Σε χώρους εργασίας που για δεκαετίες θεωρούνταν «ανδρική υπόθεση», δύο γυναίκες αποδεικνύουν στην πράξη ότι η ικανότητα δεν έχει φύλο. Σε λιμάνια, καταστρώματα πλοίων και ράμπες γεμάτες μηχανές, η Μαρία Καΐση και η Μάρθα Χιώτη γράφουν τη δική τους ιστορία, ανατρέποντας ένα από τα πιο επίμονα επαγγελματικά στερεότυπα.
Η Μαρία Καΐση, που πέρασε χρόνια στις γέφυρες δεξαμενόπλοιων πριν βρεθεί να συντονίζει τη λειτουργία του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, και η Μάρθα Χιώτη, που άφησε το ταμείο ενός σούπερ μάρκετ για να οδηγεί καθημερινά δεκάδες αυτοκίνητα στις ράμπες των πλοίων στον Πειραιά, αποδεικνύουν στην πράξη ότι η αξία και η ικανότητα δεν καθορίζονται από το φύλο. Έτσι, σε έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο εργασιακό χώρο, οι δύο γυναίκες όχι μόνο στέκονται ισάξια με τους άνδρες συναδέλφους τους επί σειρά χρόνων, αλλά έχουν κερδίσει και τον σεβασμό τους.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, που τιμάται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων παρουσιάζει την ιστορία και το πορτρέτο δύο γυναικών, που στέλνουν ηχηρό μήνυμα ότι δεν υπάρχουν «ανδρικές» και «γυναικείες» δουλειές, μόνο άνθρωποι που τολμούν να διεκδικήσουν τη θέση τους με επιμονή και πείσμα.
Η Μαρία Καΐση έχει ήδη πίσω της περισσότερα από οκτώ χρόνια σε δεξαμενόπλοια, ταξίδια σε τρεις ηπείρους και μήνες ολόκληρους στη θάλασσα. Σήμερα, ως yard dispatcher στο κέντρο επιχειρήσεων του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, συντονίζει μηχανήματα, φορτηγά και κινήσεις κοντέινερ σε πραγματικό χρόνο και είναι η μοναδική γυναίκα στο πόστο της.
Η επιλογή της ναυτιλίας δεν ήταν οικογενειακή παράδοση, αλλά μια πρακτική απόφαση. «Ως παιδί της οικονομικής κρίσης, ήθελα μια σχολή που να μου δώσει άμεσα επαγγελματική αποκατάσταση και οικονομική ανεξαρτησία», εξηγεί. Έτσι, μπήκε στην Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού και αποφοίτησε ως ανθυποπλοίαρχος.
Η Μάρθα Χιώτη δεν μεγάλωσε με όνειρο να δουλέψει σε λιμάνι. Γεννημένη τον Απρίλιο του 1976 στο Λάλα Πύργου Ηλείας, ήθελε να γίνει δασκάλα, αλλά η ζωή την οδήγησε σε άλλους δρόμους. Όταν προκηρύχθηκαν θέσεις στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς, ο σύζυγός της υπέβαλε την αίτηση εκ μέρους της, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει.
Όταν ήρθε το τηλεφώνημα της επιτυχίας, η Μάρθα ήταν άρρωστη και δεν μπορούσε να μιλήσει. Έτσι, αρχές Δεκεμβρίου, η Μάρθα παραιτείται από το σούπερ μάρκετ και μπαίνει στον ανδροκρατούμενο χώρο του Πειραιά. «Ήμουν η μόνη γυναίκα», θυμάται χαρακτηριστικά.
Η Μάρθα πέρασε από διάφορα πόστα που καλύπτει ένας λιμενεργάτης και σήμερα εργάζεται στον αυτοκινητάδικο, όπου διακινεί πολυτελή οχήματα. «Δεν γίνεται αλλιώς. Αν δεν βάλεις αντηλιακό, καίγεσαι», τονίζει. Ενώ οι δυσκολίες ήταν πολλές, η Μάρθα δεν το μετάνιωσε ποτέ για την απόφασή της να αλλάξει επαγγελματικό προσανατολισμό.
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας για τη Μάρθα και τη Μαρία δεν είναι μόνο μια γιορτή, αλλά ένας καθημερινός αγώνας για την ισότητα και τον σεβασμό. Με τη δουλειά τους, αποδεικνύουν ότι οι γυναίκες μπορούν να επιτύχουν σε τομείς που παραδοσιακά θεωρούνται ανδροκρατούμενοι.
