Με θαλασσινή αύρα συνεχίζεται έως τις 31/8 η έκθεση «Θάλασσα μνήμη: χαρακτικά ηχοτοπία» στο Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης στην Πρέβεζα. Η έκθεση «Θάλασσα μνήμη: χαρακτικά ηχοτοπία» φωτίζει τη θάλασσα ως συλλογικό ασυνείδητο, χώρο πολιτιστικής ώσμωσης και δομικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, μέσα από το έργο 25 Νεοελλήνων καλλιτεχνών.
Πρόκειται για μια πολυαισθητηριακή εμπειρία θέασης, όπου τα χαρακτικά έργα μπαίνουν μέσα στο μουσειακό περιβάλλον για να συνομιλήσουν μεταξύ τους, να απαντήσουν στα καλέσματα μνήμης των αρχαιολογικών εκθεμάτων και να κινηθούν στον χώρο και στον χρόνο με οδηγό τα ηχητικά μονοπάτια. Η έκθεση δίνει επίσης την ευκαιρία να ξαναδιαβαστούν οι κλασικοί «δάσκαλοι» της τέχνης, να αναδειχθούν απρόσμενες και εύγλωττες εκλεκτικές συγγένειες και να συναντηθούν η τεχνολογία, η τέχνη και η ενεργή συμμετοχή του κοινού.
«Όταν είδα τη θεματική του ΥΠΠΟ για το πρόγραμμα ‘Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός’ που ζητούσε μια εις βάθος διερεύνηση της φύσης του ανθρώπου, αμέσως το μυαλό μου πήγε στη θάλασσα. Άλλωστε, έχω επιλέξει να ζω πλάι στη θάλασσα αφήνοντας πίσω μου την πρωτεύουσα εδώ και μερικές δεκαετίες. Έτσι επέλεξα τη θάλασσα για ακόμα μια φορά να την ταξιδέψω ως μνήμη συμπαντική, καθώς είναι συνυφασμένη με τον πολιτισμό, τον μύθο, τον μόχθο, το συλλογικό μας ασυνείδητο. Η θάλασσα αυτή τη φορά αναδύθηκε ως πολιτισμικό τοπίο και μεταμορφώθηκε τελικά σε εμπειρία αυτογνωσίας», δηλώνει η Χαρά Σαΐτη, η σχέση της οποίας με τη χαρακτική ξεκινά από τα φοιτητικά της χρόνια. «Τότε που ανίκανη να την καταλάβω, ένιωθα να με καταπιέζει με τους κανόνες της τεχνικής. Πολύ αργότερα, μια σπουδαία χαράκτρια, η Ρένα Ανούση-Ηλία, που υπήρξε μαθήτρια του περίφημου Γ. Κεφαλληνού, κατάφερε να σπάσει τις αναστολές και να μου δείξει ότι μπορούσα να ακολουθήσω το δικό μου ‘ντουέντε’, το τραγούδι της καρδιάς μου δηλαδή, και μάλιστα να το εκφράσω με χίλια-μύρια χαρακτικά μέσα», προσθέτει.
Μελετώντας τη νεοελληνική χαρακτική, η ίδια εντόπισε απρόσμενες εκλεκτικές συγγένειες ανάμεσα σε καλλιτέχνες, παρότι τους χωρίζει τεχνοτροπική απόσταση. «Σκέφθηκα τι θα γινόταν να βάλω τα έργα στον ίδιο χώρο για να συνομιλήσουν μεταξύ τους. Τον Τάσσο με τον Φώτη Βάρθη και τον Χατζηκυριάκο Γκίκα με τη Βασιλική Κολιπέτσα. Η πρόθεσή μου ήταν μια φρέσκια ανάγνωση σε μια τέχνη που θεωρείται έως σήμερα περισσότερο ‘κλασική’. Το Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης είναι ένα μοντέρνο μουσείο με σαφείς αναφορές στη θάλασσα. Δεν άργησε να σχηματίζεται στο μυαλό μου μια ‘τρελή’ ιδέα: να ενσωματωθούν τα έργα μέσα στο μουσειακό περιβάλλον όπου θα λειτουργούν διαδραστικά με τη συναρμογή ήχου και μουσικής. Ο θεατής θα είναι εκείνος που θα χαράζει τη δική του πορεία μέσα στον εκθεσιακό χώρο, επιλέγοντας να ακολουθήσει ηχητικά μονοπάτια», τονίζει η επιμελήτρια.
Η έκθεση είναι διαδραστική και βάζει τον επισκέπτη στη θέση του δημιουργού και όχι του παθητικού δέκτη, με την εμπειρία θέασης να γίνεται πολυαισθητηριακή και βιωματική. Έτσι, ο ίδιος ο θεατής μπορεί να «χαράξει» τη διαδρομή του στον εκθεσιακό και μουσειακό χώρο, ακολουθώντας τα ηχητικά μονοπάτια που λειτουργούν ως άυλοι συνδετικοί και αφηγηματικοί άξονες ανάμεσα στα χαρακτικά έργα. Με μια απλή ψηφιακή εφαρμογή μπορεί κανείς να «διαβάσει» με το κινητό του ένα QR CODE, που θα τον οδηγήσει στο έργο που θα επιλέξει να δει. Σε αυτό το ταξίδι, έργα διαφορετικών ιστορικών περιόδων και καλλιτεχνικών προσεγγίσεων συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν για πρώτη φορά στον ίδιο χώρο, ενώ οι διάλογοι ανάμεσα σε «δασκάλους» της νεοελληνικής χαρακτικής και σύγχρονους καλλιτέχνες μετατρέπουν την έκθεση σε ένα ενδιαφέρον τεχνοϊστορικό πεδίο που διαβάζει ξανά τη χαρακτική με φρέσκια ματιά.
Στην έκθεση συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Τάσσος (Αλεβίζος), Αλεξοπούλου Γιάννα, Ρένα Ανούση-Ηλία, Φώτης Βάρθης, Άλκης Βολιώτης, Γιάννης Βρακάς, Βασιλική Κολιπέτσα, Άρια Κομιανού, Μιχάλης Κότσαρης, Δήμητρα Κουμαντάκη, Χριστίνα Μακροπούλου, Αριστείδης Πατσόγλου, Μιλτιάδης Πεταλάς, Μάριος Πράσινος, Πάρις Πρέκας, Ιωάννα Ροδοπούλου-Καραγκούνη, Χαρά Σαΐτη, Βαρβάρα Σιδέρη, Δημήτρης Σκλαβενίτης, Τάκις (Παναγιώτης Βασιλάκης), Ζαν Τσάμης, Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας, Θεόδωρος Χίος, Τζων Χριστοφόρου.
Τα έργα προέρχονται από τη συλλογή Δημήτρη Φατούρου και Άννας Αλμπουκέρκ, τη συλλογή Ξενοφώντα Γράψα και άλλες ιδιωτικές συλλογές.
* Πηγή φωτ.: Δελτίο Τύπου
