Η Grande Reserve Naoussa βρέθηκε στο κέντρο μιας βραδιάς αφιερωμένης στις παλιές φιλίες, το καλό φαγητό και τις στιγμές που μένουν. Ένα τραπέζι με συμμαθητές, χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα και γεύσεις που «έδεσαν» με το κρασί έδωσαν τον τόνο.
Όσο περνούν τα χρόνια, γίνεται όλο και πιο καθαρό ότι η αξία δεν βρίσκεται στα υλικά αγαθά, αλλά στις ποιοτικές στιγμές και στην ανθρώπινη επαφή.
Έτσι, πριν από λίγες ημέρες, αποφάσισα να ανοίξω το σπίτι μου και να καλέσω γύρω από το τραπέζι τους παλιούς μου συμμαθητές. Ένα μικρό reunion, από εκείνα που αναβάλλεις μήνες -αν όχι χρόνια- και όταν τελικά γίνονται, αναρωτιέσαι γιατί άργησες τόσο.
Καθώς οι μυρωδιές από την κουζίνα είχαν ήδη ζεστάνει την ατμόσφαιρα και έξω η χειμωνιάτικη ψύχρα έκανε το σαλόνι να μοιάζει ακόμη πιο φιλόξενο, ήξερα τι χρειαζόταν αυτή η βραδιά για να αποκτήσει τη γιορτινή επίγευση που της άξιζε: ένα κρασί με χαρακτήρα, ιστορία και βάθος.
Για μένα, το συνώνυμο των χειμερινών και γιορτινών τραπεζιών είναι ένα: το Grande Reserve Naoussa των Οινοποιείων Μπουτάρη.
Το πρώτο τσούγκρισμα και το καλωσόρισμα με ελληνικά τυριά
Οι πρώτες αναμνήσεις από τις παλιές σχολικές εκδρομές άρχισαν να ξετυλίγονται ανάμεσα σε γέλια και τσουγκρίσματα.
Για το καλωσόρισμα είχα ετοιμάσει ένα πλατό με εκλεκτά ελληνικά τυριά, ζεστό προζυμένιο ψωμί, κριτσίνια χαρουπιού και αποξηραμένα σύκα. Δίπλα τους, η Grande Reserve Naoussa των Οινοποιείων Μπουτάρη περίμενε ήδη στα ποτήρια, με το βαθύ ρουμπινί χρώμα και τον σύνθετο αρωματικό της χαρακτήρα να δίνουν τον δικό τους τόνο στην έναρξη της βραδιάς.
Προερχόμενο από 100% Ξινόμαυρο της ζώνης ΠΟΠ Νάουσα, το Grande Reserve Naoussa αποκτά το ιδιαίτερο βάθος και την πολυπλοκότητά του μέσα από παλαίωση τουλάχιστον τεσσάρων ετών, με δύο χρόνια σε δρύινα βαρέλια και δύο ακόμη στη φιάλη.
Οι νότες ώριμων κόκκινων φρούτων, κανέλας και ξύλου συνδυάζονταν αρμονικά με τις γεύσεις των ελληνικών τυριών, ενώ το πλούσιο σώμα και οι μαλακές τανίνες του ολοκλήρωναν την εμπειρία.
Κάπως έτσι, ανάμεσα στις πρώτες γουλιές, τα γέλια και τις αναμνήσεις από παλιές σχολικές εκδρομές, η βραδιά άρχισε να αποκτά τον χαρακτήρα που είχα φανταστεί.
Γήινες νότες και σκιουφιχτά με μανιτάρια
Όταν περάσαμε στο τραπέζι, το πρώτο πιάτο ήταν χειροποίητα κρητικά σκιουφιχτά με ραγού άγριων μανιταριών, λίγες σταγόνες λαδιού τρούφας και ξηρό ανθότυρο. Ένα πιάτο με πλούσιες, γήινες γεύσεις, ιδανικό για μια χειμωνιάτικη βραδιά με αγαπημένους φίλους.
Η ένταση των μανιταριών και η διακριτική παρουσία της τρούφας δημιούργησαν μια ενδιαφέρουσα γευστική ισορροπία με το Grande Reserve Naoussa, αναδεικνύοντας τη δομή, την πολυπλοκότητα και τον ώριμο χαρακτήρα του.
Κάθε γουλιά συμπλήρωνε τις γεύσεις του πιάτου, χωρίς να τις επισκιάζει, υπενθυμίζοντας πως η επιτυχία ενός όμορφου τραπεζιού κρύβεται συχνά στην αρμονία των επιλογών.
Και όσο οι συζητήσεις γίνονταν πιο ζωηρές και οι αναμνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη, ήταν ήδη φανερό πως αυτή η συνάντηση θα κρατούσε πολύ περισσότερο απ’ όσο είχαμε αρχικά υπολογίσει.
Το κυρίως πιάτο ή αλλιώς η στιγμή που η υπομονή ανταμείβει
Το αποκορύφωμα της βραδιάς ήρθε βέβαια με το κυρίως πιάτο, δικό μου αγαπημένο όπως και της Φάνιας, για το οποίο είχα αφιερώσει αρκετές ώρες προετοιμασίας: μοσχαρίσια μάγουλα σιγομαγειρεμένα στη γάστρα με Ξινόμαυρο, πετιμέζι και δαμάσκηνα, πάνω σε έναν μεταξένιο πουρέ σελινόριζας με καμένο βούτυρο.
Το κρέας ήταν τόσο τρυφερό που διαλυόταν απλώς με το πιρούνι. Η πλούσια, μελωμένη σάλτσα, δεμένη με το ίδιο το Grande Reserve και τη διακριτική γλύκα από το πετιμέζι και τα δαμάσκηνα, ισορροπούσε τέλεια την ευγενή οξύτητα του κρασιού. Η λιπαρότητα του αργοψημένου μοσχαριού ταίριαζε μοναδικά με την καλή ισορροπία και δομή του κρασιού, αφήνοντας μια βελούδινη, μακρά επίγευση που γέμιζε τον ουρανίσκο.
Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά γιατί αυτό το κρασί είναι η σταθερή μου επιλογή για τις γιορτές και τις ιδιαίτερες συγκεντρώσεις. Χρειάζεται χρόνο για να φτιαχτεί, χρειάζεται υπομονή για να ψηθεί το φαγητό που θα το συνοδεύσει, και ζητά καλή παρέα για να εκτιμηθεί. Όπως ακριβώς και οι αληθινές σχέσεις.
Και ένα μικρό μάθημα οινικής ιστορίας
«Ξέρετε», είπα στους παλιούς μου συμμαθητές καθώς ξαναγέμιζα τα ποτήρια, «όταν ανοίγεις ένα Grande Reserve Naoussa Boutari, πίνεις ένα κομμάτι από την ιστορία του ελληνικού κρασιού».
Λόγω δουλειάς, γνωρίζω από παλιά την ιστορία του εγχώριου αμπελώνα, οπότε και τους μίλησα για τον Ιωάννη Μπουτάρη, που ξεκίνησε το 1879 στη Νάουσα, βάζοντας τα θεμέλια για τη σύγχρονη ελληνική οινοποιία, και για εκείνο το ιστορικό πρώτο οινοποιείο του 1906 που παραμένει σημείο αναφοράς.
Τους περιέγραψα τις εντυπωσιακές υπόγειες κάβες της Νάουσας, από τις μεγαλύτερες στη χώρα, όπου χιλιάδες δρύινα βαρέλια και σπάνιες, συλλεκτικές σοδειές «κοιμούνται» στο σκοτάδι μέχρι να έρθει η ώρα τους να βγουν στο φως.
«Αυτό που θαυμάζω στον Μπουτάρη», συμπλήρωσα, «είναι ότι δεν επαναπαύτηκε ποτέ στην παράδοση, καθώς τη συνδύασε με βαθιά επιστημονική γνώση, ανέδειξε τις ελληνικές ποικιλίες σε όλο τον κόσμο και έδειξε απόλυτο σεβασμό στον τόπο, στο terroir. Γι’ αυτό και αυτό το κρασί δεν είναι ποτέ τυχαίο. Έχει ταυτότητα».
Στην υγειά των χρόνων που έρχονται
Τα πιάτα είχαν αδειάσει προ πολλού, αλλά κανείς δεν έδειχνε διάθεση να σηκωθεί. Το πλατό τυριών είχε επιστρέψει στο τραπέζι και το ρολόι πλησίαζε δύο μετά τα μεσάνυχτα. Τα ποτήρια μας, μισογεμάτα ακόμη με τις τελευταίες γουλιές του Grande Reserve, μαρτυρούσαν μια βραδιά που πέτυχε τον σκοπό της: να μας ενώσει ξανά, να μας θυμίσει ποιοι ήμασταν και να μας δείξει πως, όσα χρόνια κι αν περάσουν, υπάρχουν πράγματα που γίνονται ολοένα και καλύτερα με τον καιρό.
Σηκώσαμε τα ποτήρια ψηλά για μια τελευταία πρόποση. Στη φιλία, στις όμορφες στιγμές που μοιραζόμαστε γύρω από ένα τραπέζι και στη διαχρονική τέχνη του να γιορτάζεις τη ζωή με το κρασί που της ταιριάζει.
Ανακαλύψτε περισσότερα για τον ιστορικό αμπελώνα και τις εκλεκτές ετικέτες στα Οινοποιεία Μπουτάρη.
