Στο επίκεντρο βρέθηκε ο πατέρας Διονύσιος Ταμπάκης από τον ναό της Παναγίτσας στο Ναύπλιο, μετά το Paradise Metal και τις οικιακές ηχογραφήσεις που έκανε με ηλεκτρικές κιθάρες και υπολογιστή. Μια αθηναϊκή δισκογραφική πειραματικής μουσικής κυκλοφόρησε τη δουλειά του σε κασέτα, η οποία εξαντλήθηκε σχεδόν αμέσως. Το υλικό του κινείται σε ambient metal, με αναφορές στην Ορθοδοξία και επιρροές από τη βυζαντινή μουσική.
Στο εξώφυλλο υπήρχε μια χαρακτηριστική αντίθεση: μια γραμματοσειρά metal αισθητικής για τον τίτλο Paradise Metal και μια «κακότεχνη» φωτογραφία του ρασοφόρου ιερέα με την ηλεκτρική κιθάρα του μπροστά από μια άχαρη κουρτίνα, πλαισιωμένη από διακόσμηση με τριαντάφυλλα. Στο φόντο φαινόταν ένας γαλανός ουρανός. Μια λεπτή, αλλά πρωτότυπη ισορροπία ανάμεσα στο camp και το κιτς.
Η ιστορία πέρασε γρήγορα και εκτός Ελλάδας, καθώς τον Μάιο το Pitchfork δημοσίευσε θετική κριτική για τη μουσική του πατέρα Ταμπάκη, ενώ τον Ιούνιο οι New York Times τον επισκέφτηκαν στο Ναύπλιο για συζήτηση με αφορμή τη θερινή περιοδεία του στην Αμερική. Η υπόθεση προσφερόταν για έναν κόσμο που διψάει για τέτοιες αφηγήσεις και, για το κοινό στο οποίο απευθυνόταν, παρουσιαζόταν ως μια ετερόδοξη εξαίρεση μέσα στην Ορθοδοξία. Ο πατέρας Ταμπάκης έδινε την εικόνα μιας φιγούρας που γεφυρώνει τα ασύμβατα, με μειλίχιους τρόπους και χωρίς επιθετικότητα απέναντι στην κοσμικότητα όταν μιλούσε δημόσια.
Ακριβώς γι’ αυτό ήταν το είδος της ιστορίας που σχεδόν προσκαλεί την αποδόμησή της. Μια παραδοξότητα, ένα σφάλμα στο matrix που έπρεπε να διορθωθεί.
Και αυτό συνέβη: διάφορες σελίδες στα κοινωνικά δίκτυα θύμισαν ότι ο πατέρας Ταμπάκης δεν ήταν άγνωστος στο πανελλήνιο, αφού το 2013 είχε κάνει τον αγιασμό των γραφείων της Χρυσής Αυγής στο Ναύπλιο. Αργότερα, το 2019, κατηγορήθηκε ως συντονιστής των αντιδράσεων για αφίσα διαφήμισης πάρτι που απεικόνιζε μακιγιαρισμένο τον Χριστό, ενώ οι υπεύθυνοι του μπαρ όπου γινόταν το πάρτι είχαν τότε δημοσιεύσει καταγγελία για απειλητικό τηλεφώνημα από τον ίδιο τον ιερέα.
Όταν οι αντιδράσεις πλήθυναν, ο ίδιος ο πατέρας Ταμπάκης απάντησε με βίντεο στο YouTube, λέγοντας πως η Χρυσή Αυγή —που τότε δεν είχε ακόμη καταδικαστεί ως εγκληματική οργάνωση— κατέθεσε αίτημα στη Μητρόπολη για τον αγιασμό και ότι εκείνη με τη σειρά της του ανέθεσε να τον πραγματοποιήσει.
Η αναζήτηση των χρηστών στο διαδίκτυο συνεχίστηκε και έφερε στην επιφάνεια κι άλλες δημόσιες τοποθετήσεις του ιερέα. Ορισμένες μπορούν να θεωρηθούν αμφίσημες, όπως το βιβλίο στο οποίο επιτίθεται στις αμβλώσεις, θέση που ενδέχεται να υιοθετούσε με περισσότερη ή λιγότερη ένταση κάθε ορθόδοξος. Άλλες είναι πιο σαφείς, όπως οι αναρτήσεις στο μπλογκ του υπέρ της επίθεσης της Χρυσής Αυγής το 2011 στην παράσταση Corpus Christi στο Χυτήριο ή το σφοδρό κατηγορώ που έγραψε κατά του αντιρατσιστικού νόμου.
Η προηγούμενη βίντεο-απάντησή του είχε τίτλο ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ και τάστα ! (αυτολεξεί) και σε αυτή έλεγε: «Απεχθάνομαι τον εθνικισμό και τα σύνορα, γιατί το μόνο που έχουν προσφέρει στην ανθρωπότητα είναι αίμα και πολέμους» — δήλωση που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για σύνδεση με την ακροδεξιά.
Είναι μήπως μια ύστερη επιφοίτηση σαν εκείνη του Σαούλ στον δρόμο προς τη Δαμασκό, μετά την οποία έγινε Απόστολος Παύλος; Ή πρόκειται για την ειρωνική χρήση της Κολυμβήθρας του Σιλωάμ στη δημοσιογραφική αργκό, που υποτίθεται ότι ξεπλένει τα κρίματα του παρελθόντος;
Πιθανότατα, ως προς τη δημόσια συζήτηση, δεν είναι τίποτα από τα δύο. Στην πράξη, στην πραγματική πραγματικότητα, δεν είναι ούτε το ιδιαίτερο ορθόδοξο «έδεσμα» που θα ικανοποιούσε τον χιπστερισμό, ούτε το σύμβολο μιας αδύνατης συμφιλίωσης ανάμεσα σε εκσυγχρονιστική κοσμικότητα και οπισθοδρομική θρησκοπληξία.
Άλλωστε, το ίδιο το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας, ειδικά με την κυβέρνηση των τελευταίων επτά ετών, δείχνει ότι μια τέτοια συνέργεια κάθε άλλο παρά αδύνατη είναι.
Το πιθανότερο είναι πως, όπως μεγάλο μέρος της κοινωνίας, ο πατέρας Διονύσιος Ταμπάκης κινείται και ο ίδιος σε ένα κάπως ιδιότυπο εκκρεμές. Ορισμένες πάγιες θέσεις της ορθόδοξης πίστης επιτρέπουν τη συνάντηση με την ακροδεξιά, ιδιαίτερα σε περιόδους που αυτή έχει κανονικοποιηθεί. Σε άλλες φάσεις, υπό άλλες συνθήκες και κυρίως μπροστά σε διαφορετικό ακροατήριο, ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να διατυπώνει άλλες θέσεις.
Σε κάθε περίπτωση, δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι καλύτερο ως αποτέλεσμα από το να φτάνουν οι άλλοτε, έστω και περιθωριακοί, συνοδοιπόροι της Χρυσής Αυγής στη ρητή αποκήρυξη του εθνικισμού και των συνόρων. Είναι πιθανό να πρόκειται για έναν realpolitik κυνισμό απέναντι στην αχαλίνωτη δίψα του διαδικτύου για εκδίκηση, όμως μπορούμε να χαρούμε που, μέσα στο δεύτερο κύμα ανόδου του φασισμού, τουλάχιστον ο πατέρας Διονύσιος Ταμπάκης δεν θα βρεθεί ξανά να τον στηρίζει.
Χωρίς να ξεχνιέται ποτέ ότι, την ίδια περίοδο που είχε αυτές τις περιθωριακές ιδεολογικές και βιωμένες συναντήσεις μαζί της, η Χρυσή Αυγή είχε ήδη δολοφονήσει τον Σαχζάτ Λουκμάν και λίγο αργότερα θα έκανε το ίδιο με τον Παύλο Φύσσα.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
