Η woke ατζέντα έχει μπει για τα καλά στη δημόσια συζήτηση, την ώρα που εύκολα γίνεται αντικείμενο αποκήρυξης, είτε με την κατηγορία ότι η κυβέρνηση την έχει υιοθετήσει είτε με την απάντηση, ακόμη και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα.
Στην πραγματικότητα, όμως, το ερώτημα που ανοίγει πίσω από όσους την απορρίπτουν είναι αν οι κοινωνίες μας αναγνωρίζουν όσα συμβαίνουν μέσα τους. Είναι φανερό ότι υπάρχουν ήδη οικογένειες που δεν ταιριάζουν με τα στερεότυπα των σχολικών βιβλίων των πρώτων μετεμφυλιακών δεκαετιών, ότι η επιθυμία και η σεξουαλικότητα πολλών ανθρώπων δεν χωρούν σε ετεροκανονιστικά πρότυπα, ότι υπάρχουν άτομα που βιώνουν βαθιά και υπαρξιακά την ταυτότητα φύλου τους έξω από τον δυισμό άρρεν – θήλυ και άρα η λογική πως υπάρχουν δύο φύλα, προσδιορισμένα πρωτίστως βιολογικά και ανατομικά, τα αποκλείει, ενώ ζητούν να αναγνωρίζεται θεσμικά ακόμη και στην προτίμησή τους για ουδέτερη αντωνυμία. Όλα αυτά δεν συνιστούν παρεκκλίσεις, αλλά εξίσου φυσιολογικές πρακτικές, και γι’ αυτό το σχολικό σύστημα – μαζί με τα σχολικά βιβλία – οφείλει να τις αντιμετωπίζει ισότιμα, χωρίς επιβολή της μίας ή της άλλης κανονικότητας, γιατί αλλιώς το αποτέλεσμα είναι τραύμα.
Ούτε βέβαια μπορούμε να παραβλέψουμε άλλες πλευρές: στη χώρα μας μπορεί να μην έχουμε woke ατζέντα, όμως υπάρχει πραγματικό πρόβλημα έμφυλης βίας και κακοποίησης, που δεν αποτυπώνεται μόνο στις αλλεπάλληλες γυναικοκτονίες, αλλά και σε ένα ευρύ φάσμα κακοποιητικών πρακτικών, συμπεριλαμβανομένων όλων των μορφών βιασμού, συχνά μέσα στον γάμο ή σε άλλες μορφές συναινετικής σχέσης, οι οποίες απλώς βαθαίνουν το τραύμα. Παραλλαγές τοξικής αρρενωπότητας και η αναπαραγωγή πατριαρχικών αντιλήψεων συντηρούν ένα περιβάλλον που επιβαρύνει τις γυναίκες, μαζί με όλες τις ρητές και άρρητες μορφές ανισότητας που εξακολουθούν να αναπαράγονται ακόμη και κάτω από το κέλυφος της τυπικής ισότητας.
Όλα αυτά δείχνουν ότι το πραγματικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι η υποτιθέμενη κυριαρχία της woke ατζέντας, αλλά το αντίθετο: στη δημόσια σφαίρα και στη θεσμική λειτουργία του κράτους, αλλά και των φορέων της οικονομίας, εξακολουθούν να κυριαρχούν σεξιστικές, πατριαρχικές και ετεροκανονιστικές λογικές και πρακτικές που κάνουν τις ζωές των ανθρώπων χειρότερες και πιο τραυματικές. Τα πράγματα μπορεί να γίνουν ακόμη χειρότερα, αν ληφθεί υπόψη και η προσπάθεια ενσωμάτωσης πλευρών της στρατηγικής της Ακροδεξιάς, η οποία εδώ και καιρό εμπορεύεται ιδεολογικά την υποτιθέμενη ασφάλεια των παραδοσιακών έμφυλων ρόλων και των οικογενειακών αξιών ως συμπλήρωμα του ρατσισμού και του αυταρχισμού της.
