Θα ξεκινήσω από το αυτονόητο. Για μια καλλιτέχνιδα που βρίσκεται στη σκηνή περισσότερο από μισό αιώνα και εξακολουθεί να γεμίζει στάδια, ο σεβασμός είναι δεδομένος.
Η Άννα Βίσση έχει πετύχει κάτι που ελάχιστοι κατορθώνουν. Δεν επιβίωσε απλώς στον χρόνο, παρέμεινε σημείο αναφοράς, διατήρησε ένα τεράστιο και πιστό κοινό και κατάφερε να μετατρέψει την καριέρα της σε ένα είδος διαρκούς παρουσίας στην ελληνική ποπ κουλτούρα. Γι’ αυτό και της βγάζω το καπέλο.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που τους ακολουθείς για μια ζωή επειδή εξελίσσονται μαζί σου. Δεν χρειάζεται να σου αρέσει κάθε περίοδός τους. Αρκεί να νιώθεις ότι ψάχνονται, ότι ρισκάρουν, ότι αλλάζουν γλώσσα, αισθητική, ματιά.
Με την Άννα Βίσση έχω πάψει εδώ και καιρό να νιώθω την προσμονή.
Δεν με συγκινεί πια ιδιαίτερα η μουσική της. Οι παραγωγές, η συνολική αισθητική, τα βίντεο κλιπ, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται δημόσια, μου δίνουν περισσότερο την αίσθηση της διατήρησης μιας ήδη επιτυχημένης εικόνας παρά μιας ουσιαστικής αναζήτησης του επόμενου βήματος.
Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Η επιτυχία δεν ταυτίζεται πάντα με την εξέλιξη. Ένας καλλιτέχνης μπορεί να παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής και ταυτόχρονα να μην προκαλεί πια την ίδια περιέργεια. Μπορεί να έχει τελειοποιήσει αυτό που κάνει, αλλά ακριβώς γι’ αυτό να έχει χάσει κάτι από την έκπληξη.
Δεν αμφισβητώ ούτε τη φωνή της, ούτε την εμπειρία της, ούτε τη σκηνική της δύναμη. Αμφισβητώ περισσότερο το κατά πόσο η σημερινή της παρουσία εξακολουθεί να έχει το στοιχείο της καλλιτεχνικής ανησυχίας που θα περίμενα από μια προσωπικότητα με τέτοια διαδρομή.
Ακόμη και η δημόσια στάση της με αφήνει αδιάφορη.
Δεν θεωρώ ότι κάθε καλλιτέχνης οφείλει να εκφράζεται διαρκώς πολιτικά ή να παίρνει θέση για τα πάντα. Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στη διακριτικότητα και σε μια δημόσια εικόνα που μοιάζει συστηματικά αποστειρωμένη από οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί αιχμηρό, κοινωνικό ή έστω προσωπικά ριψοκίνδυνο.
Σε μια χώρα που έχει περάσει οικονομική κρίση, κοινωνική ανασφάλεια, έντονες ανισότητες, μεγάλες δημόσιες συγκρούσεις και περιόδους βαθιάς δυσπιστίας απέναντι στους θεσμούς, θα περίμενα από μια καλλιτέχνιδα με τόσο ισχυρή παρουσία να έχει, έστω κάποιες φορές, μια πιο ευδιάκριτη σχέση με την εποχή της.
Όχι κομματική. Ανθρώπινη.
Γιατί η απολιτίκ στάση δεν είναι πάντα τόσο αθώα όσο παρουσιάζεται.
Μπορεί να είναι δικαίωμα. Μπορεί να είναι επιλογή. Μπορεί να είναι ακόμη και ένστικτο αυτοπροστασίας. Αλλά σε έναν δημόσιο άνθρωπο τέτοιου μεγέθους παράγει και μια συγκεκριμένη εικόνα, εκείνη του καλλιτέχνη που επιθυμεί να παραμένει αγαπητός από όλους, χωρίς να κινδυνεύει να δυσαρεστήσει κανέναν.
Και αυτό, όσο κατανοητό κι αν είναι επαγγελματικά, προσωπικά με αφήνει αδιάφορη.
Η τέχνη δεν χρειάζεται να είναι πολιτική για να έχει βάθος. Αλλά χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, να δείχνει κάποια σχέση με τον κόσμο στον οποίο γεννιέται.
Κάπου εκεί βρίσκεται η βασική μου απόσταση από τη σημερινή Άννα Βίσση.
