πίεσης σε δύο αγώνες σε τρεις ημέρες έχουν αποδειχθεί καθοριστικοί παράγοντες για την επιτυχία.
Μοναδική εξαίρεση σε αυτό το μοτίβο είναι η Ζαλγκίρις Κάουνας, η οποία το 1999 κατέκτησε τη EuroLeague στην πρώτη της συμμετοχή στο φάιναλ φορ, δημιουργώντας μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Από τότε, καμία άλλη ομάδα δεν έχει επαναλάβει αυτή την επιτυχία, παρά τις εντυπωσιακές πορείες νεοεισερχόμενων.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η Φενερμπαχτσέ το 2016, που έφτασε στον τελικό αλλά ηττήθηκε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, καθώς και η Μονακό το 2023, η οποία δεν κατάφερε να διεκδικήσει τον τίτλο, γνωρίζοντας ήττα στον ημιτελικό.
Ανάλογη ήταν και η πορεία της Λοκομοτίβ Κούμπαν το 2016, που κατέκτησε την τρίτη θέση στην πρώτη της συμμετοχή στο φάιναλ φορ. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, τότε προπονητής της, οδήγησε την ομάδα σε μία από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές επιτυχίες της, στηριζόμενος στην αμυντική συνοχή.
Η ιστορία της EuroLeague δείχνει ότι οι ομάδες που συμμετέχουν για πρώτη φορά σε φάιναλ φορ συναντούν μια διαφορετική ένταση, όπου κάθε κατοχή έχει σημασία. Η Βαλένθια καλείται να αποδείξει την αξία της απέναντι σε αυτή την παράδοση και να δει αν θα γίνει η εξαίρεση ή θα προστεθεί στη λίστα των ομάδων που δεν ολοκλήρωσαν την υπέρβαση.
