Η θέση του Έλληνα πρωθυπουργού σχετικά με την απαγωγή του Μαδούρο ενδέχεται να υπονομεύσει την ισχύ του διεθνούς δικαίου. Η 2026 η στρατιωτική παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα, που οδήγησε στην απαγωγή του εν ενεργεία προεδρού της, καταδεικνύει σοβαρές παραβιάσεις των διεθνών κανόνων. Αυτή η ενέργεια συνιστά κατάφωρη παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του διεθνούς δικαίου. Σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 4 του Χάρτη του ΟΗΕ, η απειλή ή χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους απαγορεύεται αυστηρά. Αν και η Αμερικανική κυβέρνηση μπορεί να υποστήριξε ότι η παρέμβαση ήταν νόμιμη, δεν υπάρχει καμία ένδειξη που να υποστηρίζει την ύπαρξη λόγων αυτοάμυνας ή απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Αυτή η πράξη όχι μόνο αμαυρώνει την έννοια του διεθνούς δικαίου, αλλά ενδέχεται να δημιουργήσει επικίνδυνες προοπτικές για άλλες χώρες. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν υποστούν καμία συνέπεια για την εν λόγω εισβολή, το μήνυμα που θα σταλεί στην παγκόσμια κοινότητα είναι ότι η ισχύς μπορεί να υπερισχύσει του δικαίου. Η Ελλάδα, δεδομένης της ιστορίας της, έχει πάντα στηριχθεί στο διεθνές δίκαιο, αναζητώντας έτσι έναν ασφαλή δρόμο ενάντια στις προκλήσεις της τουρκικής πολιτικής.
Η δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού που εκφράζει θαυμασμό για τις αμφισβητούμενες ενέργειες του Ντόναλντ Τραμπ, χωρίς να υποστηρίζει την αναγκαιότητα του διεθνούς δικαίου, είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Αν δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να υπερασπιστούμε το διεθνές δίκαιο, πότε ακριβώς θα είναι; Η αδράνεια ή η ανοχή στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου θεωρείται διεθνώς ως συμμετοχή στη συνενοχή και μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες για τη χώρα.
Το ερώτημα παραμένει: Ποιες είναι οι προθέσεις του Έλληνα πρωθυπουργού όταν δεν υπερασπίζεται ξεκάθαρα το διεθνές δίκαιο; Το διεθνές δίκαιο είναι η γραμμή άμυνας ενός κράτους και όποιος την εγκαταλείπει, ανοίγει την πόρτα στο χάος.
in.gr
