Δέκα χρόνια μετά το 2015, ένα κομμάτι των ελληνικών ΜΜΕ συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον Αλέξη Τσίπρα όχι σαν έναν πρώην πρωθυπουργό που κρίνεται πολιτικά για τις επιλογές του, αλλά σαν τον άνθρωπο πάνω στον οποίο μπορεί να φορτωθεί ολόκληρη η ελληνική κρίση.
Ο Τσίπρας έκανε λάθη; Προφανώς. Τεράστια λάθη. Αυταπάτες, κακή εκτίμηση συσχετισμών, πολιτικές επιλογές που τελικά κόστισαν. Όμως η εικόνα που συχνά παρουσιάζεται μοιάζει λες και πριν από το 2015 η χώρα ήταν σε τροχιά σταθερότητας και ξαφνικά εμφανίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και τα κατέστρεψε όλα.
Αυτό απλώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Η Ελλάδα είχε ήδη χάσει τεράστιο μέρος του ΑΕΠ της, η ανεργία είχε εκτοξευτεί, χιλιάδες νέοι έφευγαν στο εξωτερικό και η κοινωνία βρισκόταν σε οριακή κατάσταση πολύ πριν γίνει ο Τσίπρας πρωθυπουργός. Η πολιτική κρίση δεν γεννήθηκε το 2015. Το 2015 ήταν αποτέλεσμα όσων είχαν προηγηθεί.
Κι όμως, σε αρκετές τηλεοπτικές παραγωγές και πολιτικές αναλύσεις, ο τρόπος παρουσίασης δημιουργεί συχνά μια πολύ βολική αφήγηση: από τη μία οι «σοβαροί Ευρωπαίοι» και από την άλλη μια ελληνική κυβέρνηση που παρουσιάζεται περίπου σαν πολιτικό ατύχημα.
Το πρόβλημα δεν είναι η κριτική στον Τσίπρα. Η κριτική είναι απαραίτητη. Το πρόβλημα είναι όταν εξαφανίζεται το υπόλοιπο κάδρο.
Όταν δεν συζητιούνται ποτέ με την ίδια ένταση οι λανθασμένες προβλέψεις των θεσμών. Όταν δεν τίθεται το ερώτημα γιατί εφαρμόστηκαν πολιτικές που βύθισαν την οικονομία σε τόσο βαθιά ύφεση. Όταν οι ευθύνες παρουσιάζονται σχεδόν μονοδιάστατα.
Έτσι όμως δεν φωτίζεται η ιστορία, απλοποιείται.
Ο Τσίπρας δεν ήταν ούτε ο «σωτήρας» που παρουσίαζαν κάποτε οι υποστηρικτές του ούτε ο μοναδικός υπεύθυνος για όλα όσα συνέβησαν, όπως παρουσιάζεται συχνά από τους αντιπάλους του. Ήταν ένας πολιτικός που βρέθηκε να διαχειρίζεται μια ήδη διαλυμένη χώρα μέσα σε ένα ασφυκτικό ευρωπαϊκό πλαίσιο και πήρε αποφάσεις που άλλοι θεωρούν αναγκαίες και άλλοι καταστροφικές.
Αλλά αν η δημοσιογραφία θέλει πραγματικά να υπηρετεί την αλήθεια, τότε οφείλει να εξετάζει όλες τις πλευρές με την ίδια αυστηρότητα. Όχι να μετατρέπει ένα πρόσωπο σε μόνιμο σύμβολο όλων των λαθών της χώρας, επειδή αυτό βολεύει πολιτικά ή επικοινωνιακά.
