Η γιορτή σήμερα 11 Νοεμβρίου φέρνει στο προσκήνιο, σύμφωνα με το εορτολόγιο, αρκετά σπάνια και αγαπημένα ονόματα.
Ποιοι γιορτάζουν σήμερα
- Μηνάς
- Βικέντιος, Βικέντης, Βικεντία
- Βικτωρία, Βικτορία, Βιτωρία, Βίκτωρ, Βίκτωρας, Βίκτορας
- Δράκων, Δράκοντας, Δράκος, Δρακούλης, Δρακούλα
- Αγίου Μηνά του Μεγαλομάρτυρος
- Αγίου Βίκτωρος του Μεγαλομάρτυρος
- Αγίου Μάρτυρος Βικεντίου του διακόνου
- Αγίου Δράκωνα
Ποιους Αγίους τιμά η Εκκλησία
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά σήμερα τη μνήμη των:
Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες. Παρ’ όλα αυτά, το ειδωλολατρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε δεν σκλήρυνε την καρδιά του και, όταν ήρθε η στιγμή, σκίρτησε ακούγοντας τη φωνή του Θεού, με αποτέλεσμα ο έφηβος τότε Μηνάς να γίνει χριστιανός.
Μεγαλώνοντας, επέλεξε να σταδιοδρομήσει στον Ρωμαϊκό στρατό, στο ιππικό τάγμα των Ρουταλικών, υπό τη διοίκηση του Αργυρίσκου. Η έδρα της μονάδας του ήταν στο Κοτυάειον, τη σημερινή Κιουτάχεια της Μικράς Ασίας. Εκεί ο Μηνάς ξεχώρισε τόσο για τη φρόνησή του όσο και για το ανδρείο του φρόνημα, γι’ αυτό και έχαιρε εκτιμήσεως στον κύκλο των στρατιωτικών.
Τρεις αιώνες μετά την έλευση του Χριστού, ο παλαιός κόσμος δεν δεχόταν ακόμη το μήνυμα της Ανάστασης και παρέμενε προσκολλημένος στη φθορά και το σκοτάδι. Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός διέταξαν διωγμό εναντίον των χριστιανών, που κράτησε από το 303 έως το 311 μ.Χ., και οι Ρωμαίοι στρατιώτες διατάχθηκαν να συλλαμβάνουν και να βασανίζουν όσους πίστευαν στον Χριστό ώστε να αλλαξοπιστήσουν. Εκεί ήρθε και η πρώτη κρίσιμη στιγμή για τον Μηνά, ο οποίος κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα στο «μεγάλο ναι» και το «μεγάλο όχι». Η πίστη του στον Χριστό υπερίσχυσε της κοσμικής λογικής.
Ο Άγιος δεν άντεξε, πέταξε στη γη τη στρατιωτική του ζώνη, αποποιήθηκε έτσι την ιδιότητα του στρατιώτη διώκτη των χριστιανών και διέφυγε στο κοντινό όρος. Εκεί ασκήτευε, προτιμώντας τη συντροφιά των θηρίων της φύσης από εκείνη των αποθηριωμένων ειδωλολατρών. Έζησε για αρκετό διάστημα με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή, ενώ η ασκητική ζωή και η ησυχία θέρμαναν την καρδιά του και άναψαν μέσα του τον θείο έρωτα και τον πόθο του μαρτυρίου.
Έτσι, σε ηλικία περίπου πενήντα ετών, ύστερα από θεία αποκάλυψη ότι είχε φτάσει η ώρα του μαρτυρίου, κατέβηκε στην πόλη, σε μέρα ειδωλολατρικού πανηγυριού, και με παρρησία, μπροστά στους μαινόμενους ειδωλολάτρες, ομολόγησε τον Χριστό ως τον ένα και αληθινό Θεό, χλευάζοντας τα κωφά και αναίσθητα είδωλα. Συνελήφθη και σύρθηκε χτυπημένος μπροστά στον Πύρρο, τον διοικητή της πόλης. Εκεί, μιλώντας με θάρρος, αποκάλυψε το όνομά του, την καταγωγή του, το στρατιωτικό παρελθόν του και διακήρυξε με τόλμη και αταλάντευτη επιμονή την πίστη του στον Χριστό. Οδηγήθηκε στη φυλακή και το πρωί της επόμενης ημέρας, μετά το τέλος του ειδωλολατρικού πανηγυριού, παρουσιάστηκε ξανά ενώπιον του ηγεμόνα, ο οποίος τον κατηγόρησε ότι εξύβρισε τους θεούς μπροστά του και ότι λιποτάκτησε από τον στρατό. Ο Άγιος αποδέχθηκε τις κατηγορίες χωρίς δισταγμό.
Ο Πύρρος, σεβόμενος αρχικά την ηλικία και την ευπρέπειά του, προσπάθησε με λόγια, υποσχέσεις και στη συνέχεια απειλές να τον αποσπάσει από την πίστη του Χριστού. Όταν οι προσπάθειές του προσέκρουσαν στην αμετακίνητη άρνηση του Αγίου, διέταξε να τον υποβάλουν σε ανυπόφορα βασανιστήρια. Οι δήμιοι τον μαστίγωσαν τόσο, ώστε άλλαξαν δύο και τρεις φορές οι μαστιγωτές του. Τον κρέμασαν και τον έγδερναν μέχρι που άρχισαν να φαίνονται τα εσωτερικά του όργανα. Έπειτα έτριβαν το πληγωμένο σώμα του με τρίχινο ύφασμα και στο τέλος τον έσερναν γυμνό και κατακρεουργημένο πάνω σε μεταλλικά αγκάθια. Όλα αυτά τα υπέμεινε με γενναιότητα και καρτεροψυχία ο Μάρτυς του Χριστού.
Την ώρα του μαρτυρίου, κάποιοι παλιοί συστρατιώτες του τον προέτρεπαν να θυσιάσει στα είδωλα, λέγοντας ότι ο Θεός του θα τον δικαιολογήσει βλέποντας τα βασανιστήρια που υφίστατο. Ο Άγιος αρνήθηκε αποφασιστικά και τους απάντησε ότι προσφέρει ακόμη και τον εαυτό του θυσία στον Χριστό, ο οποίος τον ενδυναμώνει για να υπομένει τις πληγές.
Ο ηγεμόνας, θαυμάζοντας την ευστοχία και τη σοφία των απαντήσεων του Μάρτυρα, τον ρώτησε απορημένος πώς είναι δυνατόν ένας τραχύς στρατιώτης σαν αυτόν να απαντά κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ο Άγιος, με τη φώτιση του Θεού, αποκρίθηκε ότι αυτή την ικανότητα τη χαρίζει στους μάρτυρές του ο Χριστός.
Τότε, απελπισμένος ο τύραννος, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Καθώς βάδιζε προς τον τόπο της εκτέλεσης, ο Άγιος πρόλαβε να ζητήσει από κάποιους κρυπτοχριστιανούς να μεταφέρουν το λείψανό του στην Αίγυπτο.
Ο αποκεφαλισμός του έγινε στις 11 Νοεμβρίου, στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., πιθανότατα το 304 μ.Χ., και έτσι η ψυχή του πέταξε χαρούμενη προς τον Σωτήρα Χριστό, τον οποίο τόσο πόθησε και για τον οποίο θυσιάστηκε. Οι δήμιοι άναψαν φωτιά για να κάψουν το σώμα του.
Ό,τι κατάφεραν οι χριστιανοί να περισώσουν από την πυρά, το μετέφεραν στην Αίγυπτο και το έθαψαν κοντά στη λίμνη Μαρεώτιδα, νοτιοδυτικά της Αλεξάνδρειας.
Στο σημείο εκείνο, κατά την παράδοση, σταμάτησε η καμήλα που μετέφερε τα λείψανα, αρνούμενη πεισματικά να προχωρήσει. Έτσι οι χριστιανοί κατάλαβαν ότι ήταν θέλημα Θεού να ενταφιαστούν εκεί τα λείψανα του Αγίου.
Η περιοχή του τάφου εξελίχθηκε πολύ σύντομα σε προσκυνηματικό και λατρευτικό κέντρο.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος, όταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας ήταν ο Μέγας Αθανάσιος, ανήγειρε ναό πάνω στον τάφο του Αγίου. Σε λίγα χρόνια δημιουργήθηκε εκεί εκτεταμένο κτιριακό συγκρότημα, το οποίο περιελάμβανε δύο ναούς, μοναστήρι, ξενώνες και άλλες εγκαταστάσεις.
Φωτογραφία: Marina Koutsoumpa
Με πληροφορίες από Saint
