Η NASA κατέγραψε νέες εικόνες ενός κρατήρα στη Σελήνη που δημιουργήθηκε από την πρόσκρουση ανώτερου σταδίου Falcon 9 της SpaceX. Το Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) φωτογράφισε το σημείο στις 11 και 12 Αυγούστου, ενώ ο κρατήρας είχε σχηματιστεί στις 5 Αυγούστου, μετά την πρόσκρουση του πυραυλικού τμήματος που είχε εκτοξευτεί τον Ιανουάριο του 2025 στο πλαίσιο της αποστολής Firefly Blue Ghost 1.
Για να αποτυπώσουν τη σύγκρουση, οι μηχανικοί έστρεψαν το διαστημικό σκάφος υπό γωνία, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες παρακάτω, ώστε οι κάμερές του να κοιτούν προς τον κρατήρα κάθε φορά που το LRO περνούσε σε ύψος περίπου 60 μιλίων πάνω από τη Σελήνη, με ταχύτητα 1 μίλι ανά δευτερόλεπτο. Ο δορυφόρος κάνει γύρο από τη Σελήνη από πόλο σε πόλο κάθε δύο ώρες, ενώ η Σελήνη περιστρέφεται αργά από κάτω του.
Για να φωτογραφηθεί ένα συγκεκριμένο σημείο, το διαστημικό σκάφος έπρεπε να περιμένει μέχρι η συγκεκριμένη θέση να βρεθεί στο οπτικό του πεδίο, κάτι που στην προκειμένη περίπτωση χρειάστηκε έξι ημέρες.
Η στόχευση του σημείου ήταν μόνο ένα μέρος της δυσκολίας, όπως ανέφερε η NASA, καθώς κρίσιμος ήταν και ο ακριβής συγχρονισμός. Αν η κάμερα τραβούσε τη φωτογραφία έστω και 10 δευτερόλεπτα νωρίτερα ή αργότερα, ο στόχος θα μετατοπιζόταν κατά 10 μίλια από το κέντρο.
Ο κρατήρας έχει πλάτος 20 μέτρα και βάθος 3 μέτρα
Οι διαφορετικές γωνίες λήψης έδωσαν στους επιστήμονες τη δυνατότητα να παρατηρήσουν τον κρατήρα σε πολλαπλές συνθήκες φωτισμού, αποκαλύπτοντας ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Σε εικόνες όπου διακρινόταν το χείλος του κρατήρα, μετρήθηκε το πλάτος του και διαπιστώθηκε ότι φτάνει περίπου τα 20 μέτρα. Παράλληλα, από το μήκος της σκιάς προέκυψε ότι το βάθος του είναι μικρότερο από 3 μέτρα.
Στις εικόνες φαίνονται επίσης φωτεινές και σκοτεινές ακτίνες που απλώνονται από τον κρατήρα. Οι πιο σκούρες ραβδώσεις αποτελούνται από επιφανειακή σκόνη και βράχους που έχουν μεταβληθεί με τον χρόνο εξαιτίας του ηλιακού ανέμου, των γαλαξιακών κοσμικών ακτίνων και των προσκρούσεων μικρομετεωριτών. Αυτό το διαβρωμένο υλικό ανασηκώθηκε από τη σύγκρουση του πυραύλου από βάθος 45 εκατοστών κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης.
Οι πιο φωτεινές ραβδώσεις κοντά στο χείλος του κρατήρα αποτελούνται από φρέσκο υλικό που ανασύρθηκε από μεγαλύτερο βάθος κάτω από την επιφάνεια.
Ο εντοπισμός του σημείου πρόσκρουσης χρειάστηκε διεθνή συντονισμό ανάμεσα σε ειδικούς και ερασιτέχνες. Ανεξάρτητοι αστρονόμοι εντόπισαν αρχικά την τροχιά του πυραύλου με βάση δεδομένα που ήταν διαθέσιμα στο κοινό, πριν οι ειδικοί προχωρήσουν στις αναλύσεις.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
