Η ιστορία της Ελένης, που μεγάλωσε στο «Χαμόγελο του Παιδιού», ξεκινά από μια παιδική ηλικία χωρίς το μητρικό χάδι και φτάνει μέχρι τη σημερινή της πορεία, στα 21 της χρόνια. Η ίδια μιλά για τη δύναμη της φροντίδας και της προστασίας που μπορεί να αλλάξει το μέλλον ενός παιδιού.
«Ονομάζομαι Ελένη, είμαι 21 ετών και σπουδάζω Βοηθός Εργοθεραπείας. Σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ την προσωπική μου ιστορία και το πώς βρέθηκα στο “Χαμόγελο του Παιδιού”», λέει στην αρχή της αφήγησής της, δίνοντας το στίγμα μιας διαδρομής που συνδέει τις δυσκολίες της παιδικής ηλικίας με την ελπίδα που γεννιέται όταν ένα παιδί βρίσκει ανθρώπους δίπλα του.
Σε ηλικία μόλις δύο ετών, μαζί με τη δίδυμη αδελφή μου, τον μεγαλύτερο αδελφό μας και τον μικρότερο αδελφό μας, βρεθήκαμε στο “Σπίτι του Καρέα” του Χαμόγελου του Παιδιού. Η μητέρα μας είχε αφήσει στη φροντίδα των θείων μας. Επειδή ήταν πολύ δύσκολο για εκείνες να αναλάβουν τη φροντίδα τεσσάρων μικρών παιδιών, πάρθηκε η απόφαση να μεταφερθούμε στο Χαμόγελο του Παιδιού, και σήμερα μπορώ να πω με σιγουριά πως ήταν μια απόφαση για την οποία νιώθω ευγνωμοσύνη. Πάντα υπήρχαν άνθρωποι που νοιάζονταν για εμάς.
Η Ελένη λέει πως δεν θυμάται πολλά από εκείνα τα πρώτα χρόνια, όμως έχει κρατήσει βαθιά μέσα της την αίσθηση ότι δεν ήταν μόνη. Όπως εξηγεί, οι άνθρωποι γύρω της δεν της πρόσφεραν μόνο τα απαραίτητα, αλλά και αγάπη, φροντίδα, ασφάλεια και μια αγκαλιά όταν τη χρειαζόταν.
Για την ίδια, αυτή η παρουσία στάθηκε η βάση πάνω στην οποία μπόρεσε να χτίσει την παιδική της ηλικία. Μέσα από το Χαμόγελο του Παιδιού, όπως αναφέρει, είχε την ευκαιρία να ζήσει όπως κάθε άλλο παιδί: πήγε σχολείο, έκανε φροντιστήρια, ασχολήθηκε με τη ρυθμική γυμναστική και επισκέφθηκε θέατρα, κάτι που αγαπά ιδιαίτερα μέχρι σήμερα. Τα καλοκαίρια ταξίδευε και γνώρισε όμορφα μέρη, όπως το Γύθειο, το Καρπενήσι, τη Χίο και τη Μυτιλήνη.
Πίσω όμως από αυτές τις αναμνήσεις υπήρχαν και στιγμές προβληματισμού. Όπως συμβαίνει συχνά σε παιδιά που μεγαλώνουν μακριά από τη βιολογική τους οικογένεια, η Ελένη είχε ερωτήματα που τη συνόδευαν όσο μεγάλωνε.
«Φυσικά, υπήρχαν και στιγμές που αναρωτιόμουν: “Τι έχω κάνει; Γιατί να μην αξίζω κι εγώ να μεγαλώνω σε μια οικογένεια όπως όλα τα άλλα παιδιά;”. Ήταν ερωτήματα που με συνόδευαν μεγαλώνοντας», λέει με ειλικρίνεια.
Η Ελένη, ωστόσο, μέσα από αυτή τη διαδρομή κατάφερε να δημιουργήσει δεσμούς που παραμένουν ζωντανοί μέχρι σήμερα.
«Μέσα από αυτή τη διαδρομή γνώρισα ανθρώπους που έγιναν οικογένειά μου και παραμένουν μέχρι σήμερα στη ζωή μου. Ανάμεσά τους είναι η καλύτερή μου φίλη, η εθελόντριά μου και ολόκληρη η οικογένειά της. Άνθρωποι που μου απέδειξαν ότι η οικογένεια δεν καθορίζεται μόνο από τους δεσμούς αίματος, αλλά κυρίως από την αγάπη, την παρουσία και τη φροντίδα. Έμαθα να νοιάζομαι, να προσφέρω και να θέλω να κάνω καλό».
Όπως υπογραμμίζει, ένας από τους λόγους που επέλεξε την εργοθεραπεία είναι ακριβώς αυτός: να μπορεί μέσα από το επάγγελμά της να βοηθά ανθρώπους που χρειάζονται στήριξη, ακόμη κι όταν δυσκολεύονται να εκφράσουν ή να ζητήσουν τη βοήθεια που χρειάζονται.
Σήμερα, η Ελένη θέλει να μετατρέψει όσα έζησε σε δύναμη προσφοράς προς τους άλλους. «Κάθε παιδί αξίζει να ακούγεται η φωνή του. Η παιδική κακοποίηση και η παραμέληση δεν αφήνουν πάντοτε ορατά σημάδια. Μπορούν να εκφραστούν μέσα από την ανασφάλεια, τη μοναξιά, τα αναπάντητα ερωτήματα και την ανάγκη ενός παιδιού να αισθανθεί ότι ανήκει κάπου. Γι’ αυτό και η προστασία των παιδιών δεν περιορίζεται μόνο στην απομάκρυνσή τους από ένα δύσκολο περιβάλλον. Απαιτεί σταθερή φροντίδα, συναισθηματική ασφάλεια, αποδοχή και ανθρώπους που θα τα βοηθήσουν να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους και στις δυνατότητές τους».
Δεν παραλείπει, επίσης, να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της προς όλους όσοι στάθηκαν δίπλα της και στα αδέλφια της.
«Για όλα αυτά νιώθω ευγνωμοσύνη απέναντι στους παιδαγωγούς και σε όλους τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας, μας μεγάλωσαν με φροντίδα, αγάπη και σωστές αξίες. Ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπου που είμαι σήμερα το οφείλω σε εκείνους», αναφέρει.
Κλείνοντας την προσωπική της αφήγηση, θέλει να στείλει ένα μήνυμα που αφορά κάθε παιδί που χρειάζεται προστασία και υποστήριξη: «αν κάτι θέλω να κρατήσετε από την ιστορία μου, είναι πως αισθάνομαι πραγματικά τυχερή που βρέθηκα στο Χαμόγελο του Παιδιού. Γιατί κάθε παιδί αξίζει να ακούγεται η φωνή του, να προστατεύεται και να έχει την ευκαιρία να χτίσει το μέλλον που ονειρεύεται. Κανένα παιδί δεν πρέπει να χρειάζεται να περάσει από “σαράντα κύματα” για να αποκτήσει μια όμορφη ζωή. Κάθε άνθρωπος αξίζει να έχει ίσες ευκαιρίες, αγάπη, ασφάλεια και ανθρώπους που θα πιστεύουν σε αυτόν».
Σήμερα, στα 21 της χρόνια, η Ελένη δεν βλέπει το παρελθόν της μόνο ως μια δύσκολη αφετηρία. Το αντιμετωπίζει ως ένα κομμάτι της ζωής της που τη διαμόρφωσε και της έδωσε έναν λόγο να θέλει να προσφέρει. «Σήμερα, στα 21 μου χρόνια, δεν βλέπω την ιστορία μου μόνο ως κάτι που μου συνέβη. Τη βλέπω ως τον λόγο που θέλω να προσφέρω κι εγώ στους άλλους όσα κάποτε προσφέρθηκαν σε εμένα. Γιατί κάποτε ήμουν ένα παιδί που χρειαζόταν μια αγκαλιά. Και σήμερα θέλω να είμαι ένας άνθρωπος που μπορεί να προσφέρει αυτή την αγκαλιά σε κάποιον άλλον», σημειώνει.
![]()
