Ο Γιώργος Παπανδρέου, με την ιδιότητα του προέδρου του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας, σε άρθρο του στο Euronews ενόψει της έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2026 στο Μιλάνο και την Κορτίνα, αναφέρει ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν ως θεσμός ειρήνης. Η ίδρυσή τους ακολούθησε τη συμβουλή των σοφών γυναικών του Μαντείου των Δελφών, οι οποίες προέτρεπαν τις αντίπαλες πόλεις-κράτη να συνδέσουν τον αθλητικό ανταγωνισμό με μια ιερή συμφωνία ειρήνης. Έτσι γεννήθηκε η εκεχειρία, η Ολυμπιακή Εκεχειρία.
Ο πρώην πρωθυπουργός σημειώνει ότι «Για να κατανοήσουμε τη δύναμη αυτής της ιδέας, αρκεί να συγκρίνουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες με τη ρωμαϊκή αρένα. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες τιμούσαν την ανθρώπινη αριστεία, ενώ η αρένα εξυμνούσε την κυριαρχία και τη ωμή βία. Δύο κοσμοθεωρίες, που αποδεικνύουν ότι η ανθρωπότητα έχει επιλογές. Τις ίδιες επιλογές αντιμετωπίζουμε και σήμερα.»
Επισημαίνει ότι ο πόλεμος έχει επιστρέψει στην Ουκρανία, η βία συνεχίζεται στη Μέση Ανατολή και οι ειρηνικές διαμαρτυρίες καταστέλλονται αιματηρά στο Ιράν, ενώ συγκρούσεις μαίνονται στο Σουδάν και στο Σαχέλ. Τονίζει ότι «ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων αποδυναμώνει το διεθνές δίκαιο και παραλύει τους παγκόσμιους θεσμούς» και προσθέτει: «Η υπόσχεση του πολυμερούς συστήματος -ότι κανόνες και συνεργασία μπορούν να συγκρατήσουν την ισχύ- έχει φθαρεί. Μια επικίνδυνη ιδέα επανεμφανίζεται στο κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής: ότι το δίκαιο το ορίζει η δύναμη. Σε αυτόν τον κόσμο αντιστάθηκε η Ολυμπιακή Εκεχειρία.
Ο κ. Παπανδρέου τονίζει ότι οι θεσμοί της ειρήνης πρέπει να οικοδομούνται και να ανανεώνονται συνεχώς και αναρωτιέται ρητορικά: «τι είδους πολιτισμό επιλέγουμε να υπερασπιστούμε;»
«Οι σημερινές παγκόσμιες προκλήσεις απαιτούν συνεργασία, εμπιστοσύνη και ισχυρούς θεσμούς συλλογικής δράσης. Η Ευρώπη το κατανοεί αυτό βαθιά, καθώς στον πυρήνα της βρίσκεται μια τολμηρή και επαναστατική ιδέα: ότι η τεράστια ισχύς που έχει συσσωρευτεί από την ανθρωπότητα πρέπει να περιορίζεται, να καθοδηγείται και να κυβερνάται συνειδητά, ώστε να υπηρετεί το κοινό καλό και όχι να διαλύει τις κοινωνίες. «Η εγκατάλειψη αυτής της κληρονομιάς σήμερα θα σήμαινε ότι ξεχνάμε γιατί υπάρχει η Ευρώπη», υπογραμμίζει.
«Καθώς ο κόσμος συγκεντρώνεται στις ιταλικές Άλπεις για τη μεγαλύτερη χειμερινή αθλητική γιορτή, καλούμαστε ξανά να αναμετρηθούμε όχι μόνο με τον σεβασμό της Ολυμπιακής Εκεχειρίας, αλλά και με το ερώτημα ποιον πολιτισμό επιλέγουμε να υπερασπιστούμε: Έναν κόσμο που κυβερνάται από τον φόβο και τη δύναμη ή έναν κόσμο που καθοδηγείται από την αξιοπρέπεια, τη συνεργασία και την κοινή ευθύνη.»
«Οι Χειμερινοί Αγώνες Μιλάνο-Κορτίνα μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από θέαμα. Μπορεί να αποτελέσουν το ανανεωμένο κάλεσμα της Ευρώπης για ειρήνη και συνύπαρξη σε μια εποχή που τις έχει απελπιστικά ανάγκη».
