Η ατάκα «Θα σας φτιάξουμε και ποτάμι!» έμεινε ως διαχρονικό σύμβολο μιας πολιτικής που στηρίζεται στις υποσχέσεις και στα επικοινωνιακά σόου. Το editorial της in.gr τη φέρνει ξανά στο προσκήνιο με αφορμή την επίσκεψη του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια της επέκτασης του Μετρό προς την Καλαμαριά.
Η αναφορά παραπέμπει στον Αλέκο Σακελλάριο και στον Λάμπρο Κωνσταντάρα ως υπουργό Μαυρογιαλούρο, που αποτύπωσαν με την πένα και την ερμηνεία τους ένα γνώριμο πρότυπο πολιτευτή: εκείνον που υπόσχεται διαρκώς, ακόμη και για πράγματα περιττά ή ανεδαφικά.
Ο αντίλογος, όπως σημειώνεται, είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν υποσχέθηκε το Μετρό, αλλά το εγκαινίασε. Η κεντρική γραμμή της πρωθυπουργικής ομιλίας ήταν πως κάθε έργο που εγκαινιάζεται λειτουργεί ως σφραγίδα αξιοπιστίας.
Με αυτή τη λογική ζήτησε από τους Θεσσαλονικείς, και συνολικά από τους ψηφοφόρους, να περιβάλουν ξανά την κυβέρνηση με την εμπιστοσύνη τους. Όμως, όπως τονίζεται, η εικόνα γίνεται διαφορετική όταν δει κανείς συνολικά την πορεία των έργων.
Το Μετρό της Θεσσαλονίκης ολοκληρώθηκε, αλλά η διάρκεια της κατασκευής του δεν επιτρέπει εύκολα να ειπωθεί ότι παραδόθηκε στην ώρα του. Την ίδια στιγμή, η ολοκλήρωση των έργων στο σιδηροδρομικό δίκτυο που θα διασφαλίσουν ότι δεν θα ζήσουμε νέα Τέμπη φαίνεται να αργεί.
Στο ίδιο πλαίσιο αναφέρεται ότι υπάρχουν έργα που δεν θα ολοκληρωθούν επειδή δεν ξεκίνησαν, καθώς απεντάχθηκαν από το Ταμείο Ανάκαμψης. Προστίθεται επίσης η ήδη ανακοινωμένη παράταση για την κατασκευή της νέας γραμμής του Μετρό της Αθήνας, αλλά και το γεγονός ότι ορισμένα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης δεν θα έχουν τελειώσει στην ώρα τους και θα χρειαστούν επιπλέον πόρους για να ολοκληρωθούν.
Η αρθρογραφία διευκρινίζει ότι η επισήμανση αυτή δεν γίνεται από μιζέρια. Το ζητούμενο, όπως αναφέρει, είναι ο πολίτης να βλέπει κάτι παραπάνω από εγκαίνια: να εγκαινιάζεται για παράδειγμα ένα νοσοκομείο ή ένα τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, αλλά να μπορεί και να λειτουργεί πραγματικά, με επαρκή στελέχωση.
Διαφορετικά, όπως επισημαίνεται, τα εγκαίνια μετατρέπονται σε «μαγική εικόνα». Το ίδιο ισχύει και για τις υποδομές που χρειάζονται το αναγκαίο προσωπικό ώστε να αξιοποιηθούν, με τον πολίτη να θέλει ένα κράτος που θα στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του.
Στη συνέχεια, το κείμενο θυμίζει ότι και άλλοι πρωθυπουργοί έκαναν εγκαίνια και επανέλαβαν το «το είπαμε και το κάναμε». Αναφέρεται το σαρδάμ του Κώστα Σημίτη, «είναι μακέτο τούτο το έργο;», που τον ακολούθησε για πάντα, ενώ γίνεται και η παρατήρηση πως τα έργα εκείνης της περιόδου δεν έσωσαν τη χώρα από τη μετέπειτα χρεοκοπία και μάλλον συνέβαλαν σε αυτή.
Επιπλέον, σημειώνεται ότι ένας πρωθυπουργός που κυβερνά από το 2019 δεν μπορεί να παρουσιάζει ως επίτευγμα το ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του ολοκληρώνονται έργα που είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Αυτό θα έπρεπε να είναι η αυτονόητη συνθήκη, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν έργα που καθυστερούν, μένουν ανολοκλήρωτα ή δεν ξεκινούν ποτέ.
Το άρθρο προσθέτει ότι υπάρχουν και έργα που γίνονται, αλλά δεν συνδυάζονται με συνολικότερες αλλαγές στη λειτουργία του κράτους και έτσι δεν αξιοποιούνται πραγματικά, με το παράδειγμα των έργων Antinero για την αντιπυρική προστασία να αναφέρεται ως ενδεικτικό.
Στο τέλος, η ανάλυση επιστρέφει στην ουσία: η ελληνική κοινωνία δεν θέλει μόνο να ακούει ότι θα γίνουν έργα, ούτε να ακούει για γεφύρια και ποτάμια. Δεν την καλύπτει, ούτε ίσως την καθησυχάζει, η υπόσχεση μιας κυβερνητικής συνέχειας που έχει ήδη δημιουργήσει ένα τείχος δυσαρέσκειας.
Όπως τονίζεται, οι πολίτες γνωρίζουν την καθημερινότητά τους, ξέρουν πώς λειτουργεί το κράτος και αντιλαμβάνονται ότι για τη σημερινή κατάσταση ευθύνεται σε πολύ σημαντικό βαθμό η κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία για πάνω από επτά χρόνια. Γι’ αυτό, δύσκολα πείθονται ότι αυτό που χρειάζονται είναι απλώς μια πιο συνεπής εκδοχή της ίδιας διακυβέρνησης.
Το σημερινό, διάχυτο και εν μέρει αντιφατικό αίτημα πολιτικής αλλαγής δεν μπορεί να απαντηθεί ούτε με μπαράζ εγκαινίων ούτε με περισσότερες υποσχέσεις για έργα. Η απάντηση, σύμφωνα με το editorial, περνά από ένα διαφορετικό ύφος και ήθος διακυβέρνησης που θα δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας και θα αντιμετωπίζει την πραγματική ανασφάλεια που τροφοδοτεί η συνεχιζόμενη κρίση κόστους ζωής, και όχι με δεσμεύσεις για θάλασσα στη Λάρισα ή σιδηρόδρομο στην Κρήτη.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
