Η μεγάλη πυρκαγιά στη Σίβηρη καίει εδώ και ώρες το μεγαλύτερο δάσος της χερσονήσου της Κασσάνδρας, στον πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, με πυκνή μεσογειακή βλάστηση και μεγάλα πεύκα. Στην πορεία της έχει ήδη προκαλέσει ζημιές σε παραθεριστικές κατοικίες και στον βιολογικό καθαρισμό Σίβηρης, ενώ έχει οδηγήσει τις Αρχές στην απομάκρυνση, κυρίως διά θαλάσσης, εκατοντάδων κατοίκων και παραθεριστών από τους παραθαλάσσιους οικισμούς Σίβηρης και Φούρκας.
Το συγκεκριμένο δάσος είχε γλιτώσει από τις μεγάλες πυρκαγιές του 2006, που κατέκαψαν το νότιο τμήμα της χερσονήσου της Κασσάνδρας, συνολικά 77.000 στρέμματα, φτάνοντας τότε έως τα όρια του οικισμού Κασσανδρινό, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το σημερινό πύρινο μέτωπο. Η αξία του δάσους έχει χαρακτηριστεί ανεκτίμητη για το οικοσύστημα και τον τουρισμό, ενώ η σημασία του ενισχύθηκε μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 2006, που έκαψε το 50% της νότιας και κεντρικής Κασσάνδρας και άφησε τα δάση που σώθηκαν ως κρίσιμους πυρήνες οικολογικής αναγέννησης. Η δημιουργία του αμφιθεάτρου της Σίβηρης το 1993, μέσα στο δάσος και εκεί όπου διεξάγεται το Φεστιβάλ Κασσάνδρας, μετέτρεψε την ευρύτερη περιοχή σε σημείο αναφοράς για τα πολιτιστικά δρώμενα του καλοκαιριού, για ντόπιους και τουρίστες.
Όσοι έχουν οδηγήσει στην Κασσανδρεία, στον δρόμο που συνδέει τη διασταύρωση της Σίβηρης με τη Φούρκα, ή έχουν περπατήσει στα μονοπάτια της πευκόφυτης περιοχής και έχουν κολυμπήσει στις υλοστεφείς ακτές της Σίβηρης και της Ελάνης, γνωρίζουν τη δροσιά, τον καθαρό αέρα και την προστασία του εδάφους από τη διάβρωση που συνθέτουν την ταυτότητα αυτού του πράσινου πνεύμονα. Μετά το κάψιμο των τεράστιων εκτάσεων το 2006, τα πιο πράσινα ή λιγότερο πληγέντα τμήματα της δυτικής πλευράς λειτούργησαν ως καταφύγια άγριας ζωής και πηγές αναδάσωσης, αποκαθιστώντας σε σημαντικό βαθμό την οικολογική ισορροπία.
φωτό αρχείου
