Η διαλειμματική νηστεία επηρεάζει διαφορετικά τους ανθρώπους, ανάλογα με τις διατροφικές συνήθειες και τις θερμίδες. Ο περιορισμός του χρόνου κατανάλωσης τροφής φαίνεται να προσφέρει ένα αποτελεσματικό μέσο απώλειας βάρους. Ωστόσο, η διαλειμματική νηστεία λειτουργεί μόνο εάν τηρείται το θερμιδικό έλλειμμα, όπως αποκαλύπτει νέα έρευνα από το Γερμανικό Ινστιτούτο Ανθρώπινης Διατροφής Potsdam-Rehbruecke και το Charité. Παρά την αυξανόμενη δημοτικότητα προτύπων διαλειμματικής νηστείας, όπως η δίαιτα 16:8 και η 5:2, οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η διατροφή περιορισμένου χρόνου δεν εγγυάται αυτόματα βελτιώσεις στο μεταβολικό και καρδιοαγγειακό σύστημα.
Η έρευνα ChronoFast, η οποία περιλάμβανε 31 γυναίκες με υπέρβαρα και παχύσαρκα χαρακτηριστικά, αξιολόγησε τη φυσιολογική ανταπόκριση τους σε δύο διαφορετικά προγράμματα διαλειμματικής νηστείας. Τα γεύματα που καταναλώθηκαν ήταν παρόμοια σε θερμίδες και θρεπτικά συστατικά, ενώ οι ερευνητές πραγματοποίησαν εξετάσεις αίματος κατά τη διάρκεια της μελέτης. Στο τέλος, τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο ιατρικό περιοδικό Science Translational Medicine, αποδεικνύοντας ότι τα πρότυπα διατροφής επηρεάζουν τα εσωτερικά ρολόγια του οργανισμού μας, αλλά δεν επιφέρουν σημαντικές αλλαγές στη φυσιολογία μας.
Ο κιρκάδιος ρυθμός, ο οποίος είναι ένα φυσικό σύστημα που ρυθμίζει τις σωματικές διαδικασίες σε περίπου 24ωρους κύκλους, όπως ο ύπνος και ο μεταβολισμός, επηρεάζεται από τη διατροφή. Η καθηγήτρια Όλγα Ράμιχ, επικεφαλής της μελέτης, τόνισε την ανάγκη προσοχής στη θερμιδική ισορροπία, καθώς τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι τα οφέλη που παρατηρήθηκαν σε προηγούμενες μελέτες οφείλονταν πιθανόν σε ακούσιες μειώσεις θερμίδων και όχι στη χρονική περιορισμένη διατροφή.
Για την αποτελεσματική εφαρμογή της διαλειμματικής νηστείας ως στρατηγική απώλειας βάρους, απαιτείται:
– Θερμιδικό έλλειμμα
– Επιλογή θρεπτικών γευμάτων
– Συνέπεια και προσοχή στη διατροφή
Εν κατακλείδι, η διαλειμματική νηστεία μπορεί να βοηθήσει στην οργάνωση της διατροφής και στην περιορισμένη υπερκατανάλωση τροφής, όμως το συνολικό θερμιδικό ισοζύγιο παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας. Η ομάδα της καθηγήτριας Ράμιχ επισημαίνει ότι χρειάζονται περαιτέρω μελέτες για να κατανοηθεί πώς οι ατομικοί παράγοντες και η γενετική επηρεάζουν την αντίδραση του κάθε ατόμου στα διάφορα διατροφικά προγράμματα.
in.gr
