Μια ποδοσφαιρική γιορτή που ξεκίνησε στην πόλη και συνεχίστηκε στις εξέδρες της Τούμπας.
Είχε λείψει από τη Θεσσαλονίκη μια τέτοια βραδιά. Η Εθνική Ελλάδας επέστρεψε στην πόλη με κόσμο στις εξέδρες μετά από αρκετά χρόνια, δίνοντας την ευκαιρία σε μικρούς και μεγάλους να παρακολουθήσουν από κοντά μια γενιά ποδοσφαιριστών που μας δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες για το τώρα και το μέλλον. Μια γενιά που θέλουμε να βλέπουμε, να θαυμάζουμε και να υποστηρίζουμε, ακόμη και όταν το τελικό αποτέλεσμα μας αφήνει ένα μικρό παράπονο.
Η επιλογή να αγωνιστεί η Εθνική στη Θεσσαλονίκη έχει τη δική της σημασία. Το ίδιο και η μεταφορά του τελευταίου εντός έδρας αγώνα του ομίλου, απέναντι στη Σερβία στις 16 Νοεμβρίου, στο Πανθεσσαλικό του Βόλου.
Είναι θετικό να δίνεται σε περισσότερους ανθρώπους, σε διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας, η δυνατότητα να βρεθούν κοντά στην ομάδα. Να μη μένει η σχέση μαζί της αποκλειστικά στην τηλεόραση και στις μεγάλες διοργανώσεις.
Άλλωστε, μια Εθνική που θέλει να εκφράζει ολόκληρη τη χώρα χρειάζεται να συναντά και τον κόσμο της. Και η Θεσσαλονίκη έδειξε ότι είχε διάθεση για αυτή τη συνάντηση.
Η ανταπόκριση είχε φανεί ήδη από τη διάθεση των εισιτηρίων, καθώς περισσότεροι από 100.000 φίλαθλοι βρέθηκαν στην ηλεκτρονική αναμονή για να εξασφαλίσουν μια θέση στις αναμετρήσεις με την Ολλανδία και τη Γερμανία, με τα εισιτήρια και των δύο αγώνων να εξαντλούνται μέσα σε λίγες ώρες. Αριθμοί που δείχνουν πόσο πολύ ήθελε ο κόσμος να δει αυτή την ομάδα από κοντά.
Η γιορτή είχε ξεκινήσει πριν από τη σέντρα
Αρκετές ώρες πριν από τον αγώνα, η πόλη είχε ήδη αποκτήσει ποδοσφαιρικό κλίμα. Έλληνες φίλαθλοι, αλλά και πολλοί Ολλανδοί, είχαν γεμίσει καφετέριες, μπαρ, σουβλατζίδικα και ταβέρνες, περιμένοντας την αναμέτρηση.
Οι επισκέπτες με τα πορτοκαλί έδιναν το δικό τους χρώμα στη Θεσσαλονίκη, σε μια ημέρα που η προσμονή του παιχνιδιού είχε βγει έξω από τα όρια του γηπέδου.
Και αυτή είναι μια πλευρά του ποδοσφαίρου που αξίζει να κρατάμε. Οι άνθρωποι που ταξιδεύουν για την εθνική τους ομάδα, γνωρίζουν μια άλλη πόλη, κάθονται στα μαγαζιά της και γίνονται, έστω για λίγο, μέρος της καθημερινότητάς της. Ο αγώνας διαρκεί ενενήντα λεπτά, αλλά η εμπειρία αρχίζει αρκετά νωρίτερα.
Μπορεί να ακούγεται απλό. Ωστόσο, έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να συζητάμε για όσα πηγαίνουν στραβά γύρω από το ποδόσφαιρο, που τέτοιες εικόνες χρειάζεται κάποιες φορές να τις προσέχουμε λίγο περισσότερο.
Μια εξέδρα που αναγνώρισε την προσπάθεια
Μέσα στην Τούμπα, η υποστήριξη ήταν έντονη. Ο κόσμος είχε έρθει με διάθεση να βοηθήσει την Εθνική και η ομάδα, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, του έδωσε αρκετούς λόγους να ενθουσιαστεί. Μια Ελλάδα που πετούσε, έπαιζε με αυτοπεποίθηση και προηγήθηκε με 2-0 απέναντι στην Ολλανδία, χάρη στα γκολ του Ιωαννίδη και του Μασούρα.
Στη συνέχεια, βέβαια, τα πράγματα δυσκόλεψαν.
Η απόδοση έπεσε, οι Ολλανδοί αντέδρασαν και το τελικό 2-2 άφησε την αίσθηση μιας νίκης που έφτασε κοντά, αλλά δεν ήρθε. Αγχώσαμε και αγχωθήκαμε, όπως συμβαίνει συνήθως με αυτή την ομάδα.
Ωστόσο, το χειροκρότημα στο τέλος ήταν δυνατό. Οι ποδοσφαιριστές καταχειροκροτήθηκαν, με τον κόσμο να αναγνωρίζει την προσπάθεια και όσα είχε παρακολουθήσει. Η απογοήτευση για την ισοφάριση δεν ακύρωσε τη συνολική εμπειρία της βραδιάς.
Ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου έκανε η παρουσία πολλών παιδιών στις εξέδρες. Για εκείνα, μια τέτοια βραδιά μπορεί να γίνει η αρχή μιας σχέσης με την Εθνική και με το ίδιο το γήπεδο. Να δουν από κοντά τους ποδοσφαιριστές που παρακολουθούν στην οθόνη, να πανηγυρίσουν και να φύγουν περιμένοντας την επόμενη φορά.
Αν αυτή η γενιά αποδειχθεί τελικά «χρυσή», θα το δείξει η πορεία της. Έχει, πάντως, ήδη καταφέρει κάτι σημαντικό. Να μας κάνει να ανυπομονούμε να τη δούμε ξανά. Η Θεσσαλονίκη την αγκάλιασε και το επόμενο ραντεβού είναι ήδη κοντά.
Την Κυριακή απέναντι στη Γερμανία, η Τούμπα θα είναι ξανά γεμάτη, με τα εισιτήρια να έχουν ήδη εξαντληθεί. Αυτή τη φορά, λοιπόν, δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ. Ας ελπίσουμε όλο αυτό το θετικό κλίμα να συνεχιστεί και όλο και περισσότεροι πολίτες της χώρας να απολαύσουν ανά την Ελλάδα την Εθνική μας ομάδα.
