Ας μη δουλευόμαστε μεταξύ μας. Το από πού ξεκίνησε η φωτιά στο Ωραιόκαστρο έχει σημασία για τη δικογραφία. Για την ουσία της υπόθεσης, όμως, είναι σχεδόν δευτερεύον.
Μπορεί να ήταν ένας σπινθήρας, ένα ανθρώπινο λάθος, μια αμέλεια. Αυτά θα τα βρουν οι Αρχές.
Το πραγματικό σκάνδαλο είναι άλλο. Μια φωτιά έφτασε σε εγκαταστάσεις με πλαστικά, λάδια και άλλα εύφλεκτα υλικά και μέσα σε λίγες ώρες μια ολόκληρη πόλη βρέθηκε να αναπνέει τοξικό καπνό.
Αυτό δεν μπορεί να φορτωθεί μόνο σε εκείνον που προκάλεσε την πρώτη σπίθα.
Ένα εργοστάσιο που διαχειρίζεται τέτοια υλικά οφείλει να είναι προετοιμασμένο ακριβώς γι’ αυτό το ενδεχόμενο. Δεν περιμένεις να ξεσπάσει η φωτιά για να ανακαλύψεις πόσο επικίνδυνη είναι η εγκατάσταση.
Πρέπει να υπάρχουν μέτρα που λειτουργούν.
Πυρανίχνευση. Αυτόματη κατάσβεση. Ασφαλής αποθήκευση των υλικών. Αντιπυρικές ζώνες. Πρόσβαση των πυροσβεστικών δυνάμεων. Εκπαιδευμένο προσωπικό. Σχέδιο έκτακτης ανάγκης.
Υπήρχαν όλα αυτά;
Και αν υπήρχαν, γιατί απέτυχαν;
Ποιος έδωσε την άδεια λειτουργίας; Ποιος έκανε τους ελέγχους; Πότε μπήκε τελευταία φορά ελεγκτής μέσα στην εγκατάσταση; Τι ακριβώς έλεγξε; Ποιος υπέγραψε ότι ο χώρος ήταν ασφαλής;
Δεν γίνεται να καίγεται ένα εργοστάσιο ανακύκλωσης, να σκεπάζεται η Θεσσαλονίκη με τοξικό νέφος και μετά να ακούμε μόνο για το αυτοκίνητο που κόλλησε σε έναν χωματόδρομο.
Αυτό βολεύει υπερβολικά πολλούς.
Βρίσκουμε έναν άνθρωπο, του φορτώνουμε τη σπίθα και τελειώσαμε. Οι άδειες, οι έλεγχοι, οι υπηρεσίες, οι αρμόδιοι και όσοι υπέγραφαν εξαφανίζονται πίσω από τον καπνό.
Η σπίθα μπορεί να εξηγεί πώς ξεκίνησε η φωτιά. Δεν εξηγεί γιατί η φωτιά μπόρεσε να μετατραπεί σε υγειονομική απειλή για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.
Αυτό το εξηγεί η αποτυχία της πρόληψης.
Και η πρόληψη δεν είναι ευθύνη μόνο της επιχείρησης, είναι ευθύνη και της Πολιτείας που την αδειοδοτεί, την ελέγχει και υποτίθεται ότι εγγυάται πως λειτουργεί χωρίς να απειλεί την πόλη.
Τώρα, λοιπόν, πού είναι αυτή η Πολιτεία;
Πού είναι οι βουλευτές και οι υπουργοί της Θεσσαλονίκης; Πού είναι όλοι εκείνοι που στήνονται πρώτοι μπροστά στις κάμερες όταν υπάρχουν εγκαίνια και κορδέλες;
Η πόλη πνίγηκε και κανείς δεν βγαίνει να μιλήσει καθαρά.
Τι αναπνεύσαμε; Ποιες ουσίες καταγράφηκαν; Σε ποιες ποσότητες; Ποιες περιοχές επιβαρύνθηκαν περισσότερο; Τι σημαίνει αυτή η έκθεση για τα παιδιά, τις εγκύους, τους ηλικιωμένους και τους ανθρώπους με αναπνευστικά προβλήματα;
Η Θεσσαλονίκη έχει μάθει να ζει με τα καυσαέρια, τη δυσοσμία, τα αιωρούμενα σωματίδια και τώρα με τοξικά νέφη πάνω από τα κεφάλια μας. Δεν γίνεται κάθε φορά να μας λένε απλώς να κλείσουμε τα παράθυρα και να προσέχουμε μόνοι μας. Κάποιος πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά του.
