Παναγιώτης Πλεξίδας: με αυτά τα λόγια ξεκινά η συγκινητική ανάρτηση της Βαλάντη Ευπατρίδη για τον γιο της, τον εθελοντή πυροσβέστη που έχασε τη ζωή του εν ώρα καθήκοντος στη φωτιά στο Αγρίνιο. Στο μήνυμά της απευθύνεται σ’ εκείνον με λόγια γεμάτα πόνο και αγάπη: «Εσένα, γιε μου, ποιος σε προστάτεψε;».
Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης Πεσόντων Πυροσβεστών και την επιμνημόσυνη δέηση που τελέστηκε στην Παραβόλα στη μνήμη του, η μητέρα του επέλεξε να τον τιμήσει με μια ανάρτηση και τα αγαπημένα του κόκκινα γαρύφαλλα.
Ο 27χρονος Παναγιώτης έχασε τη ζωή του τον Σεπτέμβριο του 2020, κατά τη διάρκεια επιχείρησης κατάσβεσης πυρκαγιάς στο Καινούργιο Αγρινίου. Ήταν ένας νέος άνθρωπος που, όπως θυμάται η μητέρα του, ήθελε πάντα να προστατεύει τους πάντες και πονούσε για κάθε άσχημο που συνέβαινε γύρω του. Μετά την απώλειά του, η ίδια αποφάσισε να γίνει εθελόντρια πυροσβέστης, ακολουθώντας με τον δικό της τρόπο τα βήματα του παιδιού της.
Ήθελες πάντα να προστατεύεις το καθετί. Στην ανάρτησή της, η Βαλάντη Ευπατρίδη θυμάται την ευαισθησία του γιου της και την ανάγκη του να βρίσκεται δίπλα σε όσους είχαν ανάγκη, σε μια ανάμνηση που κάνει ακόμη πιο οδυνηρό το ερώτημα που του απευθύνει.
«Πάντα σου άρεσαν τα κόκκινα γαρύφαλλα… Ήταν τα “δικά μας” λουλούδια… Ήθελες πάντα να προστατεύεις το καθετί… Πονούσε η καρδούλα σου με ό,τι άσχημο και κακό γινόταν στον κόσμο τούτο!!! Εσένα, γιε μου, ποιος σε προστάτεψε;», γράφει χαρακτηριστικά.
Έξι χρόνια μετά, ο χρόνος δεν έχει σβήσει την απουσία ούτε έχει απαλύνει τον πόνο της. Με τρυφερότητα αποκαλεί τον γιο της «Πανούλη μου» και του αφιερώνει λόγια που αποτυπώνουν έναν δεσμό που δεν έσπασε με τον θάνατό του.
Σ’ ΑΓΑΠΩ, ΛΕΒΕΝΤΗ ΜΟΥ, ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ», καταλήγει, σημειώνοντας: «Όχι, Πανούλη μου, δεν θα πω τίποτε άλλο, γιατί είμαι σίγουρη ότι δεν θα ήθελες… Το μόνο που θα σου πω και δεν θα σταματήσω να λέω μέχρι να συναντηθούμε είναι το Σ’ ΑΓΑΠΩ, ΛΕΒΕΝΤΗ ΜΟΥ, ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ…».
Η ανάρτηση υπενθυμίζει πως πίσω από κάθε πυροσβέστη που χάνεται στο καθήκον υπάρχει μια οικογένεια που συνεχίζει να ζει με την απουσία του. Η μητέρα του Παναγιώτη Πλεξίδα, έξι χρόνια μετά, εξακολουθεί να του μιλά μέσα από τα λουλούδια που αγαπούσε και ένα «σ’ αγαπώ» που δεν σταματά.
