Η ρητορική για τον κομμουνισμό επιστρέφει δυναμικά στις ΗΠΑ, με τον Ντόναλντ Τραμπ να την ανασύρει ξανά ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Το ερώτημα είναι αν αυτή η τακτική μπορεί να αποδώσει όπως παλιότερα απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους.
Περίπου 80 χρόνια μετά την εποχή που στις Ηνωμένες Πολιτείες κατέρρεαν καριέρες και ζωές μόνο με την υποψία κομμουνιστικών πεποιθήσεων, η περίοδος του μακαρθισμού παραμένει το πιο σκοτεινό παράδειγμα του λεγόμενου Κόκκινου Τρόμου. Ο πρώτος Κόκκινος Τρόμος ακολούθησε τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, ενώ στις επιδρομές Πάλμερ το 1919 και το 1920, που πήραν το όνομά τους από τον υπουργό Δικαιοσύνης Α. Μίτσελ Πάλμερ, χιλιάδες ύποπτοι για ριζοσπαστική δράση και μετανάστες συνελήφθησαν, πολλοί χωρίς εντάλματα.
Σήμερα, ο πρόεδρος Τραμπ έχει επικαλεστεί τον κομμουνισμό 81 φορές μέσα σε δύο εβδομάδες, αποκαλώντας τους αντιπάλους του σκληροπυρηνικούς, άθεους κομμουνιστές και περιγράφοντάς τον ως έναν καρκίνο που πρέπει να αφαιρεθεί.
Ο κομμουνισμός δεν αποτελεί πλέον μια απίθανη απειλή, προειδοποίησε πρόσφατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, Μάικ Τζόνσον. Είναι εδώ, στις ΑΚΤΕΣ μας!.
Η ένταση αυτής της κομμουνιστοφοβίας αυξήθηκε μετά τις νίκες υποψηφίων του κινήματος Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA) σε αρκετές προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών τον Ιούνιο, όπως αναφέρει στο The Conversation ο καθηγητής Οργανωσιακών Μελετών στο Πανεπιστήμιο Μάσεϊ, Θίοντορ Ε. Ζορν.
Υπενθυμίζεται ότι μετά την εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης τον Νοέμβριο του 2025, οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές καταγράφουν συνεχόμενες νίκες στις προκριματικές. Τον Μάιο ο Κρις Ραμπ πήρε το χρίσμα των Δημοκρατικών στην 3η περιφέρεια της Πενσιλβάνια, ενώ στις 4 Αυγούστου ο Ντόναβαν ΜακΚίνι επικράτησε στο Μίσιγκαν, εκτοπίζοντας τον εν ενεργεία βουλευτή Σρι Θανεντάρ.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο κομμουνισμός δεν σήμαινε μόνο ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα, αλλά και ιδέες για επανάσταση, αθεΐα, δικτατορία, υπονόμευση και προδοσία. Οι πολιτικοί αντίπαλοι μετατρέπονταν σε εσωτερικούς εχθρούς, αναφέρει ο Ζορν, και αυτό ακριβώς επιχειρεί να αναβιώσει η σημερινή ρητορική.
Ωστόσο, σημειώνει ότι η σύγκριση είναι σήμερα ακόμη πιο τραβηγμένη και ίσως δείχνει απελπισία, με δεδομένη τη χρονική συγκυρία.
Τα ποσοστά αποδοχής του Τραμπ έχουν πέσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα σε αρκετές πρόσφατες δημοσκοπήσεις, ενώ ο πόλεμος με το Ιράν, οι υψηλές τιμές καταναλωτή και η διαμάχη για τους φακέλους Έπσταϊν κυριαρχούν στα πρωτοσέλιδα, λέει. Με τις ενδιάμεσες εκλογές να πλησιάζουν, ο Ζορν υποστηρίζει ότι οι Ρεπουμπλικάνοι αναζητούν τρόπο αντεπίθεσης.
Έχουν δοκιμάσει το μήνυμα περί κομμουνισμού σε focus groups και, όπως φαίνεται, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι το καλύτερο όπλο τους.
Ο Ζορν όμως αποδομεί το ρεπουμπλικανικό κατηγορητήριο, κάνοντας λόγο για ένα σημασιολογικό τέχνασμα παραπλάνησης.
Τα κομμουνιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα συνδύαζαν συχνά τον κρατικό έλεγχο της οικονομίας, τη μονοκομματική δικτατορία και τον επίσημο αθεϊσμό, ενώ πολλά από αυτά ανέβηκαν στην εξουσία μέσα από βίαιη επανάσταση. Με αυτά τα ιστορικά παραδείγματα, εξηγεί στη συνέχεια, οι σύγχρονοι Ρεπουμπλικάνοι επιχειρούν να προσδώσουν μια περιορισμένη οικονομική ομοιότητα ανάμεσα στον δημοκρατικό σοσιαλισμό και τον παλαιού τύπου κομμουνισμό και έπειτα να εισαγάγουν το υπόλοιπο ιδεολογικό φορτίο.
Επειδή οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές τάσσονται υπέρ της μεγαλύτερης δημόσιας ιδιοκτησίας και της ρύθμισης της αγοράς, οι Ρεπουμπλικάνοι αφήνουν να εννοηθεί ότι αυτοί, αλλά και όλοι οι Δημοκρατικοί, πρέπει να υποστηρίζουν επίσης τη δικτατορία, την αθεΐα και τη βίαιη επανάσταση. Με αυτό τον τρόπο, φορτώνουν στους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές όλες τις αμαρτίες του κομμουνισμού του παρελθόντος.
Κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμία περίπτωση, σύμφωνα με τον καθηγητή.
Η καθολική πρόσβαση σε οικονομικά προσιτή υγειονομική περίθαλψη, ένας αξιοπρεπής κατώτατος μισθός, η δημόσια εκπαίδευση και οι κρατικές συνταξιοδοτικές παροχές δεν συνιστούν προετοιμασία για μια δικτατορία του προλεταριάτου. Είναι συνηθισμένα χαρακτηριστικά των μικτών οικονομιών, λέει, φέρνοντας ως παράδειγμα τις σκανδιναβικές χώρες που συνδυάζουν ιδιωτική επιχειρηματικότητα και ανταγωνιστική δημοκρατία με εκτεταμένες δημόσιες υπηρεσίες, σχετικά υψηλή φορολογία και ισχυρά συνδικάτα.
Εξάλλου, σημειώνει πως τόσο ο δημοκρατικός σοσιαλιστής δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζόραν Μαμντάνι, με περισσότερες από 50 μεταρρυθμίσεις, όσο και η κυβέρνηση του καπιταλιστή Τραμπ με τη συμμετοχή στο ιδιοκτησιακό κεφάλαιο ιδιωτικών εταιρειών βοηθούν την ιδιωτική επιχειρηματικότητα.
Ποιος είναι λοιπόν ο κομμουνιστής εδώ; αναρωτιέται και απαντά: Κανείς από τους δύο, φυσικά. Και οι δύο τάσσονται υπέρ της κρατικής παρέμβασης σε μια οικονομία της αγοράς, απλώς με διαφορετικές μορφές παρέμβασης και για διαφορετικούς σκοπούς.
Όμως, παρότι η προειδοποίηση ότι άθεοι κομμουνιστές είναι έτοιμοι να καταλάβουν την εξουσία μπορεί να είναι κίνηση απελπισίας, ο Ζορν προειδοποιεί ότι δεν είναι ακίνδυνη.
Η εξίσωση της εύλογης πολιτικής επιχειρηματολογίας με τον ριζοσπαστικό εξτρεμισμό στιγματίζει τους πολιτικούς αντιπάλους ως επικίνδυνους ξένους αντί για συμπολίτες. Ο ορθολογικός διάλογος γίνεται αδύνατος, λέει, και καταλήγει ότι δεν είναι ο κομμουνισμός που καταλαμβάνει την Αμερική, αλλά ένας ακόμη Κόκκινος Τρόμος.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
