Το υδατικό πρόβλημα στη Θεσσαλία έχει φτάσει σε κρίσιμο σημείο, με τον καθηγητή Νικήτα Μυλόπουλο να προειδοποιεί ότι η κατάσταση μπορεί να χαρακτηριστεί ως οικολογική καταστροφή. Η περιοχή αντιμετωπίζει σοβαρές περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές προperipeties, καθώς οι ποσότητες νερού που καταναλώνονται ξεπερνούν αυτές που εισρέουν από τον ετήσιο υδρολογικό κύκλο. Κάθε χρόνο, εξαντλούνται τα μόνιμα υδατικά αποθέματα, που αποτελούν τη φυσική κληρονομιά της περιοχής.
Ο Μυλόπουλος, διευθυντής του Εργαστηρίου Υδρολογίας και Ανάλυσης Υδατικών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, τονίζει ότι η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί εάν δεν υπάρξουν άμεσες παρεμβάσεις στη διαχείριση του νερού. Χρειάζονται έργα συλλογής νερού, δίκτυα μεταφοράς και σύγχρονες μέθοδοι άρδευσης που να εξοικονομούν νερό. Ιδιαίτερα στις περιοχές που υδρεύονται από επιφανειακούς ταμιευτήρες, το πρόβλημα της ανομβρίας είναι πιο άμεσο.
Η πτώση της στάθμης του υπόγειου νερού, που σε ορισμένες περιοχές φτάνει και τα 200 μέτρα, θα οξυνθεί με την πάροδο του χρόνου, ενώ η ποιότητα του νερού παραμένει υποβαθμισμένη. Η κλιματική κρίση προσθέτει επιπλέον προκλήσεις στην ήδη δύσκολη κατάσταση.
Ο Πηνειός, ένας από τους πιο σημαντικούς ποταμούς της Ελλάδας, είναι η πιο εμφανής απόδειξη της διατάραξης του υδατικού ισοζυγίου, με ενδεικτικά σημάδια μείωσης της παροχής και ποιοτικής υποβάθμισης. Οι αιτίες αυτής της κατάστασης είναι αλληλένδετες, καθώς η υπερεντατική γεωργία εξαντλεί τα υδατικά αποθέματα και επιβαρύνει ταυτόχρονα την ποιότητα του νερού.
