Η μοναξιά των ηλικιωμένων στις μεγαλουπόλεις είναι μια σκληρή πραγματικότητα. Ο Κωστής Παλαμάς το 1905 είχε αναφερθεί στα γηρατειά με μελαγχολία, αλλά σήμερα η κατάσταση είναι πιο δύσκολη. Οι συνθήκες διαβίωσης έχουν γίνει λιγότερο ανθρώπινες, ειδικά για τους μοναχικούς ηλικιωμένους που ζουν σε αστικά κέντρα.
Η μοναξιά έχει αρχίσει να αποκτά επιδημικές διαστάσεις, όπως αποδεικνύουν οι έρευνες και οι παρατηρήσεις των ειδικών. Σύμφωνα με την αντιδήμαρχο Κέντρων Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων Νέας Σμύρνης, Αικατερίνη Κουτετέ, «η μοναχικότητα είναι πιο έντονη στις μεγαλουπόλεις», και οι ηλικιωμένοι αντιμετωπίζουν αυξανόμενα προβλήματα, ειδικά μετά την πανδημία του COVID-19.
Η κ. Κουτετέ τονίζει την ανάγκη για κοινωνικοποίηση και υποστήριξη μέσω των Κέντρων Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων, που παρέχουν υπηρεσίες και δραστηριότητες για να βοηθήσουν τους ηλικιωμένους να παραμείνουν ενεργοί και κοινωνικά ενταγμένοι. Παράλληλα, αναφέρει ότι η Πολιτεία πρέπει να δώσει περισσότερη προσοχή στις ανάγκες των ηλικιωμένων, καθώς οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει.
Η κοινωνική λειτουργός Λουκία Τσάκωνα επισημαίνει ότι οι ηλικιωμένοι σε μεγάλες πόλεις βιώνουν καθημερινές προκλήσεις, όπως η έλλειψη κοινωνικών δικτύων και η απομόνωση. Η κατάσταση αυτή έχει σοβαρές συνέπειες για την ψυχική και σωματική τους υγεία, με την μοναξιά να είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα.
Η τεχνολογία μπορεί να είναι διπρόσωπη, καθώς προσφέρει δυνατότητες επικοινωνίας αλλά και αποξένωσης. Οι ηλικιωμένοι χρειάζονται υποστήριξη για να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες και να αξιοποιήσουν τα οφέλη της ψηφιακής εποχής.
