Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ αποχαιρετά με βαθιά θλίψη τον Σπύρο Χαλβατζή, έναν κομμουνιστή που για περισσότερες από 6 δεκαετίες έδωσε όλες του τις δυνάμεις στην υπόθεση του κόμματος, της εργατικής τάξης και της πάλης για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.
«Ο σ. Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωή τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης» αναφέρει η ανακοίνωση της ΚΕ του κόμματος.
Γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη και μεγάλωσε σε οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης, υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ, γνώρισε τη Μακρόνησο και την εξορία, ενώ η μητέρα του ήταν επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Από μικρός βίωσε τις στερήσεις μιας λαϊκής οικογένειας και από τα 11 του χρόνια δούλευε ως γουνεργάτης, γνωρίζοντας παράλληλα τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμη κι όταν αυτό απαιτεί βαριές θυσίες. Αυτόν τον δρόμο ακολούθησε και ο ίδιος.
Το 1962 ήρθε σε επαφή στην Καστοριά με στελέχη της ΕΔΑ και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα έγινε και γραμματέας της. Μέχρι τις 21 Απριλίου 1967 ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη ν. Καστοριάς, όταν και συνελήφθη για πρώτη φορά και εξορίστηκε αρχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και τον Ωρωπό, για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβρη του 1970.
Τον Φλεβάρη του 1968, ο σ. Σπύρος τάχθηκε υπέρ των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ και έδωσε τη μάχη υπεράσπισης του κόμματος μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους, ενώ βρισκόταν εξόριστος στο Λακκί της Λέρου.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία, στις αρχές του 1973, χρεώθηκε στην οργάνωση της Αθήνας και στο Γραφείο Πόλης της ΚΝΕ, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς προσλήφθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο (ΚΣ) της ΚΝΕ. Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο. Όταν απολύθηκε, εργάστηκε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο. Συμμετείχε στην Α’ Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ και εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ τον Ιούνιο του 1975 έως και το 1977. Τον Φεβρουάριο του 1975 εκλέχτηκε στο Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ και στο 2ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκλέχτηκε Γραμματέας του ΚΣ, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1986. Λίγο μετά το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε μέλος της Γραμματείας της ΚΕ και το 1986, στο 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ, αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ.
Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του είχε η κρίσιμη μάχη των χρόνων 1989-1991. Ο σύντροφος Σπύρος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση της αυτοτελούς ύπαρξης και του επαναστατικού χαρακτήρα του κόμματος απέναντι στην επιχείρηση διάλυσης του ΚΚΕ από τους οπορτουνιστές. Στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος, όπου εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση και διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ. Στο 14ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, όπως και στα 15ο, 16ο και 17ο Συνέδρια. Στο 18ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ. Στη συνέχεια του ανατέθηκαν διάφορα καθήκοντα, στα οποία ανταποκρινόταν με συνέπεια, ενώ διετέλεσε πρόεδρος του ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών) και μέλος της διοίκησής του μέχρι σήμερα.
Υπήρξε επανειλημμένα βουλευτής του Κόμματος από το 2007 έως το 2014, εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, επικεφαλής των συνδυασμών που στήριζε το ΚΚΕ. Ο σ. Σπύρος έγραψε επίσης δύο βιβλία, «Η πορεία της νεολαίας» και «Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα», από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
Για τον σ. Σπύρο, η κομμουνιστική ιδιότητα δεν εξαντλούνταν στην οργανωμένη δράση, στις ευθύνες και στις μάχες του κόμματος. Ήταν στάση ζωής. Όπως έγραφε ο ίδιος, «η στάση ζωής του κομμουνιστή είναι ένα μόνιμο στοιχείο στην ποιοτική δουλειά του Κόμματος», που σημαίνει «εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στην ιστορική της αποστολή», εμπιστοσύνη στο εργατικό κίνημα, σεβασμό στους εργαζόμενους και ταυτόχρονα σταθερή ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική επαγρύπνηση, χωρίς επανάπαυση και αυτάρκεια.
Ο σ. Σπύρος έζησε διώξεις και παρανομία, φυλακές και εξορίες. Έζησε μεγάλες ελπίδες, αλλά και μεγάλες ανατροπές, δύσκολες καμπές και δοκιμασίες, και είδε βεβαιότητες μιας εποχής να γκρεμίζονται. Δεν εγκατέλειψε ποτέ τη μεγάλη βεβαιότητα της ζωής του, ότι αυτός ο κόσμος της εκμετάλλευσης δεν είναι αιώνιος, και αυτή τη βεβαιότητα αφήνει παρακαταθήκη στους συντρόφους του και ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές κομμουνιστών.
Σήμερα αποχαιρετούμε τον σύντροφό μας με βαθιά θλίψη, αλλά και με περηφάνια για τη ζωή και τη διαδρομή του. Θα μας λείψει η παρουσία του, η πείρα του και η συντροφική του έγνοια. Θα μείνει όμως μαζί μας ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να αφήσει πίσω του ένας κομμουνιστής: το παράδειγμα μιας ζωής δεμένης μέχρι τέλους με την υπόθεση για την οποία αγωνίστηκε.
Θα συνεχίσουμε με τη γνώση ότι τίποτα από όσα έδωσαν οι προηγούμενες γενιές κομμουνιστών δεν πήγε χαμένο. Ότι κάθε φυλακή, κάθε εξορία, κάθε δύσκολη μάχη και κάθε μικρή ή μεγάλη πράξη αντοχής έγινε κρίκος μιας αλυσίδας που φτάνει μέχρι σήμερα και προχωρά παραπέρα. Γιατί αυτή είναι η δύναμη του ΚΚΕ, η δύναμη μιας μεγάλης συλλογικής υπόθεσης που περνά από γενιά σε γενιά, που έγινε σκοπός ζωής για χιλιάδες ανθρώπους και άντεξε γιατί στις πιο δύσκολες στιγμές βρέθηκαν κομμουνιστές που δεν έκαναν πίσω. Ένας από αυτούς ήταν ο σ. Σπύρος και γι’ αυτό η ζωή του θα μείνει δεμένη με την Ιστορία του κόμματος που υπηρέτησε, με τους αγώνες που έδωσε και με τις γενιές των κομμουνιστών που συνεχίζουν και θα συνεχίζουν.
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένειά του, στη συντρόφισσά μας και σύντροφό του στη ζωή και στον αγώνα Μαριάνθη, στα δύο του παιδιά Αλέκο και Πάνο, στα εγγόνια και σε όλους τους οικείους του».
ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ
