Η 16χρονη που άφησε τη Θεσσαλονίκη για να επιστρέψει στη γη της
Στους χώρους της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής Θεσσαλονίκης περνά πλέον την καθημερινότητά της η Ελπινίκη Μανάβη, μακριά από τη Λέσβο και το χωριό της, τη Στύψη. Στα 16 της χρόνια, άφησε πίσω τα χωράφια, τα ζώα και τη ζωή της αγροτικής οικογένειας για να αποκτήσει γνώσεις που –όπως η ίδια λέει– θα τη φέρουν ξανά εκεί απ’ όπου ξεκίνησε.
Μεγαλωμένη σε οικογένεια κτηνοτρόφων, με μονάδα προβάτων και ελαιώνες, η Ελπινίκη έμαθε από μικρή τι σημαίνει δουλειά στη γη. «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν δίπλα στους γονείς μου», λέει, μιλώντας με νοσταλγία για τη ζωή στη Λέσβο. Σε αντίθεση με πολλούς συνομηλίκους της που ονειρεύονται μια ζωή μακριά από την περιφέρεια, εκείνη έχει ξεκάθαρο στόχο: την επιστροφή στον τόπο της και την επένδυση στη γη, με σύγχρονα εργαλεία και αγροτουριστικό προσανατολισμό.
Η απόφαση να φύγει για σπουδές δεν ήταν εύκολη. Οι γονείς της προβληματίζονταν με την ιδέα ότι θα έφευγε τόσο μικρή από το σπίτι για να εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη. Τελικά, με επιμονή και τη θετική εμπειρία του αδελφού της –που είχε ήδη φοιτήσει στη σχολή– η Ελπινίκη έκανε το βήμα. «Ήμουν δεκαπέντε όταν έφυγα από το σπίτι. Ήταν δύσκολο, αλλά τα κατάφερα», λέει.
Τα πρώτα βήματα μακριά από την οικογένεια συνοδεύτηκαν από φόβο και συγκίνηση. Ωστόσο, η στήριξη των εκπαιδευτικών και των ανθρώπων του οικοτροφείου λειτούργησε καθοριστικά, δίνοντάς της δύναμη να συνεχίσει. Σήμερα, συμμετέχει ενεργά σε προγράμματα και ομίλους πρακτικής εκπαίδευσης, χτίζοντας σταδιακά το σχέδιό της για το μέλλον.
Η εμπειρία στη σχολή, όπως τονίζει, δεν προσφέρει μόνο γνώσεις αλλά και προοπτική. Η μελισσοκομία, ο αγροτουρισμός, η σύγχρονη διαχείριση και η προστιθέμενη αξία των προϊόντων αποτελούν για την ίδια βασικά εργαλεία για μια βιώσιμη επιστροφή στη Λέσβο. «Ο σύγχρονος αγρότης είναι επαγγελματίας», σημειώνει, υπογραμμίζοντας τη σημασία της εκπαίδευσης.
Το όνειρό της περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός χώρου φιλοξενίας, όπου οι επισκέπτες θα γνωρίζουν από κοντά τη ζωή στη φύση, την παραγωγή και τις παραδόσεις του τόπου. «Θέλω να δείξω πώς παράγεται ένα προϊόν από την αρχή μέχρι το ράφι και να μεταδώσω την αγάπη που έχω για τον αγροτικό τομέα», λέει.
Στα 16 της χρόνια, η Ελπινίκη δεν βλέπει τη φύση ως παρελθόν, αλλά ως μέλλον. Ένα μέλλον που, όπως πιστεύει, μπορεί να ανθίσει μόνο αν οι ρίζες μείνουν βαθιά στο χώμα.
