“Η κυβερνησιμότητα απονέμεται αποκλειστικά από την κάλπη. Η κοινωνία είναι αυτή που αξιολογεί συνολικά. Η χώρα χρειάζεται σταθερότητα με περιεχόμενο, όχι σταθερότητα ως σύνθημα”, υπογραμμίζει, σε συνέντευξη που παραχωρεί στην Politic, ο Μιχάλης Χουρδάκης.
Συνέντευξη στον Γιάννη Συμεωνίδη
Ο βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης κι εκπρόσωπος Τύπου των Δημοκρατών-Προοδευτικό Κέντρο επισημαίνει ως προς το κόμμα του πως όταν πρόκειται για νέα πολιτικά εγχειρήματα οι διακυμάνσεις είναι αναμενόμενες και συχνά συνδέονται με φάσεις αναζήτησης ταυτότητας και σταθεροποίησης. Κατά τον ίδιο, η πραγματική πρόκληση είναι να καταφέρουν οι Δημοκράτες να χτίσουν σταθερή σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες κι αυτό απαιτεί καθαρές θέσεις, συνέπεια, σοβαρότητα, οργανωτική δουλειά, παρουσία στα πραγματικά ζητήματα της κοινωνίας, αλλά κι εσωτερική δημοκρατία, θεσμική ωριμότητα και ανοιχτό διάλογο.
Όσον αφορά το Προοδευτικό Κέντρο, ο κ. Χουρδάκης δεν το αντιλαμβάνεται ως ουδετερότητα ούτε ως ιδεολογική υποχώρηση αλλά ως το χώρο όπου μπορεί να εφαρμοστεί πολιτική με ευθύνη: “Είναι το πεδίο στο οποίο μπορούν οι πολλοί να συγκροτήσουν πλειοψηφίες και να παλέψουν για λύσεις που μας αφορούν όλους, χωρίς δογματισμούς, αλλά και χωρίς απώλεια αρχών”.
Διαβάστε όλη τη συνέντευξη Χουρδάκη:
– Μήπως έχει κι ένα δίκιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν επικαλείται τη σταθερότητα της δικής του κυβέρνησης με δεδομένες τόσο την παγκόσμια αστάθεια όσο, όμως, και την αδυναμία της αντιπολίτευσης να δώσει απάντηση στο ζητούμενο της κυβερνησιμότητας;
- Η σταθερότητα είναι πράγματι ένα σημαντικό ζητούμενο, ιδιαίτερα σε μια περίοδο διεθνούς αβεβαιότητας και γεωπολιτικών εντάσεων. Όμως η σταθερότητα δεν μπορεί να λειτουργεί ως επικοινωνιακό επιχείρημα που καλύπτει σαφείς πολιτικές αδυναμίες ή προφανή ελλείμματα στρατηγικής. Μια κυβέρνηση δεν κρίνεται μόνο από την αριθμητική της υπεροχή, αλλά από την ποιότητα των πολιτικών επιλογών της και από το αν υπερασπίζεται με συνέπεια τα εθνικά και κοινωνικά συμφέροντα.
Στα εθνικά ζητήματα, για παράδειγμα, δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως επιτυχία η «νηνεμία» όταν η Τουρκία εκτός του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου και την υιοθέτηση πλέον ως “δόγμα” της “γαλάζιας πατρίδας”, επιπλέον διατηρεί ενεργό το casus belli, επιχειρεί παγίωση τετελεσμένων μέσω NAVTEX και αμφισβητεί στην πράξη κυριαρχικά δικαιώματα. Η σταθερότητα χωρίς καθαρές θέσεις και ενεργητική στρατηγική καταλήγει να είναι απλή διαχείριση της κατάστασης, όχι εθνική πολιτική με βάθος.
Επιπλέον, η εικόνα μιας απόλυτης κοινοβουλευτικής πειθαρχίας, ακόμη και σε κρίσιμα ζητήματα, δεν ταυτίζεται με τη δημοκρατική ωριμότητα. Η πολιτική συζήτηση και η διαφωνία δεν αποδυναμώνουν ένα σύστημα, το ενισχύουν. Όταν όμως κάθε απόφαση περνά χωρίς ουσιαστικό εσωτερικό διάλογο, η σταθερότητα κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακινησία.
Όσο για το επιχείρημα περί «αδυναμίας της αντιπολίτευσης να δώσει λύση κυβερνησιμότητας», αυτό δεν κρίνεται σε τηλεοπτικά πάνελ ούτε σε δημοσκοπήσεις. Η κυβερνησιμότητα απονέμεται αποκλειστικά από την κάλπη. Και η κοινωνία είναι αυτή που αξιολογεί συνολικά: τη διαχείριση, τη θεσμική συμπεριφορά, τις εθνικές επιλογές και το κοινωνικό αποτέλεσμα.
Η χώρα χρειάζεται σταθερότητα με περιεχόμενο, όχι σταθερότητα ως σύνθημα.
– Ύστερα από πολλή προσπάθεια να σας μάθουν ως Κίνημα Δημοκρατίας τώρα γίνατε Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο. Τα δημοσκοπικά σας ποσοστά, ωστόσο, πέφτουν σταθερά. Μήπως η ονομασία ήταν το μικρότερο από τα προβλήματά σας;
- Οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν μια συγκεκριμένη στιγμή. Τις παρακολουθώ με προσοχή, αλλά δεν τις αντιμετωπίζω ούτε ως τελική κρίση ούτε ως ασφαλή πρόβλεψη για το εκλογικό αποτέλεσμα. Η πολιτική εμπειρία έχει δείξει επανειλημμένα ότι οι μετρήσεις διαψεύστηκαν από την ίδια την κοινωνία στην κάλπη. Ιδίως όταν πρόκειται για νέα πολιτικά εγχειρήματα, οι διακυμάνσεις είναι αναμενόμενες και συχνά συνδέονται με φάσεις αναζήτησης ταυτότητας και σταθεροποίησης.
Σε ό,τι αφορά την ονομασία, ήταν μια προσωπική πρόταση του Προέδρου, η οποία κατατέθηκε στο Συνέδριο, συζητήθηκε και τέθηκε σε ψηφοφορία. Τα μέλη αποφάσισαν δημοκρατικά υπέρ της αλλαγής. Είναι σαφές ότι μια αλλαγή τίτλου δεν μπορεί από μόνη της να αλλάξει πολιτικούς συσχετισμούς ή να δημιουργήσει δυναμική. Εκείνο που είχε σημασία ήταν η αποσαφήνιση της ταυτότητας και του πολιτικού μας στίγματος και αυτό επετεύχθη.
Ο δικός μου προβληματισμός, όπως και της πλειονότητας των μελών, είναι βαθύτερος. Η πραγματική πρόκληση είναι να καταφέρουμε να χτίσουμε σταθερή σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες. Αυτό απαιτεί καθαρές θέσεις, συνέπεια, σοβαρότητα, οργανωτική δουλειά και παρουσία στα πραγματικά ζητήματα της κοινωνίας. Απαιτεί επίσης εσωτερική δημοκρατία, θεσμική ωριμότητα και ανοιχτό διάλογο, γιατί χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική αξιοπιστία προς τα έξω. Εκεί, κατά τη γνώμη μου, κρίνεται η ουσία, και προς αυτήν την κατεύθυνση εγώ -μαζί με το σύνολο της ομάδας και των μελών μας- εργάζομαι με συνέπεια.
– Όσοι αποχωρούν από το κόμμα σας καταγγέλλουν έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατίας και τη μετατόπιση προς το “άχρωμο, άοσμο κι άγευστο” Κέντρο. Τι τους απαντάτε;
– Δεν θα υποστηρίξω ότι όλα λειτουργούν χωρίς προβλήματα. Υπήρξαν προβληματισμοί και επισημάνθηκαν αδυναμίες και αυτό δεν ξεκίνησε στο Συνέδριο. Τα ζητήματα αυτά είχαν ήδη τεθεί στα όργανα πριν από το Συνέδριο και επαναδιατυπώθηκαν δημόσια κατά τη διάρκειά του. Και αυτό είναι υγιές. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν καταγράφονται λάθη, καθώς σε κάθε νέο πολιτικό εγχείρημα θα υπάρξουν. Το κρίσιμο είναι αν υπάρχει βούληση να διορθωθούν θεσμικά, με σαφείς ρόλους, διαδικασίες και σεβασμό στα όργανα. Από το Συνέδριο και μετά, ο στόχος οφείλει να είναι ακριβώς αυτός: ενίσχυση της συλλογικής λειτουργίας και θεσμική ωρίμανση.
Σε ό,τι αφορά τον χαρακτηρισμό περί «άχρωμου, άοσμου και άγευστου Κέντρου», προσωπικά δεν τον συμμερίζομαι. Το Προοδευτικό Κέντρο, όπως το αντιλαμβάνομαι, δεν είναι ουδετερότητα ούτε ιδεολογική υποχώρηση. Είναι ο χώρος όπου μπορεί να εφαρμοστεί πολιτική με ευθύνη. Είναι το πεδίο στο οποίο μπορούν οι πολλοί να συγκροτήσουν πλειοψηφίες και να παλέψουν για λύσεις που μας αφορούν όλους, χωρίς δογματισμούς, αλλά και χωρίς απώλεια αρχών.
Η πολιτική ωριμότητα δεν μετριέται από την απουσία κριτικής. Μετριέται από το πώς διαχειρίζεσαι την κριτική και αν μετατρέπεις τον προβληματισμό σε βελτίωση. Σε αυτά πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να κριθούμε.
