Υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση ως δοσολογημένο «φάρμακο» για τις διατροφικές διαταραχές περιγράφει η Μαρία Τσιάκα, υπογραμμίζοντας ότι οι ασθενείς θέλουν να γίνουν καλά, αλλά δεν μπορούν να πάρουν μόνοι τους αυτό το «φάρμακο». Ο υποσιτισμένος εγκέφαλος δεν λειτουργεί όπως πριν, με αποτέλεσμα το φαγητό να μοιάζει με απειλή και ο ασθενής να παραμένει εγκλωβισμένος στη νόσο.
Τα παραπάνω σημειώνει η ψυχολόγος Μαρία Τσιάκα, με αφορμή την παρουσίαση των ευρημάτων μελέτης του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών για την υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση, στο 9ο Πανελλήνιο Συνέδριο Γνωσιακών και Συμπεριφορικών Ψυχοθεραπειών, που θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη από τις 6 έως τις 8 Νοεμβρίου.
«Το τραπέζι είναι το πεδίο όπου ο ασθενής έρχεται αντιμέτωπος με τη νόσο», λέει η κ. Τσιάκα, εξηγώντας ότι εκεί συναντά αυτό που φοβάται περισσότερο και, με τη στήριξη της θεραπευτικής ομάδας και των υποστηρικτών του, διαπιστώνει σταδιακά πως αυτό που φοβάται δεν συμβαίνει. «Τα πρώτα μας αποτελέσματα δείχνουν ότι, όταν ο ασθενής είναι κλινικά σταθερός, η θεραπεία αυτή μπορεί να γίνει με ασφάλεια και εκτός νοσοκομείου, με την οικογένεια ενεργά δίπλα του σε κάθε βήμα», προσθέτει.
Ενθαρρυντικά είναι τα πρώτα ευρήματα της συγκεκριμένης θεραπευτικής προσέγγισης, στην οποία συμμετείχαν 40 ασθενείς. Η έρευνα εξετάζει την υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση σε εξωνοσοκομειακό περιβάλλον, μια προσέγγιση που έχει μελετηθεί διεθνώς κυρίως σε νοσηλευόμενους ασθενείς. Μέσα σε διάστημα τριών μηνών καταγράφηκε μείωση κατά 58% στον περιορισμό της τροφής και κατά 36% στη συνολική συμπτωματολογία των διατροφικών διαταραχών.
Στη μελέτη συμμετείχαν 38 γυναίκες και δύο άνδρες, ηλικίας από 12 έως 57 ετών, με μέσο όρο ηλικίας τα 22 έτη. Η πλειονότητα (76,9%) είχε νευρική ανορεξία, ενώ το 15,4% νευρική βουλιμία και το 7,7% διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια κατά την έναρξη της θεραπείας και τρεις μήνες αργότερα. Εκτός από τον περιορισμό της τροφής, μειώθηκαν οι ανησυχίες για τη διατροφή, το βάρος και το σχήμα του σώματος, καθώς και τα επίπεδα άγχους και κατάθλιψης. Η μείωση του στρες ήταν οριακή.
Το πρόγραμμα βασίζεται στο μοντέλο SITMS (Supporter Inclusive Therapeutic Meal Support), το οποίο ανέπτυξε η Μαρία Τσιάκα. Περιλαμβάνει θεραπευτικά γεύματα με την παρουσία εξειδικευμένου κλινικού, δομημένο διατροφικό πλάνο και σταδιακή εξοικείωση των ασθενών με τροφές που φοβούνται. Στη διαδικασία συμμετέχουν, ανάλογα με τις ανάγκες, γονείς, σύντροφοι ή αδέλφια, οι οποίοι εκπαιδεύονται ώστε να μπορούν να υποστηρίζουν τους ασθενείς και στο σπίτι.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στο Ελληνικό Κέντρο Διατροφικών Διαταραχών, με την έγκριση της Επιτροπής Ηθικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, και υπογράφεται από τη Μαρία Τσιάκα και την Ελένα Διέτη. Οι ερευνήτριες χαρακτηρίζουν τα αποτελέσματα προκαταρκτικά, καθώς δεν υπήρχε ομάδα σύγκρισης. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αποδοθεί με βεβαιότητα η καταγραφείσα βελτίωση αποκλειστικά στη συγκεκριμένη παρέμβαση. Η έρευνα συνεχίζεται, με την επιστημονική ομάδα να εξετάζει επίσης τον ρόλο της οικογένειας και την ποιότητα ζωής των ασθενών.
