Έπεσε στην αντίληψή μου μια ανάρτηση του Δήμου Θέρμης για τη δωρεά τροφίμων της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης προς το Κοινωνικό Παντοπωλείο, καθώς και τα δεκάδες οργισμένα σχόλια που ακολούθησαν.
Διάβασα πολλά από αυτά. Και θέλω να πω κάτι ξεκάθαρα.
Αυτό που έχει συμβεί στη Γάζα είναι μια ανθρωπιστική καταστροφή που δεν μπορεί να χωρέσει ανθρώπινος νους. Χιλιάδες νεκροί, παιδιά θαμμένα στα χαλάσματα, μανάδες που θρηνούν, οικογένειες ξεκληρισμένες, άνθρωποι που αναζητούν λίγο ψωμί και καθαρό νερό για να επιβιώσουν. Μια ολόκληρη κοινωνία που έχει βιώσει τον τρόμο, την πείνα, τον ξεριζωμό και την καταστροφή.
Δεν υπάρχουν λόγια που να απαλύνουν αυτή τη φρίκη. Και δεν υπάρχουν πολιτικές δικαιολογίες που να κάνουν αποδεκτό τον θάνατο αθώων παιδιών.
Η πολιτική και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της ισραηλινής κυβέρνησης στη Γάζα πρέπει να κρίνονται με αυστηρότητα, με βάση το διεθνές δίκαιο και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Δεν μπορεί να υπάρχει ανοχή στη συλλογική τιμωρία, στην πείνα ως μέσο πολέμου και στην καταστροφή των συνθηκών επιβίωσης ενός λαού.
Η οργή, λοιπόν, για τη Γάζα είναι δικαιολογημένη. Και προσωπικά δεν μπορώ να αντιμετωπίσω αυτό το δράμα με ίσες αποστάσεις απέναντι στον πόνο των αμάχων.
Όμως υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να συγχέουμε.
Η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης δεν είναι η κυβέρνηση Νετανιάχου. Δεν είναι ο ισραηλινός στρατός. Δεν είναι οι άνθρωποι που αποφασίζουν για τις βόμβες που πέφτουν στη Γάζα.
Είναι Έλληνες συμπολίτες μας. Άνθρωποι μιας ιστορικής κοινότητας που αποτελεί κομμάτι της Θεσσαλονίκης και που η ίδια γνώρισε την εξόντωση, τον διωγμό και τη φρίκη του Ολοκαυτώματος.
Δεν μπορούμε να ζητάμε δικαιοσύνη για τους Παλαιστινίους και ταυτόχρονα να φορτώνουμε σε κάθε Εβραίο την ευθύνη για τα εγκλήματα και τις αποφάσεις μιας κυβέρνησης.
Ο Δήμος Θέρμης δεν αποδέχτηκε μια πολιτική συμφωνία με την κυβέρνηση του Ισραήλ. Αποδέχτηκε τρόφιμα από μια κοινότητα συμπολιτών μας για να ενισχύσει οικογένειες που έχουν ανάγκη.
Το να δεχτείς τρόφιμα για έναν άνθρωπο που πεινά δεν σημαίνει ότι ξεπλένεις το αίμα των παιδιών της Γάζας. Σημαίνει ότι δεν αφήνεις την πείνα ενός ανθρώπου να γίνει όμηρος μιας πολιτικής αντιπαράθεσης.
Δεν χρειάζεται να απορρίψουμε την προσφορά ενός Εβραίου συμπολίτη μας για να αποδείξουμε ότι στεκόμαστε στο πλευρό της Παλαιστίνης.
Δεν βλέπω γιατί πρέπει να κατηγορείται ο Δήμος επειδή δέχτηκε μια προσφορά που προορίζεται για ευάλωτες οικογένειες. Ούτε γιατί μια πράξη αλληλεγγύης πρέπει αυτομάτως να μετατρέπεται σε δήλωση υποστήριξης προς την ισραηλινή κυβέρνηση.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει σιωπή για τη Γάζα. Κάθε άλλο.
Θέλω να βλέπω την ίδια κοινωνία να φωνάζει δυνατά για τα παιδιά της Παλαιστίνης. Να απαιτεί να σταματήσει η αιματοχυσία.
Η Γάζα χρειάζεται δικαιοσύνη, ελευθερία, ειρήνη και ζωή. Όχι περισσότερο μίσος.
Και αν κάτι πρέπει να μας ενώσει, είναι ακριβώς αυτό. Να μη συνηθίσουμε ποτέ τον θάνατο ενός παιδιού, να μη δικαιολογήσουμε ποτέ την πείνα ως όπλο και να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας, ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη οργή μας.
Το να είσαι με την Παλαιστίνη σημαίνει πάνω απ’ όλα να είσαι με τον άνθρωπο. Χωρίς αστερίσκους και χωρίς εξαιρέσεις.
