Μετά τις Πανελλαδικές, για πολλούς φοιτητές και γονείς αρχίζει ένας νέος γολγοθάς: η αναζήτηση φοιτητικής στέγης. Οι τιμές των ενοικίων έχουν ανέβει αισθητά στις περισσότερες πόλεις, ενώ η περιορισμένη διαθεσιμότητα μικρών κατοικιών κάνει την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη.
Σύμφωνα με τον Θέμη Μπάκα, πρόεδρο του Πανελλαδικού Δικτύου E-Real Estates, η διαφορά σε σχέση με παλαιότερα χρόνια φαίνεται καθαρά αν γίνει σύγκριση με όσα ίσχυαν πριν από μια δεκαετία. Όπως δηλώνει στο Orange Press Agency, από το 2017 έως σήμερα καταγράφεται αύξηση περίπου 75% στις ζητούμενες τιμές ενοικίασης για ακίνητα που είναι κατάλληλα για φοιτητές.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται σε παραδοσιακές φοιτητικές αλλά και τουριστικές περιοχές, όπως η Καλαμάτα, τα Χανιά, η Ρόδος και η Κέρκυρα. Στην Αθήνα, για διαμερίσματα έως 50 τετραγωνικά μέτρα πάνω από τον πρώτο όροφο, 7 στα 10 έχουν ζητούμενο μίσθωμα πάνω από 500 ευρώ.
Από αυτά, τα 4 στα 10 ξεπερνούν τα 600 ευρώ και τα 2 τα 700 ευρώ τον μήνα. Ακόμη και σε περιοχές της Αθήνας, με εξαίρεση το Κολωνάκι, το Μετς και το Παγκράτι, το μεσοσταθμικό ζητούμενο μίσθωμα κυμαίνεται μεταξύ 500 και 550 ευρώ και φτάνει έως τα 600-650 ευρώ, ανάλογα με την περιοχή και την κατάσταση του ακινήτου.
Η εικόνα δεν είναι καλύτερη ούτε στις συνοικίες που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν πιο προσιτές για φοιτητές. Στον Ζωγράφο, για σπίτι έως 35 τετραγωνικά μέτρα, το κόστος μίσθωσης κυμαίνεται από 400 έως 750 ευρώ όταν το ακίνητο είναι ανακαινισμένο, επιπλωμένο και με πλήρη οικοσκευή.
Για σπίτια 40-50 τετραγωνικών μέτρων, δηλαδή μικρά δυάρια, το ενοίκιο ξεκινά από 480 ευρώ και φτάνει έως και τα 800 ευρώ, με τις ίδιες προϋποθέσεις. Αντίστοιχα δύσκολη είναι η κατάσταση και στην πλατεία Βικτωρίας, όπου για διαμέρισμα 40-50 τετραγωνικών οι τιμές ξεκινούν από 550 ευρώ και αγγίζουν τα 680 ευρώ όταν το σπίτι είναι ανακαινισμένο, επιπλωμένο και με το σύνολο των οικοσκευών.
Όπως σημειώνει ο Θ. Μπάκας, το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στις συνηθισμένες φοιτητικές περιοχές, αλλά αφορά σχεδόν όλες τις γειτονιές της Αθήνας, ακόμη και σημεία που παλαιότερα οι φοιτητές δεν θα επέλεγαν εύκολα λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν εκεί.
Η άνοδος των τιμών γίνεται ακόμη πιο έντονη αν συγκριθούν τα σημερινά δεδομένα με τα προηγούμενα χρόνια. Στην πλατεία Βικτωρίας, το ίδιο σπίτι που σήμερα νοικιάζεται από 550 έως 680 ευρώ, το 2019 κόστιζε από 250 έως 320 ευρώ, γεγονός που δείχνει διπλασιασμό της ζητούμενης τιμής.
Την εικόνα αυτή επιβεβαιώνει και η Έλενα, 22 ετών, φοιτήτρια στο Ιστορικό Αρχαιολογικό τμήμα της Φιλοσοφικής. Η νεαρή, που ήρθε στην Αθήνα από μικρή επαρχιακή πόλη, δυσκολεύτηκε πολύ να βρει σπίτι και τελικά κατέληξε σε ένα ισόγειο στην Κυψέλη.
Όπως λέει, η διαδικασία ήταν ένα μεγάλο και δύσκολο ταξίδι, για το οποίο δεν ήταν προετοιμασμένη, καθώς θεωρούσε πως οι μεγάλες δυσκολίες είχαν μείνει πίσω της στην περίοδο των πανελλαδικών.
«Κανένας δεν με είχε προετοιμάσει όταν έφτασα στην Αθήνα το ότι ήταν και ένα παραπάνω άγχος, ας πούμε, όχι μόνο το πώς να βρεις σπίτι, αλλά το πώς να διατηρήσεις κι ένα σπίτι. Πως θα πρέπει κάθε μέρα, να υπολογίζεις το πόσα λεφτά θα ξοδεύεις για να σου βγει το ενοίκιο, να σου βγει οι λογαριασμοί και να μπορείς να πας κι ένα σούπερ μάρκετ για να έχεις και κάτι να μαγειρέψεις ή να φας», περιγράφει και προσθέτει πως ακόμη και οι απλές απολαύσεις περνούν από τον υπολογισμό κάθε ευρώ που θα ξοδέψει.
«Το πώς ακόμη, ας πούμε, θα σκέφτεσαι το αν θα βγω να πιω μια μπύρα με τους φίλους μου, αν θα πάρω κάτι όταν βγω έξω και τα λοιπά. Αυτό. Είμαι κάθε μέρα σε κάποια εφαρμογή που μπορεί να είναι για ζήτηση εργασίας προκειμένου να καταφέρω να βρω κάτι που θα βολεύει και τη σχολή, αλλά και θα μπορώ να βγάζω πέρα και τα προσωπικά μου έξοδα για να μην επιβαρύνω την το σπίτι μου», λέει, ενώ και το οικογενειακό εισόδημα δεν επαρκεί για να καλύψει όλες τις ανάγκες.
Τα οικονομικά δεδομένα επηρεάζουν τόσο τις δαπάνες όσο και την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. Η ίδια εξηγεί πως ο μισθός και των δύο γονιών αντιστοιχεί σε έναν κανονικό μισθό, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται και εκείνοι να τη βοηθήσουν να τα βγάλει πέρα, γεγονός που κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να βρει εργασία.
«Πλέον φαίνεται ως η μόνη λύση. Κι όλη αυτή η συνθήκη έχει ταυτόχρονα και ψυχολογικές προεκτάσεις. Είναι κάτι το οποίο σε τρώει κάθε στιγμή της ημέρας, για το πόσα θα ξοδέψεις, για το πόσα θα κρατήσεις στην άκρη, όπου ακόμη και το να πας κάπου, πέντε μέρες στο καλοκαίρι, φαντάζει πλέον αδύνατο, γιατί δεν σου μένει τίποτα στην άκρη», λέει.
Το όνειρο των σπουδών σε ένα πανεπιστήμιο με το οποίο μεγάλωσαν γενιές ολόκληρες έχει μετατραπεί για παιδιά όπως εκείνη σε μια απροσδόκητη περιπέτεια με αβέβαιη έκβαση.
«Το να καταφέρει κάποιος να βρει σπίτι στο κέντρο της Αθήνας και να μην χρειάζεται να πληρώνει 500 και 600 ευρώ για 25 και 30 τετραγωνικά είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Πόσο μάλλον, αν κάποιος θέλει να βρει και σπίτι κοντά στη σχολή του, όπου τα ενοίκια αυξάνονται ακόμη περισσότερο και πραγματικά μιλάμε για σπίτια τα οποία είναι οριακά τρύπες. Για έναν άνθρωπο, ο οποίος έρχεται από την επαρχία να σπουδάσει στην Αθήνα και δεν έχει στο μυαλό του αυτές τις οικονομικές δυσκολίες και το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό, είναι το πώς θα ανταπεξέλθω σε μία πόλη που δεν ξέρω, όλα ξαφνικά βαραίνουν περισσότερο», λέει.
«Και δεν πρόκειται για ένα παράπονο που εκφράζεται αβίαστα. Βάζοντας τα δεδομένα κάτω, η Έλενα σημειώνει πως ο μισθός κυμαίνεται για έναν φοιτητή, που τις περισσότερες φορές, δεν εργάζεται και ως ασφαλισμένος, μάξιμουμ 900 ευρώ και όταν έχεις ένα ενοίκιο να πληρώσεις το οποίο είναι 600 ευρώ και άλλα 100 για τους λογαριασμούς, δεν σου μένει στην άκρη τίποτα.
Συνοψίζοντας την καθημερινότητα ενός φοιτητή σήμερα, τονίζει ότι περιλαμβάνει σπουδές, δουλειά, καθόλου κοινωνική ζωή και συνεχή αγωνία για το πώς θα βγει η επόμενη μέρα. Έτσι, όταν όλοι μιλούν για τα «καλύτερα χρόνια» του πανεπιστημίου, για την ίδια η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
