Οι λιποβαρείς ασθενείς έχουν σαφώς μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν μετά από επείγουσα γενική χειρουργική επέμβαση, σε σχέση με όσους έχουν φυσιολογικό ή αυξημένο βάρος, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη. Αυξημένο κίνδυνο αντιμετωπίζουν επίσης οι ασθενείς με υψηλό δείκτη ευπάθειας, που αποτυπώνει τη γενική κατάσταση υγείας των ηλικιωμένων.
Η έρευνα δείχνει ακόμη ότι οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι ασθενείς είναι πιθανότερο να αντέξουν την επέμβαση και να επιστρέψουν στο σπίτι, αντί να μεταφερθούν σε κέντρο αποκατάστασης. Το εύρημα αυτό αφορά άτομα με δείκτη μάζας σώματος έως 40, ενώ πέρα από αυτό το επίπεδο η προστατευτική δράση χανόταν.
Η θετική επίδραση της παχυσαρκίας περιοριζόταν επίσης σε ασθενείς που ήταν παχύσαρκοι αλλά ταυτόχρονα είχαν υψηλό δείκτη ευπάθειας, ο οποίος μετρά μεταξύ άλλων την ταχύτητα βάδισης και τα χρόνια νοσήματα.
«Η μελέτη μας δείχνει ότι οι ασθενείς που είναι ταυτόχρονα λιποβαρείς και ευπαθείς έχουν τις χειρότερες εκβάσεις», δήλωσε η Έλεν Κον του Πανεπιστημίου του Σικάγο, επικεφαλής της μελέτης που παρουσιάστηκε στο συνέδριο του Αμερικανικού Κολεγίου Χειρουργών.
«Διαπιστώσαμε επίσης ότι η ευπάθεια μειώνει τη θετική επίδραση του παράδοξου της παχυσαρκίας — την παρατήρηση ότι οι ασθενείς που είναι υπέρβαροι, αλλά όχι σε ακραίο βαθμό παχύσαρκοι, τείνουν να έχουν καλύτερες εκβάσεις. Αυτή η προστατευτική επίδραση χάνεται όταν ένας ασθενής είναι ευπαθής», ανέφερε η ερευνήτρια.
Δείγμα 330.000 ασθενών
Χρησιμοποιώντας τη βάση δεδομένων ACS NSQIP, που δημιουργήθηκε για τη βελτίωση της χειρουργικής φροντίδας στα αμερικανικά νοσοκομεία, οι ερευνητές εξέτασαν όλα τα άτομα 18 ετών και άνω που υποβλήθηκαν σε επείγουσες χειρουργικές επεμβάσεις μεταξύ 2019 και 2024.
Η ανάλυση επέτρεψε στους ερευνητές να αξιολογήσουν τη σχέση ανάμεσα στον δείκτη μάζας σώματος και στον βαθμό ευπάθειας για εκβάσεις όπως ο θάνατος, η διάρκεια νοσηλείας και τα ποσοστά επανεισαγωγής στο νοσοκομείο 30 ημέρες μετά την αρχική εισαγωγή.
Η ευπάθεια αξιολογήθηκε σε κλίμακα από το ένα έως το πέντε, όπου το ένα αντιστοιχούσε σε ασθενείς με μία συννοσηρότητα, όπως ο διαβήτης ή η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, και το πέντε σε ασθενείς με πέντε νοσήματα και σοβαρή ευπάθεια.
Από τους περίπου 334.000 συμμετέχοντες, λίγο περισσότεροι από ένας στους τρεις, δηλαδή το 37,6%, ήταν υπερβολικά αδύνατοι.
Οι ασθενείς αυτοί είχαν κίνδυνο θανάτου αυξημένο κατά 92% σε σύγκριση με τα μη ευπαθή άτομα κανονικού βάρους.
Αντίθετα, οι παχύσαρκοι ασθενείς με δείκτη μάζας σώματος έως 40 ήταν 27% έως 40% λιγότερο πιθανό να χάσουν τη ζωή τους.
Ο υψηλός δείκτης ευπάθειας συνδέθηκε με αύξηση του κινδύνου θανάτου κατά 59%.
«Παρόλο που η μελέτη μας επικεντρώθηκε στους λιποβαρείς και ευπαθείς ασθενείς, εκπλαγήκαμε όταν διαπιστώσαμε ότι οι παχύσαρκοι ασθενείς είχαν καλύτερες εκβάσεις», δήλωσε ο Τζάστιν Σ. Χατσιμοντζί του Πανεπιστημίου του Σικάγο.
Η δρ Κον τόνισε από την πλευρά της ότι οι παράγοντες κινδύνου που εντοπίστηκαν είναι αντιμετωπίσιμοι.
«Όσον αφορά τους ηλικιωμένους ασθενείς, είναι σημαντικό να επικεντρωνόμαστε σε όσα μπορούμε να επηρεάσουμε: τη διατροφή, την κάλυψη των αναγκών σε πρωτεΐνη, την υγεία των οστών και τις βιταμίνες», είπε.
«Η διατήρηση της καλής υγείας μπορεί να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στις εκβάσεις από ό,τι οι άλλες συννοσηρότητες που συνθέτουν τη βαθμολογία ευπάθειας. Γνωρίζουμε ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το χαμηλό σωματικό βάρος και, ως αποτέλεσμα, να πετύχουμε καλύτερη έκβαση».
Μια αδυναμία της μελέτης, όπως αναγνωρίζουν οι ερευνητές, είναι ότι μπορεί να αποκαλύψει μόνο στατιστικές συνδέσεις και όχι αιτιώδεις σχέσεις. Αυτό σημαίνει ότι, θεωρητικά, οι διαφορές που παρατηρήθηκαν ανάμεσα σε επιμέρους ομάδες μπορεί να οφείλονται σε άλλους, προς το παρόν άγνωστους παράγοντες.
