Ο δρόμος από μια ιδέα μέχρι τη μεγάλη οθόνη περνά από συνεργασίες, γνώση, επαφές και ανθρώπους που θα πιστέψουν σε αυτήν. Αυτόν τον «αθέατο» κόσμο αναδεικνύει στη Δράμα το Short Film Hub του 49ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, με έμφαση και στο βασικό keyword του φεστιβάλ, τις ταινίες μικρού μήκους.
της απεσταλμένης μας Βαρβάρας Καζαντζίδου
Μια ιδέα, ένα βλέμμα ή μια ιστορία που θέλει κάποιος να αφηγηθεί μπορεί να σταθεί η αφετηρία για μια ταινία. Για να φτάσει, όμως, στην οθόνη χρειάζονται πολλά περισσότερα: άνθρωποι, συνεργασίες, τεχνογνωσία, πόροι, επαφές και, συχνά, κάποιος που θα πιστέψει σε αυτήν. Ανάμεσα στην πρώτη σκέψη και στην τελική προβολή υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που δεν φαίνεται, αλλά χωρίς αυτόν πολλές παραγωγές δεν θα έφταναν ποτέ ως εκεί.
Αυτόν τον κόσμο επιχειρεί να φωτίσει, για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, το Short Film Hub (SFH) του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, η επαγγελματική πλατφόρμα της διοργάνωσης, που λειτουργεί ως σημείο συνάντησης, εκπαίδευσης, ανταλλαγής γνώσης και δικτύωσης για ανθρώπους του κινηματογράφου. Με την υποστήριξη του Γραφείου Δημιουργική Ευρώπη MEDIA, το SFH θέλει να συνδέσει τους νέους επαγγελματίες του σινεμά με την ελληνική και τη διεθνή κινηματογραφική βιομηχανία, αλλά και να καλλιεργήσει μια διαφορετική αντίληψη για τον τρόπο λειτουργίας της κινηματογραφικής κοινότητας σήμερα.
«Τα μεγάλα φεστιβάλ έχουν πάντα ένα επαγγελματικό κομμάτι κι έναν χώρο συνάντησης, με το pitching να αποτελεί συνήθως την καρδιά της αγοράς. Εκεί οι νέες ιδέες ζυμώνονται και μπορούν να οδηγήσουν σε συνεργασίες. Για έναν σκηνοθέτη που έρχεται στη Δράμα, είναι σημαντικό να συναντήσει το κοινό, αλλά εξίσου σημαντικό είναι να μπορέσει να συναντήσει εκπροσώπους φεστιβάλ, διανομείς και παραγωγούς και να μπει στη νοοτροπία μιας επαγγελματικής κοινότητας», λέει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η επικεφαλής του Short Film Hub, Αντιγόνη Παπαντώνη.
Η ίδια έχει πολυετή εμπειρία σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ του εξωτερικού. Η αφοσίωσή της στη δουλειά που έκανε από τα 18 της χρόνια σε κινηματογράφο της Αθήνας και ο ενθουσιασμός της για το σινεμά τη «έστειλαν», μόλις έναν χρόνο αργότερα, στα φεστιβάλ του Βερολίνου και του Ρότερνταμ, για να αναζητήσει ταινίες προς διανομή για λογαριασμό της επιχείρησης όπου εργαζόταν.
«Τότε είχα άγνοια κινδύνου, γιατί αυτά τα μέρη είναι τεράστια επαγγελματικά κέντρα και θέλει πολλά κότσια για να πας και να λες “ήρθα να αγοράσω ταινία”. Αλλά εγώ είχα άγνοια κινδύνου τότε και έτσι πήγα», θυμάται.
Στη συνέχεια, η ίδια επιχείρηση τής έδωσε τη δυνατότητα να εκπαιδευτεί, παρακολουθώντας διάφορα επαγγελματικά εργαστήρια μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρότι σπούδασε σε αντικείμενο άσχετο με τον κινηματογράφο, αποφάσισε τελικά να επιστρέψει εκεί όπου περνούσε καλά, στο σινεμά. Ακολούθησαν δέκα χρόνια στο εξωτερικό και στη συνέχεια μικρότερες συνεργασίες με φεστιβάλ στην Ελλάδα, μέχρι να αναλάβει την ευθύνη του Short Film Hub.
Νέες ιδέες, νέα εργαλεία και ο ρόλος της συνεργασίας
Μετά την περσινή εστίαση στη σχέση σκηνοθέτη και ηθοποιού, κεντρική θέση στο φετινό πρόγραμμα έχει η μουσική και ο σχεδιασμός ήχου ως στοιχεία της κινηματογραφικής αφήγησης, μέσα από ένα εργαστήριο πρωτότυπης μουσικής σύνθεσης για τον κινηματογράφο, αλλά και μια συζήτηση για τη δημιουργική συνεργασία σκηνοθέτη και sound designer. Παράλληλα, το νέο εργαστήριο storyboard δείχνει πώς μια ιδέα μετατρέπεται σε εικόνα και πώς οργανώνεται η οπτική αφήγηση πριν ακόμη αρχίσει το γύρισμα.
Το φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμη δράσεις για τη νέα γενιά παραγωγών, πέντε θεματικές συζητήσεις, το Pitching Lab, τα δύο Λογοτεχνικά Αίθρια, συναντήσεις με εκπροσώπους διεθνών φεστιβάλ, προγραμματισμένα one-to-one meetings και ένα διευρυμένο πρόγραμμα δικτύωσης.
Επιπλέον, ένα πάνελ για την παραγωγή και συμπαραγωγή ντοκιμαντέρ μικρού μήκους στα Βαλκάνια επιχειρεί να καταγράψει τις δυνατότητες αλλά και τις δυσκολίες της περιοχής, ενώ η παρουσίαση του έργου των Forensic Architecture ανοίγει μια διαφορετική συζήτηση για το πώς η οπτικοακουστική αφήγηση μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο έρευνας, τεκμηρίωσης, μνήμης και κοινωνικής παρέμβασης. «Με ενδιαφέρει πολύ να υπάρχει μέσα στο πρόγραμμα η δυνατότητα να κοιτάξουμε την πραγματικότητα που βιώνουμε και όχι μόνο να μιλήσουμε για το πώς θα κάνουμε καλύτερες ταινίες. Στο πάνελ για τα ντοκιμαντέρ στα Βαλκάνια, για παράδειγμα, μπορούμε να δούμε ποια είναι η κατάσταση, ποιες είναι οι δυσκολίες και, μαζί με τους επαγγελματίες αλλά και το κοινό, να αναζητήσουμε τρόπους για να προχωρήσουμε. Υπάρχει ανάγκη να διεκδικήσουμε συλλογικά μια πιο δίκαιη κατανομή των πόρων και να δούμε πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε περισσότερες δυνατότητες συνεργασίας», τονίζει η κ. Παπαντώνη.
Η ίδια σημειώνει ότι η ατομική επιτυχία εξαρτάται τελικά από ένα δίκτυο ανθρώπων και ότι η συνεργασία δεν είναι απλώς επιλογή, αλλά ανάγκη για τον σύγχρονο κινηματογράφο. «Πρέπει να καταλάβουμε ότι δουλεύουμε μαζί. Δεν μπορείς να είσαι προγραμματιστής ή επιμελητής ταινιών και να μην χρειάζεσαι τις ταινίες και τους σκηνοθέτες τους, όπως δεν μπορείς να είσαι σκηνοθέτης και να μην χρειάζεσαι τον προγραμματιστή ή τον επιμελητή που θα δείξει την ταινία σου. Σήμερα δεν έχουμε την πολυτέλεια των εποχών που υπήρχαν παραγωγοί με τα χρήματα και μπορούσαν να λειτουργούν διαφορετικά τα πράγματα. Υπάρχουν επαγγελματίες που πρέπει να δουλέψουν μαζί για να βρουν τους πόρους και να δημιουργήσουν τις συνθήκες για να γίνει μια ταινία», λέει χαρακτηριστικά.
Η συνεργασία, άλλωστε, δεν αφορά μόνο την επαγγελματική επιβίωση, αλλά και τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις ταινίες. Για δεύτερη χρονιά, το SFH εντάσσει στο πρόγραμμά του δράσεις για την ψυχική υγεία και την καλλιέργεια πιο υγιών, ασφαλών και αποτελεσματικών τρόπων συνεργασίας, αναγνωρίζοντας ότι ο ανταγωνισμός, η πίεση και οι περιορισμένοι πόροι μπορούν να δοκιμάσουν ακόμη και τις πιο δημιουργικές ομάδες.
«Ο κινηματογράφος είναι ένας πολύ ανταγωνιστικός και σκληρός χώρος, με λίγους πόρους, και όσο κι αν όλοι μπαίνουμε σε αυτόν από αγάπη, στην πορεία τσαλακωνόμαστε πολύ. Το να επιβιώσεις είναι πραγματικά δύσκολο, γι’ αυτό για μένα ήταν προτεραιότητα να υπάρχουν δράσεις που αφορούν την ψυχική υγεία, όχι ως κάτι ξεχωριστό από το επάγγελμα, αλλά σε σχέση με την ποιότητα των συνεργασιών μας και με τον τρόπο που συνυπάρχουμε μέσα στη δουλειά», καταλήγει η επικεφαλής του SFH.
*Φωτογραφίες: ΦΤΜΜΔ
