Μια διεθνής ερευνητική ομάδα με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο Curtin της Αυστραλίας εντόπισε για πρώτη φορά απολιθωμένα ερυθρά αιμοσφαίρια και αμινοξέα κολλαγόνου, ρίχνοντας νέο φως στη διατήρηση των απολιθωμάτων και των μοριακών δομών μέσα στον γεωλογικό χρόνο.
Στη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Proceedings of the National Academy of Sciences» (PNAS), περιγράφεται η ανακάλυψη απολιθωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων και άθικτων βιομορίων αίμης στα οστά των άκρων ενός θηριόποδου δεινοσαύρου, ηλικίας 115 εκατομμυρίων ετών, του είδους Aratasaurus museunacionali. Τα απολιθωμένα οστά είχαν βρεθεί στη βορειοανατολική Βραζιλία.
Στο εσωτερικό των οστών βρέθηκαν πολλά ερυθρά αιμοσφαίρια, διατηρημένα μέσα σε αγγειακούς πόρους. Προηγούμενες μελέτες είχαν αναφέρει την πιθανή παρουσία δομών που έμοιαζαν με ερυθρά αιμοσφαίρια σε απολιθώματα, όμως η νέα έρευνα είναι η πρώτη που επιβεβαιώνει χημικά την παρουσία μορίων προερχόμενων από την αιμοσφαιρίνη στο εσωτερικό των κυττάρων.
Η ερευνητική ομάδα εκτιμά ότι η εξαιρετική διατήρηση των κυττάρων οφείλεται στο γεγονός ότι ο δεινόσαυρος θάφτηκε γρήγορα μετά τον θάνατό του, σε περιβάλλον με χαμηλή περιεκτικότητα σε οξυγόνο και πλούσιο σε μικροοργανισμούς.
«Ο εντοπισμός άθικτων μορίων που προέρχονται από την αίμη μέσα σε ερυθρά αιμοσφαίρια ηλικίας 115 εκατομμυρίων ετών είναι εκπληκτικός», σημειώνει η επικεφαλής της μελέτης και ιδρυτική διευθύντρια του Κέντρου Οργανικής και Ισοτοπικής Γεωχημείας της Δυτικής Αυστραλίας στο Πανεπιστήμιο Curtin, Κλάιτι Γκράις. «Πρόκειται πραγματικά για μια ανακάλυψη-ορόσημο».
Όπως εξηγεί η ίδια, η ανακάλυψη «όχι μόνο διευρύνει το γνωστό αρχείο απολιθωμάτων αίματος, αλλά προσφέρει και ένα άμεσο μοριακό παράθυρο στη φυσιολογία ζώων που έχουν εξαφανιστεί εδώ και πολύ καιρό», επιτρέποντας την καλύτερη κατανόηση τόσο των ίδιων των ζώων όσο και του περιβάλλοντος στο οποίο ζούσαν.
Από την πλευρά του, ο επικεφαλής της Σχολής Επιστημών της Γης και του Πλανήτη του ίδιου πανεπιστημίου, Μάρτιν Βαν Κράνεντονκ, επισημαίνει ότι η έρευνα επαναπροσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να διατηρηθούν μοριακές δομές σε βάθος χρόνου ή υπό ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, κάτι που θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις και στην Αστροβιολογία, καθώς και στην αναζήτηση αρχαίας ζωής στο Σύμπαν.
Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:
https://www.pnas.org/cgi/doi/10.1073/pnas.2614248123
