Το μέλι είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια γεύση στο τραπέζι. Πίσω από κάθε βαζάκι κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος: χιλιάδες μελισσοκόμοι, εκατομμύρια κυψέλες, ολόκληρα οικοσυστήματα που εξαρτώνται από έναν μικροσκοπικό, αλλά κρίσιμο οργανισμό. Η χώρα μας βρίσκεται στις πρώτες θέσεις ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη όσον αφορά τόσο την παραγωγή, όσο και τους επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στον κλάδο.
Συγκεκριμένα, περισσότεροι από 20.000 μελισσοκόμοι οι οποίοι κατέχουν 2,2 εκατομμύρια κυψέλες παράγουν μεταξύ 15.000-20.000 τόνων ανά έτος σύμφωνα με εκτιμήσεις, με τη χώρα μας να διαθέτει τις περισσότερες κυψέλες ανά κάτοικο στην Ευρώπη.
Η μελισσοκομία έχει έντονο κοινωνικό και οικονομικό αποτύπωμα, ειδικά σε ορεινές, νησιωτικές και μειονεκτικές περιοχές. Ο γενικός γραμματέας Αγροτικής Πολιτικής, Σπύρος Πρωτοψάλτης, τονίζει ότι το ελληνικό μέλι – από το πευκόμελο και το θυμαρίσιο μέχρι τα μονοανθικά και τα ιδιαίτερα τοπικά προϊόντα – έχει κερδίσει τη θέση του στις αγορές, αλλά κυρίως στην καθημερινή διατροφή των Ελλήνων.
Ο κ. Πρωτοψάλτης σημειώνει ότι τα τελευταία χρόνια η Πολιτεία και το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων προσπαθούν να στηρίξουν τον κλάδο με τρόπο ουσιαστικό, όχι απλώς τυπικό. Στο νέο πλαίσιο της ΚΑΠ, η μελισσοκομία απέκτησε το πρώτο της Τομεακό Πρόγραμμα, προϋπολογισμού 61,6 εκατ. ευρώ για την πενταετία, με την απορρόφηση να αγγίζει το 99%, κάτι που αποδεικνύει ότι οι πόροι φτάνουν πραγματικά στους δικαιούχους.
Επιπλέον, το πρόγραμμα καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα δράσεων όπως εκπαίδευση και συμβουλευτική για επαγγελματισμό και σύγχρονες πρακτικές, επιτήρηση ασθενειών, όπως το μικρό σκαθάρι της κυψέλης, ενίσχυση της νομαδικής μελισσοκομίας και του εξοπλισμού, αναλύσεις ποιότητας σε διαπιστευμένα εργαστήρια, εφαρμοσμένη έρευνα σε συνεργασία με επιστήμονες αλλά και προώθηση και μάρκετινγκ του ελληνικού μελιού στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Πέρα από τις θετικές εξελίξεις, η κλιματική αλλαγή αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη απειλή για το μέλλον του κλάδου. Η κλιματική κρίση αλλάζει τα πάντα: μετακινεί τις ανθοφορίες, μειώνει τη διαθεσιμότητα γύρης και νέκταρ, επηρεάζει την υγεία των μελισσών, ενώ η απώλεια ενδιαιτημάτων και η πίεση στη βιοποικιλότητα συμπληρώνουν την εικόνα.
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλώς επιδοτήσεις, υπογραμμίζει ο γενικός Γραμματέας, προσθέτοντας ότι Χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση: πράσινες πρακτικές, προστασία της βιοποικιλότητας, σύνδεση με την ευρύτερη βιωσιμότητα της ελληνικής υπαίθρου.
Τέλος, ο κ. Πρωτοψάλτης καταλήγει με ένα ξεκάθαρο μήνυμα στο οποίο τονίζει πως η επιτυχία της ελληνικής μελισσοκομίας δεν είναι υπόθεση ενός μόνο φορέα. Πολιτεία, παραγωγοί, επιστήμονες και καταναλωτές πρέπει να δουλέψουμε μαζί. Η πολιτεία να προσφέρει στήριξη και διαφάνεια, οι παραγωγοί να επενδύουν στην ποιότητα, οι καταναλωτές να εμπιστεύονται και να επιλέγουν συνειδητά το ελληνικό μέλι, καταλήγει.
