Το να βλέπουμε έναν άνθρωπο που αγαπάμε να παθαίνει κρίση πανικού μπορεί να μας αιφνιδιάσει. Εκείνη τη στιγμή, το σώμα του έχει ήδη μπει σε κατάσταση συναγερμού και χρειάζεται πάνω απ’ όλα ασφάλεια, όχι πίεση.
Σε τέτοιες στιγμές, συχνά νιώθουμε την ανάγκη να αντιδράσουμε αμέσως και να βοηθήσουμε με κάθε τρόπο. Όμως η κρίση πανικού είναι μια κατάσταση που απαιτεί ψυχραιμία και σωστό χειρισμό.
Η κρίση πανικού είναι ένα ξαφνικό κύμα έντονου φόβου ή δυσφορίας, το οποίο συνήθως φτάνει στην κορύφωσή του μέσα σε λίγα λεπτά. Μπορεί να συνοδεύεται από ταχυκαρδία, δύσπνοια, σφίξιμο στο στήθος, ζάλη, τρέμουλο, εφίδρωση, μούδιασμα, ναυτία ή αίσθηση αποσύνδεσης από την πραγματικότητα.
Αν και από μόνη της δεν είναι επικίνδυνη και συχνά υποχωρεί μέσα σε περίπου μισή ώρα, για τον άνθρωπο που τη βιώνει μπορεί να μοιάζει ατελείωτη. Γι’ αυτό και ο τρόπος που αντιδρούμε εκείνη τη στιγμή μπορεί να κάνει ουσιαστική διαφορά.
Πρώτα ηρεμούμε εμείς και μιλάμε με χαμηλό τόνο, χωρίς να γεμίζουμε τη στιγμή με πολλά λόγια. Απλές φράσεις όπως «είμαι εδώ», «δεν είσαι μόνος/η» ή «θα το περάσουμε μαζί» συχνά βοηθούν περισσότερο από τις αναλύσεις και τις πολλές ερωτήσεις.
- Μένουμε κοντά, χωρίς να πιέζουμε: Η παρουσία έχει σημασία, αρκεί να μην γίνεται πιεστική. Στεκόμαστε δίπλα στον άνθρωπο που μας χρειάζεται, αλλά ρωτάμε τι θέλει. Μπορεί να προτιμά να καθίσουμε δίπλα του, να του κρατήσουμε το χέρι ή να πάμε σε έναν πιο ήσυχο χώρο. Μια αγκαλιά μπορεί να ανακουφίσει κάποιους, ενώ για άλλους να είναι δυσάρεστη, γι’ αυτό είναι καλό να ρωτάμε πρώτα αν νιώθουν άνετα.
- Αναπνοή και γείωση: Η ρύθμιση της αναπνοής μπορεί να βοηθήσει, εφόσον το άτομο είναι σε θέση να μας ακολουθήσει. Αντί για εντολές, μπορούμε να πούμε: «Αν μπορείς, πάρε μια ανάσα μαζί μου». Μια αργή εισπνοή και μια πιο μακριά εκπνοή στέλνουν στο νευρικό σύστημα το μήνυμα ότι ο άμεσος κίνδυνος περνά. Χρήσιμες είναι και οι τεχνικές γείωσης, που φέρνουν την προσοχή στο παρόν. Μια απλή μέθοδος είναι να ζητήσουμε ήρεμα από το άτομο να ονομάσει πέντε πράγματα που βλέπει, τέσσερα που μπορεί να αγγίξει, τρεις ήχους που ακούει, δύο μυρωδιές και κάτι που μπορεί να γευτεί.
Καλό είναι να αποφύγουμε τις επίμονες ερωτήσεις και τις φράσεις που ακυρώνουν την εμπειρία του, όπως «χαλάρωσε» ή «δεν έχεις τίποτα». Η συζήτηση για το τι προκάλεσε την κρίση μπορεί να γίνει αργότερα, όταν ο άνθρωπος που χρειάζεται τη βοήθειά μας έχει ηρεμήσει.
Οι κρίσεις πανικού συνήθως δεν είναι επείγον ιατρικό περιστατικό. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου πρέπει να ζητηθεί άμεσα βοήθεια, όπως αν υπάρχει πόνος στο στήθος που δεν υποχωρεί, απώλεια συνείδησης, δυσκολία στην αναπνοή που δεν βελτιώνεται ή γνωστό καρδιολογικό πρόβλημα.
Σε κάθε περίπτωση, η πιο ουσιαστική στάση είναι να μείνουμε δίπλα του με ηρεμία, μέχρι η ένταση να αρχίσει να υποχωρεί.
* Πηγή: Vita
Πηγή περιεχομένου: in.gr
