Ο Νίκος Καλογερόπουλος άφησε το αποτύπωμά του στη διαχρονική κωμική σειρά της ΕΡΤ, «Στο Κάμπινγκ» του 1989, μέσα από δύο διαφορετικούς ρόλους: τον Μήτσο και τον Μάιμο. Η σειρά εξακολουθεί να θυμίζει γιατί η ατάκα «Ένα ουίσκι βάλε καλύτερα» έμεινε στην ιστορία.
Ο ρόλος του Μήτσου γράφτηκε ειδικά για τον Καλογερόπουλο από τον σεναριογράφο Κώστα Γκάτζιο, ο οποίος αρχικά ήθελε να τον μεταφέρει στον κινηματογράφο.
Ο χαρακτήρας του Μάιμου προέκυψε από αυτοσχεδιασμό του ίδιου του Καλογερόπουλου, ύστερα από πρόταση του σκηνοθέτη Ανδρέα Θωμόπουλου.
Οι πιο πολλές σκηνές του Μάιμου έγιναν στο πατ κιουτ, μπαμ και κάτω θα πει το 2017 ο Νίκος Καλογερόπουλος στη συνέντευξή του στον Θεοδόση Μίχο και την Popaganda. Βάζαμε το 16άρι σασί στη μηχανή και πήγαινε όλο, 11 λεπτά μονοπλάνο. Όπως εκείνη τη σκηνή που είμαι στο μνήμα και κλαίω τη μάνα μου με τα κεριά. Το κάναμε τρεις φορές, κάθε φορά όλο μαζί και μετά με έπαιρναν τηλέφωνο από το μοντάζ να πάω να διαλέξω.
Βγάλτε τα μάτια σας, τους έλεγα. Δεν ξέρανε ποιο να διαλέξουν, ήταν όλα ωραία. Κι επειδή ήταν μονοπλάνα δεν μπορούσες να κόψεις και να ράψεις. Οπότε διάλεξαν ένα στην τύχη…..
Ο Τάκης Μόσχος, μιλώντας για τον συμπρωταγωνιστή και φίλο του, είπε πως ο Νίκος ήταν το αστέρι, που είχε κιόλας διπλό ρόλο. Οι υπόλοιποι ήταν περιφερειακοί. Άντε κι εγώ, εντάξει, είχα ένα σχετικά σημαντικό ρόλο, αλλά στην ουσία όλοι σαπόρτ στον Νίκο κάναμε.
Το δικό μου ήταν πιο συμβατικό πράγμα. Του Νίκου και οι δύο ρόλοι ήταν περίεργοι, γραφικός ο ένας, φολκλόρ ο άλλος….
Τα γυρίσματα της σειράς «Στο Κάμπινγκ» έγιναν στο Τολό, όπου το συνεργείο έζησε για μήνες στο ίδιο κάμπινγκ, δίνοντας στη σειρά τη χημεία και την αυθεντικότητα που τη χαρακτήρισαν.
Το σενάριο ακολουθεί τις σχέσεις ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους πελάτες ενός κάμπινγκ στην Πελοπόννησο. Κεντρικά πρόσωπα είναι ο ιδιοκτήτης Τάκης και ο Μήτσος, που ήρθε απ’ το χωριό Αραχναίο για να αναλάβει τη φροντίδα των αλόγων που νοίκιασε ο πατέρας του στον Τάκη για το καλοκαίρι, στη σχολή ιππασίας του κάμπινγκ.
Ο Μήτσος θα ζήσει έναν έρωτα με τη Γερμανίδα Σαμάνθα, που θα τελειώσει μαζί με το καλοκαίρι.
Το «Στο Κάμπινγκ» γνώρισε διαχρονική επιτυχία και παραμένει σημείο αναφοράς για πολλές γενιές, με τον Καλογερόπουλο να έχει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία και την απήχησή του.
Η σειρά επαναπροβλήθηκε από την ΕΡΤ τα επόμενα χρόνια, ενώ διασώζεται στο Αρχείο της ΕΡΤ, όπως και πολλά σίριαλ της εποχής.
Ο Μάιμος είναι ίσως το πιο συγκινητικό σύμβολο αυτής της σειράς: ένας άνθρωπος που κοιτάζει τον κόσμο με καθαρότητα, χωρίς τις άμυνες και τις σκοπιμότητες των κανονικών ανθρώπων.
Το «Στο Κάμπινγκ» συγκαταλέγεται στις ελληνικές σειρές που ξεπέρασαν την εποχή τους, γιατί πίσω από την απλότητα, το χιούμορ και την καλοκαιρινή ανεμελιά κρύβουν ένα ολόκληρο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.
Μέσα σε έναν μικρόκοσμο διακοπών, όπου συναντιούνται εργαζόμενοι, παραθεριστές, ντόπιοι και ξένοι, η σειρά παρατηρεί με τρυφερότητα αλλά και σαρκασμό τις αντιθέσεις της Ελλάδας της δεκαετίας του ’80: το παλιό και το καινούργιο, την επαρχία και τον τουρισμό, την ανάγκη για ελευθερία και την καθημερινότητα που μας κρατά δεμένους.
Το κάμπινγκ λειτουργεί σαν μια μικρή Ελλάδα, ένας προσωρινός τόπος όπου καταργούνται για λίγο οι αποστάσεις και οι κοινωνικές ταυτότητες, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτονται όλες οι αντιφάσεις μας.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος, ως Μήτσος αλλά και ως Μάιμος, γίνεται ουσιαστικά η ψυχή αυτής της αντίθεσης. Ο Μήτσος εκφράζει τον λαϊκό, αυθεντικό άνθρωπο της υπαίθρου, ενώ ο Μάιμος, με την αθωότητα και την ευαισθησία του, αποκαλύπτει έναν κόσμο που δυσκολεύεται να χωρέσει τους διαφορετικούς και τους ευάλωτους.
Ίσως γι’ αυτό το «Στο Κάμπινγκ» παραμένει διαχρονικό, γιατί δεν συμβολίζει απλώς ένα καλοκαίρι που πέρασε, αλλά την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου να βρει έναν χώρο όπου μπορεί να είναι ο εαυτός του.
Το κάμπινγκ λειτουργεί σαν μια μικρή Ελλάδα, ένας προσωρινός τόπος όπου καταργούνται για λίγο οι αποστάσεις και οι κοινωνικές ταυτότητες, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτονται όλες οι αντιφάσεις μας.
Και ο Μάιμος είναι ίσως το πιο συγκινητικό σύμβολο αυτής της σειράς: ένας άνθρωπος που κοιτάζει τον κόσμο με καθαρότητα, χωρίς τις άμυνες και τις σκοπιμότητες των κανονικών ανθρώπων.
Πίσω από το γέλιο και τις αξέχαστες ατάκες, η σειρά μιλά για την ανθρωπιά, τη μοναξιά, την αποδοχή και την ανάγκη για επικοινωνία, θέματα που, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά, παραμένουν απολύτως επίκαιρα.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος περνά από το γέλιο στη συγκίνηση χωρίς να αλλάζει σχεδόν τίποτα στη φωνή του, με εκείνη τη σπάνια ικανότητα να συγκινεί βαθιά. Αρκεί ένα βλέμμα, μια σιωπή, μια κίνηση.
Χρόνια μετά, το «Στο Κάμπινγκ» δεν είναι απλώς μια παλιά ελληνική σειρά. Είναι ένα κομμάτι μνήμης, το ελληνικό καλοκαίρι όπως θα θέλαμε να το θυμόμαστε: λίγο αστείο, λίγο αδέξιο, λίγο μελαγχολικό και βαθιά ανθρώπινο.
Ανάμεσα στις σκηνές και στις φωνές των ανθρώπων, ο Μήτσος και ο Μάιμος συνεχίζουν να υπάρχουν σαν δυο διαφορετικές σκιές του ίδιου ανθρώπου, που ψιθυρίζουν πως, όσο κι αν αλλάξουν οι εποχές, αυτό που μένει τελικά είναι η ανάγκη μας να αγαπηθούμε, να μας καταλάβουν και να βρούμε έναν τόπο όπου να μπορούμε, έστω για λίγο, να είμαστε ο εαυτός μας.
Βίντεο:
Πηγή περιεχομένου: in.gr
