Μια σπάνια απεικόνιση της Αφροδίτης, της θεάς του έρωτα και της ομορφιάς, βρίσκεται αυτόν τον μήνα στο επίκεντρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης (ΑΜΘ). Το πήλινο ειδώλιο της Αφροδίτης Αναδυομένης σε κοχύλι (αρ. ευρ. ΜΘ 10870) είναι το Έκθεμα του Μήνα και εκτίθεται στη μόνιμη συλλογή «Θεσσαλονίκη, Μακεδονίας Μητρόπολις» (προθήκη 19), αποτελώντας μια σπάνια παραλλαγή ενός δημοφιλούς εικονογραφικού τύπου της αρχαιότητας.
Η γέννηση της Αφροδίτης έχει εμπνεύσει πολλές αφηγήσεις από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου, η θεά γεννήθηκε από τον αφρό της θάλασσας, ενώ στον Όμηρο αναφέρεται ως κόρη του Δία και της Διώνης. Η εικόνα της που αναδύεται από τη θάλασσα έγινε δημοφιλές θέμα στην αρχαία τέχνη, με ιδιαίτερη άνθηση κατά τους ελληνιστικούς χρόνους.
Το ειδώλιο προέρχεται από κεραμοσκεπή τάφο που αποκαλύφθηκε το 1969 στο Δυτικό Νεκροταφείο της αρχαίας Θεσσαλονίκης, χρονολογούμενο μεταξύ 300 και 270 π.Χ. και αποδίδεται σε τοπικό εργαστήριο κοροπλαστικής. Η Αφροδίτη απεικονίζεται γυμνή, γονατισμένη μέσα σε ένα μεγάλο κοχύλι, με μια αναπεπταμένη μορφή πίσω της, κρατώντας μια ομφαλωτή φιάλη στο αριστερό χέρι και διακριτικά το ένδυμά της με το δεξί.
Αν και το κοχύλι δεν περιλαμβάνεται στις αρχαιότερες εκδοχές του μύθου, από την ελληνιστική εποχή έγινε σύμβολο της Αφροδίτης, συνδέοντας τη γέννησή της με έννοιες όπως η γονιμότητα και η ομορφιά. Η παρουσία του ειδωλίου σε τάφο δεν είναι τυχαία, καθώς η Αφροδίτη συνδεόταν και με τον Κάτω Κόσμο, προσφέροντας έναν ευρύτερο συμβολικό χαρακτήρα.
Η διαχρονική δύναμη της εικόνας της Αφροδίτης αποτυπώνεται και στη μετέπειτα καλλιτεχνική της πορεία, παραμένοντας μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της δυτικής τέχνης.
